حجتالاسلاموالمسلمین محمد حائری شیرازی در گفتوگو با ایسنا ضمن تبیین راز تقارن نام امام حسین (ع) و امام زمان (عج) در شبکه روایی شیعه اظهار کرد: در ادبیات دینی ما، هر جا سخن از اوج امید و آینده جهان، یعنی امام زمان (عج) به میان میآید، بلافاصله نام نماد اوج مظلومیت و حماسه یعنی امام حسین (ع) نیز در کنارش مینشیند. این تقارن به حدی پررنگ است که انگار این دو نام، دو روی یک سکهاند.
این استاد حوزه و دانشگاه با بیان اینکه آیا این همنشینی شگفتانگیز صرفاً یک پیوند احساسی برای زنده نگه داشتن یک سوگواری تاریخی است، یا یک استراتژی عمیق برای مهندسی فکر انسان منتظر به شمار میرود، گفت: با نگاهی تحلیلی به احادیث، راز این همنشینی رمزگشایی میشود؛ رازی که در واقع کلید فهم حرکت تاریخ است. برای درک این پیوند، در بررسیهای علوم حدیث با چند کُد هویتی مواجه میشویم که نخستین آن، معرفی منجی از مسیر سیدالشهدا (ع) است.
وی تصریح کرد: در روایات متعددی، پیامبر اکرم (ص) هرگاه میخواهند امام مهدی (عج) را به جامعه معرفی کنند، از کانال امام حسین (ع) وارد میشوند. مرحوم شیخ صدوق در کتاب ارزشمند «کمالالدین و تمامالنعمة» با سند معتبر نقل میکند که پیامبر (ص) دست بر شانه حسین بن علی (ع) گذاشتند و فرمودند: «از صلب این فرزندم، نهمین نسل، همان قائم ماست.»
حائری در این خصوص بیان کرد: اینکه پیامبر(ص) منجی را به جای امیرالمؤمنین یا امام حسن (ع) که آنها هم از اجداد او هستند، مستقیماً به امام حسین (ع) گره میزنند، حاوی این پیام است که موتور محرک تاریخ که قرار است به دست منجی به نقطه مطلوب برسد، تنها با سوخت حماسه عاشورا روشن میشود.
این کارشناس مذهبی با بیان اینکه این همنشینی معنادار تنها به عرصه تبارشناسی محدود نمیشود، اظهار کرد: این همنشینی معنادار نه تنها به عرصه تبارشناسی محدود نمیشود، بلکه در تلاقی زمانهای مقدس در تقویم شیعه نیز به وضوح قابل مشاهده است. به عنوان مثال، «نیمه شعبان» شب تولد امام زمان (عج) و «شب قدر» شب امضای تقدیرات عالم به دست ایشان است.
وی تصریح کرد: اما بر اساس آنچه در کتاب «کامل الزیارات» آمده، بافضیلتترین عمل در هر دوی این شبهای کاملاً مهدوی، «زیارت امام حسین (ع)» است. این به این معناست که انسان منتظر در اوج زمان متعلق به مهدویت، باید به کربلا متصل شود؛ چرا که هیچ آیندهسازی موفقی در اسلام، بدون تکیه بر فرهنگ شهادت و مقاومت حسینی ممکن نیست.
حائری با بیان اینکه نقطه اوج این تقارن هویتی را میتوان در مانیفست جهانی منجی در روز ظهور دریافت اظهار کرد: وقتی امام زمان (عج) در کنار کعبه ظهور میکنند، طبق نقل کتاب «إلزامُ النّاصِب»، در اولین پیام جهانی خود، خویشتن را از طریق امام حسین (ع) معرفی کرده و میفرمایند: «أَلا یَا أَهلَ العالَم! إِنَّ جَدِّی الحُسَین قَتَلُوهُ عَطشاناً». دلیل این نوع معرفی آن است که امام مهدی (عج) برای نجات کل جهان میآید و به یک زبان مشترک بینالمللی نیاز دارد.
این پژوهشگر قرآن و حدیث افزود: از آنجا که امام حسین (ع)، نماد جهانی مبارزه با ظلم است و هر انسان آزادهای در دنیا با منطق او ارتباط برقرار میکند، نام سیدالشهدا عملاً به پاسپورت بینالمللی نهضت مهدوی تبدیل میشود. درک این مفاهیم عمیق رجالی و تاریخی، برای دانشجوی امروز که در معرض بمباران مکاتب و منجیهای پوشالی است، نقش یک شاخص ارزیابی و دستگاه دروغسنج را بازی میکند.
وی تصریح کرد: کنار هم قرار گرفتن این دو نام به جوان معاصر میآموزد که مهدویت بدون عاشورا، یک مهدویت فانتزی، بیخطر و توهمی است. اگر کسی ادعای اصلاحگری جامعه را داشت اما در برابر بیعدالتی سکوت کرد و حاضر به پرداخت هزینه نشد، او فاقد ژن حسینی است و در مسیر مهدویت قرار ندارد.
حائری در پایان یادآور شد: در منظومه فکری شیعه، حسین (ع) چراغ راهنمایی است که مسیر صحیح قطار تاریخ را نشان میدهد و مهدی (عج)، ایستگاه باشکوهی است که این قطار به آن خواهد رسید. در حقیقت، ما سوار بر سفینةالنجاة حسین(ع)، به سوی ساحل امن مهدوی در حرکتیم و اگر نام این دو همیشه کنار هم است، بدین خاطر است که این دو یک حقیقتاند در دو زمان متفاوت؛ یکی طاغوتها را رسوا کرد، و دیگری ریشه آنها را برمیکند.
انتهای پیام
