به گزارش ایسنا، پروژه تلویزیونی در ژانر آشپزی ـ با نام «سرآشپز» ـ از شامگاه سه‌شنبه ۲۹ اردیبهشت‌ماه از شبکه سه سیما پخش شد. این مسابقه که برای نخستین بار در ایران با الهام از نسخه جهانی «Next Level Chef» با اجرای گوردون رمزی طراحی و بومی‌سازی شده، با دکوری سه‌طبقه (همانند نسخه اصلی) تلاش کرده است، استانداردهای جهانی را به تلویزیون ایران بیاورد.

مقایسه اجمالی «سرآشپز» با نسخه اصلی آن یعنی «Next Level Chef» نشان می‌دهد که شباهت‌های ساختاری میان دو برنامه کاملاً مشهود است؛ از طراحی سه‌طبقه آشپزخانه‌ها و تفاوت سطح امکانات گرفته تا محدودیت زمانی برای انتخاب مواد اولیه و رقابت میان طیف‌های مختلف آشپزها.

در مقابل، تفاوت اصلی در نوع شرکت‌کنندگان، ملاحظات فرهنگی و غذایی و همچنین نقش غذاهای محلی و بومی در روند مسابقه دیده می‌شود. همین شباهت‌ها و تفاوت‌ها نشان می‌دهد که «سرآشپز» بیش از آنکه یک ایده کاملاً مستقل باشد، نمونه‌ای از اقتباس و بازتولید یک فرمت جهانی در بستر رسانه‌ای ایران است؛ نکته‌ای که البته از سوی سازندگان هم به آن اشاره شده است.

بر این اساس، برنامه «سرآشپز» را می‌توان در ادامه مسیری دانست که تلویزیون و شبکه نمایش خانگی در سال‌های اخیر برای بهره‌گیری از فرمت‌های موفق جهانی در پیش گرفته‌اند. پیش از این نیز برنامه‌هایی مانند «عصر جدید» (احسان علیخانی) و «برنده باش» (محمدرضا گلزار) در تلویزیون و «اسکار» (مهران مدیری) «جوکر» (علیخانی) و «شام ایرانی» (سعید ابوطالب) در شبکه نمایش خانگی با الهام از نمونه‌های خارجی تولید شدند، به این مساله اذعان کردند و اتفاقا توانستند مخاطبان قابل توجهی را هم جذب کنند.

از منظر ارتباطات میان‌فرهنگی، این فرآیند اتفاقی طبیعی و حتی ضروری است؛ زیرا رسانه‌ها در جهان امروز از طریق تبادل ایده‌ها، قالب‌ها و تجربه‌های موفق، به غنای تولیدات خود کمک می‌کنند و امکان بهره‌مندی مخاطبان از استانداردهای روز سرگرمی را فراهم می‌آورند.

با این حال، مرز میان تقلید و خلاقیت در نحوه بومی‌سازی این فرمت‌ها مشخص می‌شود. زمانی که یک قالب جهانی با فرهنگ، زبان، ذائقه و ویژگی‌های اجتماعی مخاطب ایرانی پیوند بخورد، می‌توان از «ایرانیزه شدن» آن سخن گفت.

«سرآشپز» نیز تلاش کرده با تمرکز بر غذاهای محلی، حضور شرکت‌کنندگانی از اقوام مختلف و تأکید بر طعم‌ها و سنت‌های غذایی ایرانی، چنین مسیری را طی کند. البته در کنار این دستاوردها، یک پرسش مهم همچنان باقی است: چرا سهم ما در خلق و برندسازی فرمت‌های کاملاً بومی و قابل صدور به دیگر کشورها هنوز محدود است؟ استفاده از الگوهای موفق جهانی می‌تواند گامی مثبت برای ارتقای کیفیت تولیدات رسانه‌ای باشد، اما موفقیت نهایی زمانی حاصل می‌شود که در کنار اقتباس و بومی‌سازی، توانایی خلق برندهای اصیل و فرمت‌های ایرانی نیز تقویت شود؛ آثاری که نه تنها در داخل کشور، بلکه در بازارهای بین‌المللی نیز قابلیت عرضه و الگوبرداری داشته باشند.

انتهای پیام