به گزارش ایسنا، آکسیوس نوشت: «کر استارمر به عنوان پادزهری شایسته و منطقی برای ۱۴ سال حکومت محافظهکاران به عنوان نخستوزیر انگلیس انتخاب شد؛ دورهای که با ریاضت اقتصادی، جنگ ایدئولوژیک و هرج و مرج خروج از اتحادیه اروپا به پایان رسید. اما استعفای او به عنوان نخست وزیر انگلیس در روز دوشنبه، کمتر از دو سال پس از پیروزی تاریخی حزب کارگر، نشان میدهد که بیثباتی مزمن بریتانیا از توضیح حزبی فراتر رفته است.
وضعیت فعلی انگلیس برای بسیاری از رهبران غربی داستان عبرتآموزی است؛ یک آزمایش زنده از پوپولیسم مدرن که در یکی از قدیمیترین و ثروتمندترین دموکراسیهای جهان در حال آشکار شدن است. بریگزیت با وعدههای آرمانشهری مبنی بر یک «بریتانیای جهان» آزاد که میتواند مهاجرت را مهار کند، بروکراسی را کاهش دهد و کنترل مرزها و بودجه خود را پس بگیرد، آغاز شد.
در عوض، جانشینی نخستوزیران محافظهکار، کشور را به اختلال عملکرد عمیقتری فرو برد؛ ترزا میبا مذاکرات بریگزیت، بوریس جانسون با رسوایی، لیز تراس با وحشت بازار و ریشی سوناک با تحقیر انتخاباتی در هم شکستند.
امروز، بریتانیا همچنان در چرخه رشد پایین گیر افتاده است؛ گرفتار اصطکاک تجاری، قیمتهای بالا، خدمات عمومی تحت فشار و رأیدهندگانی فوقالعاده حساس است که عملا هیچ شکست سیاسی را تحمل نمیکنند. دوران تصدی استارمر با مهاجرت و بحرانهای هزینه زندگی سپری شد و شرایط ایدهآلی را برای حزب راستگرای «اصلاحات بریتانیا» به رهبری نایجل فاراژ فراهم کرد تا حمایت سنتی طبقه کارگر از حزب کارگر را از بین ببرد.
ورود اندی برنهام به عنوان شهردار سابق منچستر بزرگ و «پادشاه شمال» کاریزماتیک، به طور گسترده به عنوان تنها وزنه سنگین حزب کارگر با جذابیت پوپولیستی واقعی مورد نیاز برای آهسته کردن حرکت فاراژ دیده میشود. در یک انتخابات ویژه که برای بازگشت او به پارلمان طراحی شده بود، برنهام قاطعانه حزب اصلاحات را شکست داد و احتمالا راه را برای او جهت تصاحب حزب کارگر و نخست وزیر بعدی بریتانیا هموار کرد.
میزان محبوبیت امانوئل ماکرون رئیس جمهور فرانسه گاهی اوقات به ۱۱ درصد کاهش یافته است، در حالی که حزب راست افراطی «اجتماع ملی» در نظرسنجیها به عنوان بخت اصلی پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری سال آینده شناخته میشود.
حزب راست افراطی «آلترناتیو برای آلمان» دستاوردهای بیسابقهای داشته و همچنان به افزایش اختلاف خود با محافظهکاران فریدریش مرتس، صدراعظم این کشور ادامه میدهد.
در مجارستان، رأیدهندگان در ماه آوریل امسال به حکومت ۱۶ ساله ویکتور اوربان پایان دادند و ریشهدارترین دولت ملیگرا در اتحادیه اروپا را سرنگون کردند. حتی دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا که در ماه نوامبر با یک انتخابات میاندورهای روبروست، در برابر همان نیروهای سمی ضد حاکم آسیبپذیر است.
پیروزی ترامپ در سال ۲۰۱۶ با شوک ژئوپلیتیکی بریگزیت در هم تنیده بود؛ هشداری مبنی بر اینکه رایدهندگان در سراسر غرب حاضر بودند برای ابراز انزجار از مهاجرت، جهانی شدن و شکست نخبگان، تشکیلات را به آتش بکشند اما اکنون ترامپ خودِ تشکیلات است. قیمتهای بالا و جنگ علیه ایران، میزان محبوبیت او را به بالای ۳۰ درصد رسانده است.
حالا یک دهه پس از رای دادن به «بازپسگیری کنترل»، بریتانیا در فلج سیاسی گرفتار شده است.
انتهای پیام
