حجتالاسلام والمسلمین محسن حسینزاده، در گفتوگو با ایسنا درباره دلایل توجه و علاقه جهانیان به امام حسین(ع)، اظهار کرد: دلیل علاقه مردمان جهان فارغ از شیعه و مسلمان بودنشان به حضرت سیدالشهدا(ع)، محبت است و نه صرفا باورمند بودن به اسلام. امام حسین(ع) بهترین وسیله نزدیک شدن به خداست و هر کس ذرهای محبت در فطرتش باشد با محبت ایشان ارتباط برقرار میکند.
وی با بیان این که فلسفه قیام عاشورا بر محوریت امامت و ولایت استوار است، افزود: اساسیترین دلیل عظمت و شکوه قیام عاشورا، این است که امام معصوم، رشته اتصال خلق به خدا و تحت مشیت و اراده خداوند متعال است؛ بنابراین هر چه وی انجام میدهد، در حقیقت از جانب خداست.
این پژوهشگر دینی با بیان این که سیدالشهدا(ع) نیز حول محور خداوند متعال حرکت کرده و برای عینیتبخشی به امامت و ولایت وارد صحنه شدند، تصریح کرد: اخلاق، غیرت، ایثار، عزت، احیای معروف و انکار منکر تحت پوشش ولایت معنا مییابند؛ بهویژه که «امر به معروف» در حقیقت «امر به ولایت» حضرات معصوم است. اگر مسائل تحت ولایت باشند قابلتوجیه هستند و در غیر این صورت کارایی ندارند؛ در حقیقت این نگاه، تفاوت شیعه با غیرشیعه را روشن میکند؛ چراکه خون امام معصوم برای جلوهیافتن بیشتر ولایت ریخته شد.
حسینزاده در پاسخ به این پرسش که چرا واقعه عاشورا برای غیرمسلمانان و مردم کشورهای دیگر نیز جذاب است، بیان کرد: محور توجه به سیدالشهدا(ع) محبت است، نه صرفاً ایمان دینی. محبت فطری و واقعی، محبت به خداست و سیر الی الله با جاذبه محبت به خدا انجام میشود؛ بنابراین سیدالشهدا(ع) بهترین وسیله نجات و نزدیکشدن به خداست و هر کس ذرهای محبت واقعی در فطرتش باشد، با محبت به سیدالشهدا(ع) ارتباط برقرار میکند؛ چراکه این محبت در جهان فراگیر است و همگان حتی اگر شیعه یا مسلمان نباشند، میتوانند آن را تجربه کنند.
وی در پاسخ به پرسش چرایی اقامه نماز سیدالشهدا(ع) تا لحظه آخر با آگاهی از خطر حمله دشمن در حادثه کربلا، تأکید کرد: با آنکه در اسلام حفظ جان واجب است، اما در محضر ولایت الهی، یکی از مهمترین شرایط، به خاک افتادن و تضرع در نماز، اطاعت در محضر پروردگار است. نماز، اوج یاد خدا و اتصال به خداست؛ «أقیموا الصلاة لذکری» نشاندهنده اوج یاد خدا در همه اوضاع است. در کربلا نیز همه چیز ازجمله اخلاقیات، مکارم انسانی، عزت، غیرت و ولایت در اوج است؛ بنابراین عبادتها نیز در اوج شکل میگیرند.
این پژوهشگر دینی ادامه داد: در نماز امام حسین(ع) سیر به سوی خدا در مسیر جذبه و محبت خدا رخ میدهد و نماز نیز از سوی خود سیدالشهدا(ع) بسیار مورد تأکید و اصرار بوده است. اطرافیان ایشان نیز از نمازخوانها بودند و اگر کسی با نماز بیگانه باشد، فاصلهاش با سیدالشهدا(ع) قطعا فراوان است و باید ملتزم به این مسئله باشیم. با آنکه برخی علما در رسالهها نوشتهاند که اگر در حال نماز هستید و امکان سرقت کیف یا وسیلهای وجود دارد، مجاز هستید نماز را ترک کنید تا از آن محافظت کنید؛ اما درباره امام حسین(ع) باید گفت حرکت ایشان به سمت شهادت، به جهت اتصال به خداست و اگر با معیارهای فقهی و دمدستی مسئله را بررسی کنیم، به مشکل میخوریم چراکه نماز، خودِ حرکت سیدالشهدا(ع) است و این هم از استثنائات این واقعه است چراکه اراده ایشان بر آن بود که نماز در کربلا چنان جلوه کند.
