به گزارش ایسنا، شاید با اندکی اغراق بتوان «دویدن» را نخستین حرکت ورزشی بشر دانست. دویدن از نخستین روزهای حضور انسان بر زمین، همراه با او بوده است؛ از دوران انسان‌های اولیه، پیش از یکجانشینی و حتی پیش از اختراع خط. انسان برای بقا ناچار بود بدود؛ برای شکار کردن و نیز برای فرار از شکار شدن. از همین رو، دویدن بسیار پیش‌تر از آنکه ورزش به معنای امروزی شکل بگیرد، بخشی از زندگی انسان بوده است.

شاید همین ریشه عمیق در تاریخ تکامل انسان، که نسل به نسل به ما منتقل شده، سبب شده است دویدن را «مادر ورزش‌ها» بنامند. اما امروز دیگر برای بقا نمی‌دویم؛ امروز می‌دویم تا آرامش را تجربه کنیم، با خود آشتی کنیم، جسم و روانمان را همزمان سالم نگه داریم و در رقابتی دائمی با خود، هر روز اندکی بهتر از دیروز باشیم.

چرا می‌دویم؟

در دنیایی که ذهن ما هر لحظه زیر بار اخبار منفی، شبکه‌های اجتماعی، فشارهای کاری و اضطراب آینده قرار دارد، دویدن فرصتی برای «بازگشت به اکنون» است. ریتم قدم‌ها، صدای نفس‌ها و تکرار حرکت، ذهن را از آشفتگی دور می‌کند. بسیاری از دوندگان می‌گویند بهترین ایده‌هایشان هنگام دویدن به ذهنشان رسیده یا پس از یک دوی ساده احساس کرده‌اند بار سنگینی از دوششان برداشته شده است.

این تنها یک احساس نیست. پژوهش‌های علمی نیز نشان داده‌اند که دویدن با افزایش ترشح اندورفین و بهبود عملکرد مغز، به کاهش استرس، اضطراب و حتی کم شدن علائم افسردگی کمک می‌کند.

از نظر جسمی نیز کمتر ورزشی را می‌توان یافت که با چنین هزینه اندکی، این همه فایده داشته باشد. قلب نیرومندتر می‌شود، ریه‌ها کارآمدتر عمل می‌کنند، عضلات و استخوان‌ها استحکام بیشتری پیدا می‌کنند و کیفیت خواب بهبود می‌یابد. افزون بر این، دویدن یکی از مؤثرترین راه‌های پیشگیری از بیماری‌های مزمن، از جمله بیماری‌های قلبی و دیابت، به شمار می‌رود.

چگونه بدویم؟

نخستین نکته‌ای که باید به آن توجه داشت این است که دویدن مسابقه نیست؛ حتی اگر روزی قصد شرکت در مسابقه را داشته باشیم. از همان ابتدا نباید به دنبال سریع یا طولانی دویدن باشیم. بدن، هم از نظر جسمی و هم از نظر روانی، برای سازگار شدن با این فشار جدید به زمان نیاز دارد. دویدن، تمرین صبر است؛ پس در این مسیر صبور باشید.

اگر به مربی حضوری دسترسی دارید، بهتر است تمرین را با راهنمایی او آغاز کنید. اگر چنین امکانی ندارید، از آموزش‌ها و توصیه‌های مربیان معتبر، به‌ویژه برنامه‌های ویژه دوندگان مبتدی، استفاده کنید. هرچند دویدن ورزشی ساده به نظر می‌رسد، اما اگر اصولی انجام نشود، می‌تواند آسیب‌زا باشد.

برای شروع، به تجهیزات مناسب نیاز دارید. جوراب مناسب از ایجاد تاول و سر خوردن پا جلوگیری می‌کند و کفش استاندارد، خطر آسیب به مفاصل، تاندون‌ها و عضلات را کاهش می‌دهد. همراه داشتن قمقمه آب را نیز فراموش نکنید؛ زیرا کم‌آبی می‌تواند آسیب‌های جدی و گاه جبران‌ناپذیری به بدن وارد کند.

پس از تهیه تجهیزات مناسب، برنامه تمرینی خود را متناسب با توان بدنی‌تان تنظیم کنید. هنگام دویدن، بیش از هر چیز به صدای بدن خود گوش دهید. شدت تمرین باید متناسب با توانایی‌های شما باشد، نه دیگران. ورزشکاران و دوندگان فعال در شبکه‌های اجتماعی می‌توانند منبع خوبی برای یادگیری باشند، اما نباید خود را با آن‌ها مقایسه کنید. تنها معیار پیشرفت، وضعیت جسمی و توانایی‌های خود شماست.

نحوه صحیح دویدن نیز اهمیت فراوانی دارد. هماهنگی میان وضعیت بدن، حرکت دست‌ها، گام‌ها و ریتم تنفس، به‌تدریج موجب افزایش توان و استقامت شما خواهد شد.

دویدن؛ تمرین اراده

شاید مهم‌ترین رمز موفقیت در دویدن، تقویت توان ذهنی در برابر خستگی باشد. ارزش واقعی دویدن در تداوم آن است. دویدن تنها ورزش جسم نیست؛ تمرینی برای استقامت روح نیز هست.

دوندگان معمولاً در برابر دشواری‌های زندگی نیز صبورتر و مقاوم‌ترند. نخستین رقیب هر دونده، ذهن اوست؛ ذهنی که هنگام خستگی، مدام فرمان ایستادن می‌دهد. اما دونده با غلبه بر این مقاومت ذهنی، استقامت خود را افزایش می‌دهد و به مسیر ادامه می‌دهد.

در حقیقت، دویدن چیزی فراتر از یک فعالیت ورزشی است؛ تمرین اراده، تمرین صبر و تمرین ادامه دادن، حتی زمانی که ذهن از توقف سخن می‌گوید.

یادداشت – محمدرضا آخوندی

انتهای پیام