به گزارش ایسنا، انتظار میرود این سمت در سال ۲۰۲۸ خالی شود. اجلاس گروه ۷ در این ماه، سطح بالای اعتماد و حمایتی را که استارمر در میان رهبران اروپایی از آن برخوردار است، نشان داد. همچنین تماسهای نزدیک استارمر با ولودیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین عاملی است که میتواند چشمانداز او را تقویت کند.
با این حال، هیچ اعلام رسمی در مورد قصد استارمر برای درخواست سمت دبیرکلی ناتو صورت نگرفته است.
نخستوزیر «معمولی»
با کنارهگیری «کِر استارمر» از نخستوزیری انگلیس و نزدیک شدن «اندی برنهام» به این جایگاه، آبزرور این موضوع را بررسی میکند آیا نخست وزیر بعدی خواهد توانست در ضمن تلاش برای حفظ نمایش «مردمی» و «معمولی» بودن که باعث چالشهای جدی برای استارمر شد از پس مسئولیتش برآید؟
وعده «نخست وزیر معمولی» بودن که کِر استارمر، نخست وزیر مستعفی انگلیس که چندان نتوانست به آن پایبند باشد، در عمل با واقعیتهای تلخ قدرت و امنیت در هم آمیخت و حالا اندی برنهام، جانشین احتمالی او، باید از این تجربه عبرت بگیرد.
این تحلیل با اشاره به تغییر ناگهانی پوشش برنهام از تیشرت و شلوار جین به کتو شلوار رسمی در مسیر لندن، این اقدام را نشانهای از فشارهایی که او برای تطابق با جایگاه جدید احساس کرده، میداند. اما در عین حال این تغییر ظاهر، خاطره رسوایی جنجال «هدایای لوکس» استارمر را زنده کرده است؛ رسوایی که در جریانش او از بابت دریافت هزاران پوند کتوشلوار و عینک گرانقیمت به بهانه «شایسته جلوه دادن جایگاه نخستوزیری» با موج انتقادات شدید روبرو شد.
نکته دیگری که تحلیلگر آبزرور به آن اشاره میکند، محدودیتهای ایجاد شده از سوی تیم حفاظت مسلحانهای است که از بدو ورود به دفتر نخستوزیری، تا پایان عمر همراه او خواهد بود. این تیم امنیتی، نه تنها مانع از تعامل عادی با مردم میشود، بلکه حتی حضور در ورزشگاه برای تماشای فوتبال را نیز با دشواریهای بیسابقهای روبرو میسازد. وعده برنهام مبنی بر حفظ بلیت فصل باشگاه محبوبش، اِوِرتون، در عمل با واقعیت هزینههای سنگین تامین امنیت در میان هواداران، به آرزویی دستنیافتنی تبدیل خواهد شد، همانگونه که استارمر نیز نتوانست به وعده تماشای بازیهای آرسنال جامه عمل بپوشاند.
تحلیلگر آبزرور با اشاره به آتشسوزی اخیر منزل استارمر در منطقه «کنتیش تاون» لندن که مقامها آن را به عوامل نزدیک به کرملین نسبت دادند، این واقعه را نمادی از فشارهای بیسابقه و تهدیدهای امنیتی فراگیر علیه نخست وزیران بریتانیا توصیف کرد.
این گزارش یادآور شده است که استارمر نیز در ابتدای نخست وزیری تلاش کرد با تکیه بر پیشینه طبقه کارگری و معرفی خود به عنوان «پسر یک ابزارساز»، چهرهای عادی و مردمی از خود بسازد؛ روایتی که اکنون برنهام نیز با اشاره به پیشینه کارگری و تحصیل در کمبریج، به دنبال تکرار آن است. با این حال، کارشناسان معتقدند که محبوبیت برنهام صرفاً به این پیشینه بازنمیگردد، بلکه مهارتهای ارتباطی قوی او در شبکههای اجتماعی مانند تیک تاک و جذابیت شخصیاش، نقاط قوتی هستند که استارمر فاقد آنها بود.
در عین حال، تحلیل مذکور به این نکته نیز اشاره دارد که برنهام، برخلاف استارمر، بیشتر دوران کاری خود را در «حباب وستمینستر» (مرکز سیاسی لندن) سپری کرده است و این امر میتواند او را از چشم مردم، چهرهای کمتر «عادی» و بیشتر «سیاستمدار حرفهای» نشان دهد. یکی از مشاوران استارمر اما هشدار میدهد هر گونه ایفای نقش یک «فرد غریبه با نظام وستمینستر» در شرایط کنونی، نوعی «پوپولیسم کهنه» محسوب میشود که پاسخگوی چالشهای پیچیده امروز نیست.
یک سال پیش استارمر در گفتگو با آبزرور از برخی سیاستهایش ابراز پشیمانی کرد؛ از جمله هشدار درباره خطر عدم وجود قوانین مهاجرتی سختگیرانه و «تبدیل بریتانیا به جزیرهای از غریبهها» که به دلیل شباهت با سخنرانی بحث برانگیز «انوخ پاول»، قانونگذار انگلیسی، در دهه ۶۰ میلادی، جنجالآفرین شد. استارمر پس از این مصاحبه، از اعتراف به اشتباهات خود امتناع کرد چراکه مشاورانش او را متقاعد کردند که این کار، نشانه ضعف تلقی میشود.
اما آیا مهارتهای ارتباطی بهتر برنهام و رویکرد شفافتر او میتواند منجر به موفقیت او در اداره دولت لندن و خارج کردن آن از بنبست سیاسی شود یا خیر. با وجود گزارشهای منتشر نشده از دستاوردهای دولت استارمر در حوزههای مهاجرت، رشد اقتصادی و خدمات عمومی، همچنان تردیدهایی درباره توانایی برنهام برای تحقق وعده «تغییر و امید» وجود دارد در حالی که او به شکلی متناقض هفته گذشته تاکید کرده بود که «تلاش خواهد کرد همه چیز را مثل قبل حفظ کند و همان کارهایی که همیشه انجام داده را انجام دهد.»
یک وزیر منتقد انگلیسی گفته است: «اندی برنهام عادی بودن را به راحتی هرچه تمامتر نشان میدهد، اما این کار در عمل چندان آسان نخواهد بود؛ چرا که نخست وزیری، شغل معمولی نیست.» در نظام سیاسی انگلیس، فاصله میان وعدههای مردمی و واقعیتهای قدرت و امنیت، شکافی عمیق ایجاد کرده است. تجربه استارمر و چشم انداز پیش روی برنهام، گویای این حقیقت است که ساختار نخستوزیری در این کشو اروپایی، نه تنها امکان «معمولی بودن» را سلب میکند، بلکه با پیچیدهتر شدن تهدیدهای امنیتی و فشارهای رسانهای، هر روز بیش از پیش، نخست وزیران را به موجوداتی جدا از توده مردم تبدیل میسازد.
انتهای پیام
