در میان انبوه رزمندگان و فرماندهان هشت سال دفاع مقدس، برخی چهرهها نه تنها بهدلیل دلاوریهای میدان نبرد، بلکه به سبب التزام عملی به باورهای دینی و معنوی خود، به الگویی ماندگار تبدیل شدهاند. شهید علی غیوریزاده، فرمانده گردان ۵۰۳ شهید بهشتی از لشکر ۱۱ امیرالمؤمنین (ع)، یکی از همین اسطورههای کمنظیر است که در اوج بحرانهای جنگی، نماز را نه یک عادت روزمره، بلکه اصل زندگی و محور رزمندگی خویش قرار داد.
زندگینامه و مسئولیتهای جنگی
شهید علی غیوریزاده در سال ۱۳۳۲ در بخش ملکشاهی استان ایلام دیده به جهان گشود. پدرش از شدت علاقه به حضرت علی (ع)، او را «علی» نام نهاد. وی دوران کودکی و نوجوانی را در کنار خانوادهای سرشار از شجاعت، صداقت و تعهد مذهبی سپری کرد و از کودکی به سوارکاری و تیراندازی پرداخت. با پیروزی انقلاب اسلامی و آغاز جنگ تحمیلی، به عنوان عضوی از بسیج راهی جبهه شد و در سال ۱۳۵۹ به عضویت رسمی سپاه پاسداران درآمد. آخرین مسئولیت وی، فرماندهی گردان ۵۰۳ شهید بهشتی بود. سرانجام در ۲۹ خرداد ماه ۱۳۶۷، در حال دفع تک نیروهای ارتش عراق در منطقه عملیاتی مهران، به درجه رفیع شهادت نائل آمد. پیکر مطهر این سردار بزرگ پس از ۱۲ سال و ۴ ماه و ۲۵ روز، در شب میلاد امام زمان (عج) پیدا شد و به آغوش همرزمانش بازگشت.
جایگاه رفیع نماز در منظومه فکری شهید
اهتمام شهید غیوریزاده به نماز، زبانزد خاص و عام بوده است. سردار نعمان غلامی، فرمانده دانشگاه تربیت پاسداری امام حسین (ع)، در یادواره این شهید بزرگوار تأکید کرد: «نماز در زندگی شهید علی غیوریزاده جایگاه ویژهای داشت و از اهمیت فوقالعادهای برخوردار بود». وی افزود: «نماز در منظومه فکری علی غیوریزاده بسیار پر معنی بود و او همیشه قبل از اذان بیدار میشد و خود را برای نماز آماده میکرد». این آمادگی دائمی، نشان از نهایت توجه و تعظیم این سردار رشید اسلام در برابر آفریدگار خویش داشت.
شش نماز واجب با یک وضو؛ حماسهای بینظیر در اوج بحران
شاید برجستهترین و مشهورترین روایت از ارتباط عاشقانه این شهید با نماز، مربوط به عملیات ماووت باشد. در این عملیات حساس و سرنوشتساز که شهید غیوریزاده فرماندهی گردان را بر عهده داشت و قله سوقالجیشی دو قلو را از دشمن تحویل گرفت، او در شرایطی که اضطراب و دلهره بر وجود بسیاری از رزمندگان سایه افکنده بود، شش نماز واجب را با یک وضو – یعنی از صبح تا صبح روز بعد – به جای آورد. همرزمانش نقل کردهاند که این اقدام شگفتانگیز در آن لحظات بحرانی، زبانزد دوستان شد و نشان داد که آرامش قلبی و توکل به خداوند، چگونه میتواند در سختترین شرایط، روحیهای مثالزدنی به انسان ببخشد.
توصیه به نماز نافله؛ میراث مکتوب یک سردار
غیر از سیره عملی، شهید غیوریزاده در دستنوشتهای که از خود به یادگار گذاشته، بر اهمیت نمازهای نافله تأکید کرده و چنین آورده است: «نماز نافله بخوانید که وسیله جبران عدم حضور قلب است و تداوم نوافل فضیلت بسیار عظیمی دارد». این وصیت نامه مکتوب، گویای نگاه عمیق او به فلسفه عبادت و تلاش برای تعالی روحی در کنار وظایف جنگی است.
اهل نماز شب و انس با قرآن
شهید غیوریزاده افزون بر نمازهای واجب و نافله، اهل نماز شب بود و بسیاری از احادیث و روایات را در جبهه حفظ میکرد و در جمع رزمندگان بازگو مینمود. این انس دائم با قرآن و نماز، چنان در وجود او نهادینه شده بود که همرزمانش اذعان دارند: «علی با قرآن و نماز خیلی مانوس بود».
نظم، آراستگی و تأثیرپذیری از معنویت
شهید غیوریزاده علاوه بر التزام به عبادت، نماد آراستگی و نظم بود. سردار غلامی در این باره میگوید: «در جغرافیای قرارگاه امیرالمؤمنین (ع) هیچکس شهید علی غیوریزاده را بدون آمادگی و آراستگی تمام ندید و این مهم شخصیت این بزرگوار را از دیگران متمایز میکرد». این نظم و انضباط، ریشه در باورهای عمیق دینی و التزام عملی به دستورات الهی داشت و به او قدرتی مضاعف در مدیریت صحنههای دشوار جنگ میبخشید.
سیره عملی سردار شهید علی غیوریزاده، پاسخی روشن به این پرسش است که چگونه میتوان در اوج درگیری و بحران، ارتباط خود با خداوند را حفظ کرد و از فیوضات معنوی بهره برد. او ثابت کرد که نماز در میدان جنگ، نه تنها غفلتآور نیست، بلکه مایه قوت قلب، آرامش روح و پیروزی بر دشمنان است.
امروز که یاد و خاطره این سردار بزرگ در میان مردم استان ایلام و تمامی ایران زمین زنده است، وصیت و سیره او همچون چراغی فرا راه نسل جوان قرار دارد تا بدانند عزت و سربلندی یک جامعه، در گرو تمسک به ریسمان الهی و اقامه نماز در تمامی شئون زندگی است.
انتهای پیام
