این کشف به دانشمندان کمک می‌کند تا بهتر درک کنند که سلامت چشم و مغز چگونه می‌تواند به‌شدت با یکدیگر مرتبط باشد. آب سیاه، یکی از علل اصلی نابینایی در جهان است. این بیماری زمانی رخ می‌دهد که عصب بینایی (انتقال‌دهنده  اطلاعات تصویری از چشم به مغز) آسیب می‌بیند. عصب بینایی برای دیدن ضروری است، زیرا به مغز امکان می‌دهد، تصاویری را که روزانه مشاهده می‌کنیم، پردازش کند.

هنگامی که این عصب آسیب می‌بیند، بینایی به‌تدریج کاهش می‌یابد. اگر آب سیاه، تشخیص داده نشود و همچنین درمان نشود، آسیب ممکن است دائمی شده و در نهایت به نابینایی منجر شود.

یکی از دلایلی که به آب سیاه، «دزد خاموش بینایی» می‌گویند، این است که معمولا به‌آرامی و بدون علائم قابل‌توجه در مراحل اولیه پیشرفت می‌کند. بسیاری از مردم تا زمانی که از دست دادن بینایی رخ نداده باشد، متوجه بیماری نمی‌شوند. این موضوع معاینات منظم چشم را به‌ویژه برای سالمندان بسیار مهم می‌کند.

انواع آب سیاه

بیشتر انواع آب سیاه با افزایش فشار داخل چشم مرتبط هستند. وقتی فشار جمع می‌شود، می‌تواند به مرور زمان به عصب بینایی آسیب بزند، با این حال، نوع دیگری از این بیماری به نام «آب سیاه با فشار طبیعی» وجود دارد.  در این نوع بیماری، آسیب به عصب بینایی رخ می‌دهد حتی اگر فشار چشم در محدوده طبیعی بماند. از آنجا که فشار چشم طبیعی به نظر می‌رسد، این وضعیت گاهی تشخیص و درک دشوارتری دارد.

بیماری آلزایمر، وضعیت دیگری است که با افزایش سن شایع‌تر می‌شود و شایع‌ترین علت زوال عقل است که حافظه، تفکر، قضاوت و رفتار را تحت تاثیر قرار می‌دهد. در مراحل اولیه، افراد ممکن است مکالمات یا قرارهای ملاقات خود را فراموش کنند اما با پیشرفت بیماری، انجام کارهای روزمره برایشان دشوار می‌شود، در تشخیص زمان و مکان دچار سردرگمی می‌گردند و در نهایت به مراقبت و پشتیبانی گسترده نیاز پیدا می‌کنند.

هرچند آب سیاه و آلزایمر بخش‌های متفاوتی از بدن را تحت تاثیر قرار می‌دهند اما پژوهشگران تصمیم گرفتند که بررسی کنند آیا ممکن است فرایندهای زیستی مشترکی داشته باشند یا خیر. برای بررسی این احتمال، دانشمندان تایوانی پژوهش بزرگی انجام دادند تا دریابند آیا افراد مبتلا به «آب سیاه با فشار طبیعی» بیشتر در معرض ابتلا به آلزایمر هستند یا خیر.

پژوهشگران سوابق پزشکی بیش از ۱۵ هزار نفر را که با «آب سیاه با فشار طبیعی» تشخیص داده شده بودند، تحلیل و این افراد را با حدود ۶۱ هزار نفر که این بیماری را نداشتند مقایسه کردند. این پژوهش شرکت‌کنندگان را به مدت ۱۲ سال ارزیابی کرد و فرصت ارزشمندی برای مشاهده پیامدهای بلندمدت سلامتی در اختیار پژوهشگران قرار داد.

نتایج چشمگیر بود؛ مشخص شد افراد مبتلا به «آب سیاه با فشار طبیعی»، ۵۲ درصد بیشتر از کسانی که آب سیاه نداشتند در معرض خطر ابتلا به بیماری آلزایمر هستند. افزایش این خطر به‌ویژه در میان زنان مسن‌تر و افرادی که پیش‌تر سکته مغزی را تجربه کرده بودند، چشمگیرتر بود.

