در سالهایی که فوتبال بیش از هر زمان دیگری با اعداد و ارقام، قراردادها و نتایج گره خورده، گاه اقداماتی خارج از مستطیل سبز، معنای عمیقتری به این ورزش میبخشد. حرکتهایی که نشان میدهد فوتبال میتواند فراتر از رقابت، به بستری برای بازگشت امید به زندگی تبدیل شود.
اوایل مهر سال ۱۴۰۴، آرش قادری با پرداخت مبلغ ۲۷۸ میلیون تومان، زمینه آزادی هفت زندانی جرائم غیرعمد در استان مرکزی را فراهم کرد؛ اقدامی که بازتاب گستردهای در رسانهها و فضای مجازی داشت و نگاهها را متوجه بعد انسانی فوتبال کرد.
این مدافع که پیش از این نیز همکاریهایی با ستاد مردمی دیه استان مرکزی داشته، بار دیگر در ادامه همین مسیر، با اهدای مبلغ دو میلیارد و ۵۵۰ میلیون ریال، شرایط آزادی پنج زندانی دیگر را فراهم آورد تا مجموع اقدامات وی در این حوزه، روندی مستمر و هدفمند به خود بگیرد.
اقدام قادری در شرایطی صورت گرفته که موضوع آزادی زندانیان جرائم غیرعمد، بهویژه در سالهای اخیر، به یکی از دغدغههای مهم اجتماعی تبدیل شده و نقش چهرههای شناختهشده در این مسیر، میتواند تأثیرگذاری بیشتری در جلب توجه افکار عمومی داشته باشد.
قادری درباره انگیزههای خود در این مسیر اظهار کرد: «هدف من فقط خشنودی خدا و انجام گوشهای از وظیفه اجتماعی است. خوشبختانه شرایط فراهم شده تا در ادوار مختلف، سهمی کوچک در بازگشت چندین زندانی به آغوش خانوادههایشان داشته باشم. برای من کافی است که بتوانم لبخند را بر لبان فرزندان خانوادههای چشمانتظار بنشانم و دل آنان را شاد کنم.»
تداوم این اقدامات نشان میدهد که فعالیتهای خیرخواهانه در فوتبال، صرفاً به حرکتهای مقطعی محدود نیست و میتواند بهعنوان بخشی از مسئولیت اجتماعی بازیکنان، در بلندمدت دنبال شود.
در شرایطی که فوتبال ایران همواره با حواشی مختلف همراه است، چنین اقداماتی میتواند تصویری متفاوت از این فضا ارائه دهد؛ تصویری که در آن، بازیکن تنها یک چهره ورزشی نیست، بلکه میتواند در نقش یک کنشگر اجتماعی نیز ایفای نقش کند.
انتهای پیام