وی تصریح کرد: طبیعتاً این برای افرادی مثل حضرت ثارالله صدق میکند، نه برای سایر انسانها؛ البته نماز ایشان نیز در روز عاشورا به صورت مفصلی خوانده نشده است و به نوعی همان نقش تعلیم و یادآوری اهمیت نماز را برای پیروانشان داشته است.
این پژوهشگر دینی در پاسخ به پرسش نوع و چگونگی تفسیر افراد مختلف و جنبشهای اجتماعی و سیاسی از واقعه عاشورا و دستاوردهای ایشان، تصریح کرد: همه حرکتهای الهی، باطنی دارند اما نباید چندان اصرار داشته باشیم که باطنِ کارِ خودمان را به هر جهت، تحلیل و تفسیر کنیم یا آن را با دستگاه فهمِ خودمان بسنجیم؛ زیرا اینکه چرا برخی در برابر ظلم سکوت کردند، با اصلِ حرکت امام معصوم قابلِ قیاس نیست؛ اگرچه ظاهرِ این حرکت را میتوان الگو قرار داد؛ ایستادن در برابر ظلم، اقامهٔ عهد و احیای دین خدا اموری هستند که میشود از آنها درس گرفت و بر آنها پای فشرد.
حسینزاده با تأکید بر اینکه باید مواظب باشیم که تفسیر خود از واقعه عاشورا را با اصلِ ولایتِ کلیهٔ الهیه خلط نکنیم، بیان کرد: چراکه آن مرتبه، امری است که ما نمیتوانیم برای خودمان از آن نسخهبرداری کنیم اما در عین حال، ظاهرِ حرکت امام معصوم همچنان بسیار مهم است و نباید از آن غفلت کرد. ما میتوانیم از اوامر و دستوراتِ ظاهریِ آن سیره پیروی کنیم و بر آنها استقامت ورزیم. حتی در عزاداریها و مظاهرِ غربتِ شیعه نیز این شباهتها و الگوها دیده میشود و در روایات ما نیز به آنها اشاره شده است؛ با این همه، باید میانِ مقامِ معصوم و عملِ ما فاصله را حفظ کرد؛ زیرا آنچه از امام صادر میشود، در مرتبهای بالاتر از عملِ معمولِ ما قرار دارد، هرچند ظواهرِ آن برای ما درسآموز و راهگشاست.
وی درباره اهمیت صیانت از دین و دفاع از مظلوم در نگاه امام حسین (ع)، افزود: بسیاری از گفتوگوها پیرامون ولایت و امامت، مقدمهای طولانی میشود؛ اما اصل ولایت، همان مظلومیتِ ولایت است که در دستگاه ماورایی و غیبی خدای متعال و حکمت الهی، توسط امام حسین (ع) عینیت یافته است. البته در دورههایی مانند دوران امام صادق (ع) نیز مظلومیت وجود داشت، اما این اراده خداست که بسیاری از امور استثناگونه به سیدالشهدا (ع) واگذار شده است.
این پژوهشگر دینی تأکید کرد: نباید گفت که سیدالشهدا(ع) صرفاً فدای مظلوم شد؛ بلکه وقتی مظلومیتِ امامت و حضرات معصومین معلوم میشود، مظلوم واقعی شناخته میشود. ولایتی که مظلوم شده، مأموریت از جانب خدای متعال است؛ همه ائمه همین مأموریت را داشتند، اما نوای حق به اقتضای تقدیر الهی، به دست سیدالشهدا(ع) محقق شد.
انتهای پیام
