معصومه سپهری، پژوهشگر و نویسنده کتابهای «نورالدین پسر ایران» و «مرد ابدی» در کارگاهی با عنوان «از واقعه تا واژه»، که دوشنبه، ۳۱ فروردین در دانشگاه علوم پزشکی تبریز برگزار شد، درباره تجربیات و نگاههای شخصی خود در حوزه ثبت وقایع و روایتهای شهدا و جنگ تحمیلی و تاثیر آن بر شناخت واقعیتها، مطالب مطرح و اظهار کرد: اغلب اوقات در مواجهه با وقایع، تجربیات و شاهدهای شخصی نه تنها ارزش روایت شدن دارد، بلکه میتواند به عنوان یک خدمت فرهنگی و سندی تاریخی محسوب شود.
وی افزود: نگارش رویدادهای زندگی، مخصوصاً آنهایی که در حوزه شهدا، جنگ تحمیلی، سلامت، اجتماع و اتفاقات شهری و دانشگاهی رخ میدهد، نیازمند شجاعت است و سطح اول آن، شروع کردن و پشتکار در نوشتن است.
وی مطرح کرد: هر حرکت، حتی کوچکترین و روزمرهترین، باید جایی ثبت و مستند شود زیرا این ثبتها، علاوه بر حفظ خاطرات، دریچهای به شناخت جزئیات پنهان و ناگفتههای هر جامعه است.
این پژوهشگر و نویسنده خاطرنشان کرد: این کار، به مرور زمان و با تمرین مداوم، مهارت نویسندگی را تقویت میکند و فرد را به جایی میرساند که بتواند روایتهایی اصیل و واقعی ارائه دهد.
روایتهای جنگ رمضان، پل ارتباطی نسلها و تاریخ مقاومت
وی تأکید کرد: ارزش روایت، علیرغم سختیها و نیاز به صبوری، در شناخت بهتر خود، جامعه و اتفاقات بیرونی است.
وی از اهمیت مستندسازی وقایع جنگ، حوادث شخصی، خانوادههای شهدا و مسیرهای عشق و محبت در شرایط مختلف سخن گفت و بر این نکته تأکید کرد: روایتهای واقعی، همان تنفس روح انسان است که میتواند میراث فرهنگی ارزشمندی برای نسلهای آینده باشد.
سپهری ضمن اشاره به تفاوتهای روایتهای شخصی و مستند، یادآوری کرد: نباید از مکان، زمان و شخصیتهای روایتشده بترسیم، بلکه باید با صداقت کامل و علاقه، آنها را ثبت کرد.
وی در پایان بر آموزش و تمرین مستمر در نوشتن تأکید کرد و گفت: روایتنویسی، رسالت و وظیفهای است که هر فرد، به ویژه در برهههای حساس و تاریخی، باید به آن اهتمام ورزد.
انتهای پیام
