روز تاسوعا فرا رسیده است، روز مشک بی آب و روز عباس(ع) فرا رسیده است، از اولین روز محرم شهر سیاهپوش شده است و مردم رخت عزا بر تن کرده‌اند، دلمان عزاداری می‌خواست؛ از نهم اسفند ۱۴۰۴ دلمان گریه و عزاداری می‌خواست اما زمانه به گونه‌ای پیش رفت که شرایط مجلس عزا را نداشتیم، باید محکم و استوار می‌ایستادیم تا دشمن را مایوس کنیم اما اکنون که محرم فرا رسیده می‌توانیم یک دل سیر بنشینیم و گریه کنیم، بنشینیم و برای عاشورای حسین(ع) و تاسوعا قائد شهید اشک بریزیم.

حرم بانوی کرامت در شامگاه تاسوعا با رنگ‌های سیاه و قرمز تزئین شده بود، هرم گرمای تابستان کودکان را بی‌قرار کرده است، دائم طلب آب می‌کنند و اینجا پس از گذشت هزار و چهارصد سال کودکی تشنه و گرسنه نمی‌ماند، در مسیر منتهی به حرم، نزدیک یک مغازه اسباب بازی فروشی؛ پسربچه‌ای سه ساله در حال تماشای دسته‌های عزاداری است، از پدرش درخواست آب می‌کند و پدر زانو می‌زند و فرزند خود را سیراب می‌کند، گونه‌های پسرک از گرما سرخ شده است و باز پدر مشتش را از آب پر می‌کند و صورت فرزند خود را می‌شوید، آری ۱۴۰۰ سال است که دیگر کودکی تشنه نمی‌ماند.

صدای دسته‌های عزاداری محوطه حرم را پر کرده است، مردم برای عبور دسته‌ها صف تشکیل دادند و همراه با نوای مداحی و نوحه‌ها سینه می‌زنند و عزاداری می‌کنند، فریاد ابالفضل(ع) همه جا پر شده است، جوانان به نوبت علم را با ذکر یا ابالفضل(ع) و یا حسین(ع) به دوش می‌کشند، پرچم‌های قرمز و مشکی با نوشته‌های «لبیک یا حسین»، «ابالفضل علمدار» و «یا لثارات الحسین» میان دسته‌های عزا بر افراشته شدند و نوجوانان با جثه‌ای که کوچک‌تر از پرچم‌ها است؛ سعی می‌کنند به زیباترین شکل ممکن این پرچم‌ها را در هوا تکان دهند.  

پشت سر یکی از این دسته‌های عزاداری؛ عده‌ای لباس عباس(ع) در کربلا را به تن داشتند، مشکی با خود حمل می‌کردند و سقا بودند، مردم به یاد ماه بنی هاشم برای نوشیدن آب از این مشک‌ها صف بسته بودند، نجفی‌ها با نوای یا حسین(ع) و یا عباس(ع) در حال مشعل گردانی بودند، چلچراغی به رنگ سبز در میان علم‌ها دیده می‌شود، شیعیان از مکتب عاشورا؛ آیین‌ها و سنت‌های عزاداری خلق کردند تا یاد و نام نهضت حسینی پابرجا بماند، عاشورا در فرهنگ و زندگی ما ریشه دار شده است.

تاثیر مکتب حسینی در هویت ملی ایرانیان

حال به صبح تاسوعا رسیدیم، خورشید بیشتر از همیشه پر نور است، دسته‌های عزاداری از ساعت ۹ صبح در جای جای شهر مراسم خود را آغاز کردند، سربند یا حسین(ع)، یازهرا(س)، یا ابالفضل العباس(ع) و یا صاحب الزمان(عج) بر پیشانی افراد دیده می‌شود، مسیر رسیدن به حرم حضرت معصومه(س) مانند بین الحرمین شده است، خادمان برای خنک شدن عزاداران و زائران حسینی آب پاشی می‌کنند. در این بین زنجیرزنی، طبل و دمام زنی نوجوانان و جوانان به مجلس حسینی طراوت بخشیده است، ما با عشق حسین در مکتب عاشورا رشد کردیم.

پیرمردی با قد خمیده و کلاه سبزرنگی زنجیر بر دست داشت و همراه با جمعیت زنجیر می‌زد، صدای کاروان‌های عزاداری همراه با سینه زنی و زنجیرزنی عزاداران حس غم و غرور را منتقل می‌کرد، اینکه پس از هزار و سیصد سال نام حسین(ع) و یارانش اینچنین پابرجا مانده و عاشقانی به وسعت ایران دارند، اشک را به چشمانم می‌آورد، گندم ری به چه شکلی و چگونه توانست در چشم یک انسان خودنمایی کند که مقابل حجت خداوند بایستد؟

حضور مردان بیشتر از بانوان است، اما تعدادی از بانوان در رواق بیرونی حرم در سایه نشسته بودند و به عزاداری‌ها نگاه می‌کردند، یک دختر پنج ساله با یک تیشرت مشکی و روسری مشکی کوچک در کنار مادر خود نشسته بود و موشکافانه به جمعیت عزاداران نگاه می‌کرد تا اینکه با شوق از جا پرید و با ذوق بسیاری برای یک نفر دست تکان داد، سپس بر روی شانه مادرش زد و گفت «بابا آنجاست». به یاد رقیه(س) افتادم، او نیز در میان گرد شمشیرها و صحرای کربلا به دنبال پدر خود می‌گشت.

اما محرم امسال با سال‌های گذشته متفاوت است، علمداران بسیاری را از دست دادیم، زخم‌ها و دردهای بسیاری کشیدیم، منتظر مراسم عزاداری در حسینیه امام خمینی(ره) با رهبر خود بودیم، ای کاش میان تمامی دلشوره‌ها و نگرانی‌ها پرده را کنار می‌زدی و می‌آمدی و ما شعار «ابالفضل علمدار خامنه‌ای نگه دار» را سر می‌دادیم، اما اکنون تصویر شما و یارانتان در عزاداری‌ها دیده می‌شود، اکنون پرچم ایران نیز میان دسته‌های عزاداری دیده می‌شود، مکتب حسینی با هویت ملی ما در هم تنیده شده است.

مردم ایران؛ مقاومت را از نهضت حسینی آموختند و با همین ایستادگی در آزمایشات الهی موفق عمل کردند، ای رهبر شهید ایران! برخیز و ملت مبعوث شده خود را نگاه کن، بنگر که چگونه بیشتر از سه ماه ملت ایران صحنه را ترک نکرده تا به عاشورا رسیدند، مقاومت خود را به دنیا نشان دادند و جهانیان را با خود همراه کردند، حال که از آنسوی دنیا به ما نگاه می‌کنی، برایمان دعا کن و مژده نهضت مهدوی را به ملت خود برسان.

امروز نیز جبهه حسینی و یزیدی پا برجاست و نه تنها امروز بلکه تا قیامت پا برجا خواهد بود، عاشورا به ما ایستادگی و قیام بر علیه باطل را آموخت، به ما آموخت که هزینه ایستادگی از تسلیم کمتر است و نتیجه مقاومت پیروزی است، ملت غیور و قهرمان پرور ایران نیز این روزها مانند حضرت عباس(ع) گوش به فرمان ولی خود هستند و تا بازگشت امام خود، حضرت ولیعصر(عج) به مقاومت و ایستادگی ادامه می‌دهند.     

   انتهای پیام