یافته مهم دیگر این بود که درمان آب سیاه به نظر نمی‌رسید خطر آلزایمر را کاهش دهد. این موضوع نشان می‌دهد که ارتباط بین این دو بیماری ممکن است شامل فرایندهای زیستی زمینه‌ای باشد که درمان‌های کنونی آب سیاه به‌طور مستقیم به آنها نمی‌پردازد.

یو-ین چن، پژوهشگر این پژوهش اظهار کرد: بیماران مبتلا به «آب سیاه با فشار طبیعی» ممکن است از غربالگری بیماری آلزایمر سود ببرند. شناسایی زودهنگام مشکلات حافظه و تفکر می‌تواند به بیماران و خانواده‌هایشان اجازه دهد زودتر به حمایت، درمان و منابع برنامه‌ریزی دسترسی پیدا کنند.

دانشمندان هنوز در تلاش هستند تا به‌طور دقیق دریابند، چرا به نظر می‌رسد که این دو بیماری به هم مرتبط هستند. یک توضیح احتمالی این است که هر دو بیماری شامل آسیب به سلول‌های عصبی می‌شوند. در آب سیاه، سلول‌های عصبی تشکیل‌دهنده عصب بینایی به‌تدریج تحلیل می‌روند. در آلزایمر، سلول‌های عصبی مغز آسیب دیده و از بین می‌روند و به مشکلات حافظه و تفکر منجر می‌شوند.

پژوهشگران معتقدند، برخی از همان مکانیسم‌های زیستی ممکن است در هر دو نوع آسیب عصبی نقش داشته باشند. به عنوان مثال، تجمع پروتئین غیرطبیعی، التهاب، کاهش جریان خون، یا مشکلات مربوط به نحوه تولید انرژی در سلول‌ها ممکن است در هر دو بیماری نقش داشته باشند. هرچند مطالب زیادی هنوز ناشناخته است، این شباهت‌ها دانشمندان را تشویق کرده تا بررسی کنند آیا درمان‌هایی که برای یک بیماری ایجاد می‌شوند، در نهایت می‌توانند به بیماری دیگر کمک کنند یا خیر.

این یافته‌ها همچنین بر ایده مهمی تاکید دارند که در تحقیقات پزشکی در حال جلب توجه است، چشم‌ها ممکن است سرنخ‌های ارزشمندی درباره سلامت کلی مغز فراهم کنند. از آنجا که عصب بینایی به‌طور مستقیم به مغز متصل است، تغییراتی که در معاینات چشم تشخیص داده می‌شوند گاهی ممکن است قبل از بروز سایر علائم، اطلاعاتی درباره بیماری‌های عصبی آشکار کنند.

بر اساس گزارش نوریج، مهم است به خاطر داشته باشیم که داشتن آب سیاه با فشار طبیعی به این معنی نیست که فرد به‌طور قطعی به آلزایمر مبتلا خواهد شد. بسیاری از افراد مبتلا به آب سیاه هرگز به زوال عقل دچار نمی‌شوند. با این حال، این نتایج نشان می‌دهد که افراد دارای این بیماری چشمی ممکن است سزاوار نظارت دقیق‌تری بر تغییرات حافظه و تفکر خود با افزایش سن باشند.

برای عموم مردم، این پژوهش یادآوری دیگری بر اهمیت معاینات منظم پزشکی است. معاینات چشم می‌توانند به تشخیص زودهنگام آب سیاه کمک کنند، در حالی که صحبت با ارائه‌دهندگان مراقبت سلامت درباره نگرانی‌های حافظه ممکن است به تشخیص زودهنگام مشکلات شناختی منجر شود.

تشخیص زودهنگام اغلب بهترین فرصت را برای درمان، حمایت و حفظ کیفیت زندگی فراهم می‌کند.

این پژوهش شواهد جدیدی ارائه می‌دهد که سلامت چشم و سلامت مغز ممکن است بیش از آن که قبلا تصور می‌شد به هم مرتبط باشند. همانطور که پژوهشگران به کاوش در این رابطه ادامه می‌دهند، یافته‌هایشان ممکن است راه را برای روش‌های جدید تشخیص، پیشگیری و درمان هم آب سیاه و هم آلزایمر در آینده باز کند.

انتهای پیام