حجتالاسلام والمسلمین محمدعلی میرزایی، مدیر حوزه علمیه رسول اکرم(ص) و فاطمه الزهرا(س) لبنان امروز یکشنبه ۲۸ تیر در نشست علمی «تحلیل ابعاد و مؤلفه های سازنده محبوبیت و سرمایه اجتماعی شهید سیدحسن نصرالله» که با همکاری و مشارکت جامعه المصطفی، مؤسسه آموزشهای کوتاهمدت المصطفی و دبیرخانه بینالمللی کنگره امناء الرسل، در المصطفی برگزار شد، رابطه سیدحسن نصرالله با مردم را رابطهای وجودی، عاطفی و اجتماعی توصیف کرد.
عضو هئیت علمی جامعه المصطفی با استناد به آیه ۹۶ سوره مریم، «إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدًّا»، این آیه را کلید فهم محبوبیت شهید سید حسن نصرالله دانست.
میرزایی، محبوبیت شهید نصرالله را نمیتوان صرفاً با الگوهای رایج جامعهشناختی توضیح داد، زیرا این محبوبیت از سنخ «ودّ الهی» بود؛ یعنی پیوندی عمیق، پایدار و برخاسته از ایمان و عمل صالح که در جان جامعه نفوذ میکرد.
وی با نقد نظریه کاریزمای ماکس وبر، تأکید کرد: این نظریه برای تبیین شخصیت شهید نصرالله کفایت ندارد، افزود: در الگوی وبری، کاریزما میتواند به هر نوع جاذبه استثنایی، حتی در شخصیتهای فاسد یا سلطهگر، اطلاق شود؛ حال آنکه محبوبیت شهید نصرالله ریشه در صداقت، دینداری، مسئولیتپذیری و رنجبردن برای مردم داشت. بنابراین، اگرچه او شخصیتی اثرگذار و نافذ بود، اما این اثرگذاری را باید در چارچوبی ایمانی، اخلاقی و اجتماعی فهم کرد، نه صرفاً در قالب یک مفهوم خنثی جامعهشناختی.
میرزایی با محور قرار دادن نسبت میان رابطه انسان با خدا و رابطه او با مردم اظهارکرد: با استناد به دیدگاه آیتالله جوادی آملی، این نکته بدست میآید که دینداری حقیقی در انزوا معنا پیدا نمیکند، بلکه در نحوه حضور انسان در جامعه و کیفیت پیوند او با مردم آشکار میشود. از این منظر، شهید نصرالله شخصیتی بود که معنویت را از عرصه اجتماع جدا نمیکرد. به همین دلیل، نفوذ او تنها در حوزه سیاست یا مقاومت نظامی خلاصه نمیشد، بلکه در عرصه تربیت اجتماعی، آرامشبخشی به جامعه، تقویت اعتماد عمومی و ایجاد احساس پناه و اتکا نیز نمود داشت.
میرزایی در بخش دیگری از سخنان خود، شهید نصرالله را نمونهای از «امامت جامعه» معرفی کرد؛ شخصیتی که فراتر از یک مدیر یا فرمانده، محور وحدت، تشخیص، جهتدهی و انسجام اجتماعی است.
به گفته وی، نقش شهید نصرالله در لبنان صرفاً رهبری یک حزب یا جریان سیاسی نبود، بلکه او برای بخش مهمی از جامعه، بهویژه در میان شیعیان لبنان، جایگاه «ملاز» و پناهگاه داشت. این بدان معناست که مردم نهفقط از او فرمان میگرفتند، بلکه از او آرامش، اطمینان و افق مییافتند. در چنین چارچوبی، محبوبیت صرفاً یک مزیت رسانهای نیست، بلکه ظرفیتی واقعی برای جامعهسازی و التیامبخشی اجتماعی به شمار میرود.
انتهای پیام
