پنجم جمادی الاول سال ۱۱۴ هجری قمری، روزی تلخ در تاریخ تشیع، مصادف با شهادت پنجمین اختر تابناک امامت، حضرت امام محمد باقر(ع) است.
ایشان که پس از سالها تحمل مظالم و فشارهای خلفای اموی، عمر پر برکت خویش را صرف تبیین معارف الهی و هدایت امت کردند، در دوران امامت خود، با رویکردی حکیمانه، بنیانهای علمی و فکری تشیع را استوار ساختند و میراثی گرانبها از دانش و بصیرت را برای آیندگان به یادگار گذاشتند.
امام محمدباقر(ع): الگوی تقوا، بخشندگی و تسلیم در برابر مشیت الهی
حجت الاسلام والمسلمین حسن صالحی، استاد حوزه و کارشناس مذهبی در آستانه شهادت پنجمین خورشید امامت در گفتوگو با ایسنا اظهار کرد: امام محمدباقر(ع) همواره در حال ذکر خدا بودند، حتی در زمان فعالیتهای روزمره مانند راه رفتن و غذا خوردن، که این امر نشاندهنده عمق معنویت و توجه دائمی ایشان به یاد پروردگار است.
وی مطرح کرد: علیرغم داشتن عائلهای پرجمعیت و اتخاذ سبک زندگی ساده و متوسط، امام محمدباقر(ع) در بخشش به دیگران، بهویژه نیازمندان، پیشگام بودند. این ویژگی در روایتی از ایشان در پاسخ به شکوه یکی از یاران درباره نیاز مالی و بیتوجهی دوستان، آشکار میشود که با بذل ۷۰۰ درهم، نیاز او را برطرف کردند.
وی بیان کرد: در مواجهه با سختیها و مصائب، مانند بیماری و در نهایت فوت فرزند، امام محمدباقر(ع) با وجود بروز آثار حزن، صبر و بردباری نشان دادند و بر تسلیم در برابر اراده الهی تأکید فرمودند؛ ایشان بیان داشتند که هرچند خواهان سلامتی عزیزان خود هستند، اما در برابر فرمان الهی کاملاً تسلیم هستند.
امام باقر (ع)؛ پاسدار هسته اصلی اسلام در برابر انحرافات بنیامیه
مریم اسماعیلی، استاد حوزه و کارشناس دینی در گفتوگو با ایسنا در تشریح شرایط دوران امامت امام باقر (ع) اظهار کرد: این دوره همزمان با فشار شدید خلفای بنیامیه بر شیعیان بود. امام در چنین فضایی، نظامیگری را رویکرد خود قرار ندادند، بلکه اولویت اصلی را بر حفظ هسته اصلی اسلام قرار دادند؛ اسلامی که دستگاه بنیامیه سعی در تحریف آن داشت.
وی به فراخوانده شدن امام باقر(ع) و امام صادق(ع) به شام توسط هشام، خلیفه وقت، اشاره کرد و گفت: امام با نادیده گرفتن جایگاه هشام و سپس با سخنان روشنگرانه خود درباره حکومت الهی در مقابل حکومت زودگذر بنیامیه، باعث خشم خلیفه شدند. پس از زندانی شدن امام، افشاگریهای ایشان در زندان نیز ادامه یافت و مردم شام را تحت تأثیر قرار داد، که این امر منجر به بازگرداندن اجباری امام به مدینه با شرایط دشوار شد.
وی با اشاره به فعالیتهای فرهنگی و فکری امام باقر(ع) در دوران اختناق بنیامیه، مطرح کرد: ایشان با وجود فشارها، بر گسترش تعالیم اسلام تمرکز کرده و شاگردان فراوانی را تربیت کردند. محمد بن سنان و جابر بن یزید بن حارث به عنوان دو تن از برجستهترین شاگردان امام نقش قابلتوجهی در نشر احادیث و فقه شیعه داشتند.
انتهای پیام
