روجا احمدی در گفتوگو با ایسنا درباره شکلگیری نمایشگاه «شگفتی گمگشتگی» اظهار کرد: برگزاری این نمایشگاه بخشی از مسیر حرفهای فعالیت در حوزه نقاشی است. حدود ۱۵ سال است که بهصورت مستمر در این عرصه فعالیت دارم و ارائه آثار به مخاطبان و برقراری ارتباط مستقیم با مردم، یکی از مراحل طبیعی این مسیر حرفهای محسوب میشود.
وی درباره عنوان نمایشگاه افزود: عنوان «شگفتی گمگشتگی» ارتباط مستقیمی با تجربه شخصیام هنگام نقاشی دارد. در فرآیند خلق اثر، چنان در سوژه و روند نقاشی غرق میشوم که نوعی گمشدگی را تجربه میکنم؛ گمشدنی که با لذت و شگفتی همراه است. «شگفتی گمگشتگی» نیز به همین تجربه و لذت حاصل از غرق شدن در نقاشی و سوژه اشاره دارد.
این هنرمند نقاش درباره آثار ارائهشده در نمایشگاه بیان کرد: این مجموعه شامل ۲۴ اثر است که بخش عمده آن به طبیعت اختصاص دارد؛ طبیعتی آشنا شامل درختان، باغها، گلها و جزئیاتی که هر یک بازتابی از نگاه و دریافت شخصیام از این فضاهاست. در کنار این آثار، بخشی نیز به طبیعت شهری اختصاص یافته؛ فضاهایی که شاید در نگاه معمول کمتر موضوعی برای زیباییشناسی به شمار آیند، اما تلاش کردهام با نگاهی متفاوت، ظرفیتهای زیباییشناختی آنها را به مخاطب نشان دهم.
احمدی با اشاره به سبک هنری خود خاطرنشان کرد: سبک کاریام اکسپرسیونیسم است و در این مجموعه کوشش شده ضربهقلمها با شدت، قدرت و هیجان اجرا شوند تا این انرژی در روند خلق آثار نیز دیده شود. همچنین رنگ در این آثار نقش محوری دارد و استفاده از رنگهای شدید، شاد و قدرتمند، همراه با تضادها و کنتراستهای بالا، از مهمترین ویژگیهای این مجموعه است. نور نیز یکی از عناصر مهم آثار به شمار میرود. بازنمایی نور و انتقال آن از طریق رنگهای قدرتمند، از دغدغههای اصلی در خلق این مجموعه بوده و تلاش شده این ویژگی در تجربه مخاطب نیز قابل دریافت باشد.
این هنرمند نقاش درباره چالشهای خلق این مجموعه اظهار کرد: یکی از مهمترین دشواریها، اجرای تمامی آثار به صورت زنده و در فضای واقعی بود. نقاشی در طبیعت و محیط شهری محدودیتهای خاص خود را دارد؛ از شرایط آبوهوایی گرفته تا زمان محدود برای اجرا. خلق برخی آثار بین ۲ تا ۵ و حتی ۱۰ ساعت زمان برده و گاهی لازم بوده در فصلهای مختلف سال، در سرما یا تا نیمههای شب در فضای شهری کار ادامه پیدا کند. زمانبر بودن فرآیند اجرا، از مهمترین چالشهای این مجموعه به شمار میرفت.
احمدی درباره هدف خود از ارتباط با مخاطب بیان کرد: مهمترین هدف، ایجاد تأثیر احساسی است. دوست دارم مخاطب هنگام مواجهه با هر تابلو، لحظهای از هیجان و شگفتی را تجربه کند؛ نوعی غافلگیری مثبت که بتواند انرژی و هیجان نهفته در اثر را به او منتقل کند. این تبادل احساسی میان هنرمند و مخاطب، ارزشمندترین بخش تجربه خلق اثر است.
وی درباره جایگاه نقاشی در جامعه امروز خاطرنشان کرد: نقاشی امروز نسبت به گذشته بیش از پیش دیده میشود، اما همچنان یکی از چالشهای مهم هنرمندان، دستیابی این هنر به جایگاه اقتصادی و اجتماعی شایسته است. بسیاری از هنرمندان همچنان در زمینه فروش آثار و شکلگیری یک چرخه مالی پایدار با دشواری مواجه هستند.
این هنرمند نقاش درباره آثار شاخص نمایشگاه «شگفتی گمگشتگی» تصریح کرد: بخشی از آثار که به فضاهای شهری و شب اختصاص دارد، برایم اهمیت ویژهای دارد. هدف این بود که از نگاه رایج به مفهوم زیبایی فاصله بگیرم و زیبایی را در سوژههایی جستوجو کنم که معمولاً کمتر واجد ارزش زیباییشناختی تلقی میشوند؛ ازجمله پستهای برق، فضاهای ساختوساز، جرثقیلها و محیطهای شهری ناتمام که تلاش شده با نگاهی متفاوت، زیبایی پنهان آنها آشکار شود.
انتهای پیام
