نمایش «آن بُرد» به نویسندگی، کارگردانی و بازیگری مهدی زندیه، این روزها پس از اجرا در تهران، شیراز و... در تبریز روی صحنه رفته است؛ نمایشی دو نفره که با محوریت مهاجرت، فقدان و روابط خانوادگی، تلاش میکند مخاطب را با پرسشهایی درباره ماندن و رفتن مواجه کند.
مهدی زندیه، نویسنده، کارگردان و بازیگر این اثر، در گفتوگو با ایسنا، درباره جایگاه «آن بُرد» در کارنامه هنری خود اظهار کرد: این نمایش برای من نماینده همه از دست دادنهاست؛ از مهاجرت گرفته تا آدمهایی که در این سالها از دست دادهایم و چیزهایی که دیگر نیستند اما جای خالیشان همچنان در زندگی احساس میشود.
وی با بیان اینکه این اثر ریشه در تجربههای شخصی او دارد، افزود: هرچند موضوع نمایش، موضوعی جهانشمول است اما شیوه روایت و مواجهه ما با این مسئله کاملاً شخصی است و همین ویژگی، هویت اثر را شکل داده است.
وی درباره تجربه نخستین اجرای خود در تبریز اظهار کرد: آخرین بار حدود سالهای ۱۳۷۸ یا ۱۳۷۹ به تبریز آمده بودم و هیچ تصویری از وضعیت امروز تئاتر این شهر نداشتم. با این حال از مواجهه با مخاطبان تبریزی بسیار خوشنودم و واکنش آنان برایم جالب بود.
این نویسنده و کارگردان با اشاره به گفتوگو با چند تن از تماشاگران جوان افزود: برایم شگفتآور بود که چند جوان ۱۸ تا ۲۰ ساله گفتند نخستین تجربه تماشای تئاترشان را با «آن بُرد» پشت سر گذاشتهاند. این موضوع برای شهری با پیشینه فرهنگی و هنری تبریز، جای تأمل دارد و نشان میدهد هنوز ظرفیتهای بسیاری برای گسترش فرهنگ تماشای تئاتر وجود دارد.
وی ادامه داد: تئاتر میتواند یکی از مهمترین ابزارهای فرهنگسازی باشد. البته با توجه به شرایط اقتصادی خانوادهها نمیتوان انتظار داشت تماشای تئاتر به یک الزام تبدیل شود، اما این هنر میتواند در کنار کتاب، یکی از ارزشمندترین کالاهای فرهنگی خانوادهها باشد.
نیکو بستانی، بازیگر نمایش «آن بُرد» نیز در گفتوگو با ایسنا، درباره تجربه ایفای نقش در این اثر گفت: طی بیش از دو سال اجرای این نمایش، شخصیت برای من دستخوش تغییرات زیادی شد؛ بهویژه پس از درگذشت پدرم که تجربه زیستهام، نگاه و شیوه بازی مرا کاملاً تغییر داد.
وی افزود: پیش از آن، احساساتم را در اجرا بیشتر با گریه بروز میدادم اما پس از آن اتفاق، اندوه شخصیت برایم درونیتر شد. تجربه فقدان باعث شد ارتباط عمیقتری با کاراکتر برقرار کنم و مفهوم مهاجرت و دوری را نیز از زاویهای متفاوت درک کنم.
وی درباره نخستین اجرای خود در تبریز نیز اظهار کرد: با وجود دشواریهای معمول اجرای نخست، از نتیجه کار رضایت دارم و احساس میکنم ارتباط خوبی میان نمایش و مخاطبان شکل گرفت.
بستانی در پایان خطاب به مخاطبان گفت: انسان همواره میان ماندن و رفتن، انجام دادن یا انجام ندادن مردد است اما در نهایت باید به ندای دلش گوش کند، حتی اگر این انتخاب با اندوه همراه باشد.
امیرعلی زارع، یکی از تهیهکنندگان نمایش «آن بُرد»، نیز در گفتوگو با ایسنا با اشاره به فعالیتهای خود در حوزه برگزاری رویدادهای فرهنگی اظهار کرد: تلاش ما این است که آثاری را به تبریز بیاوریم که علاوه بر موفقیت در اجرا، از نظر متن، کارگردانی و شیوه روایت نیز متفاوت باشند تا مخاطبان شهر تجربههای تازهای از تئاتر داشته باشند.
وی افزود: پیش از این نیز نمایشهایی را در تبریز روی صحنه بردهایم و خوشبختانه با استقبال مخاطبان مواجه شدهاند. هدف ما این است که جریان برگزاری رویدادهای فرهنگی متنوع در تبریز تداوم پیدا کند.
وی درباره چالشهای ورود نسل جوان به عرصه تهیهکنندگی تئاتر گفت: پیشکسوتان بسیاری از ما حمایت میکنند اما در کنار آن، گاهی نیز موانعی وجود دارد که مسیر فعالیت جوانان را دشوار میکند. با این حال، حمایت برخی مجموعههای فرهنگی، نقش مهمی در ادامه این مسیر دارد.
تهیهکننده تئاتر آن برد در پایان تأکید کرد: اگر میخواهیم مخاطبان بیشتری به تئاتر جذب شوند، باید به سراغ آثار تازه و تجربههای متفاوت برویم و تنها به شکلهای رایج و تکراری اجرای نمایش بسنده نکنیم.
آنچه آن برد روایت میکند
«آن بُرد» بیش از آنکه بر پیچیدگی شخصیتها تکیه کند، بر ساختار روایت استوار است. نقطه قوت اصلی نمایش، بازی هوشمندانه با زمان و حرکت میان گذشته و حال است؛ رویکردی که در کنار جابهجاییهای زبانی و جغرافیایی، روایت را پویا و برای مخاطب جذاب نگه میدارد.
رابطه پدر و دختر، هسته اصلی نمایش را تشکیل میدهد و پرداخت این رابطه، از نقاط قوت اثر به شمار میرود. استفاده از موسیقی و طراحی صدا نیز به ایجاد فضای احساسی نمایش کمک کرده و اجرای دو بازیگر، بهویژه در انتقال حس فقدان و بلاتکلیفی، باورپذیر و تأثیرگذار است.
در بخشهای فنی، میزانسنها سنجیده و متناسب با فضای اثر طراحی شدهاند اما طراحی صحنه، با وجود انتخاب آگاهانه رویکرد مینیمال، میتوانست خلاقانهتر باشد و ظرفیت بیشتری برای تقویت فضای نمایشی ایجاد کند. طراحی لباس نیز در سطحی متوسط قرار دارد و نقش پررنگی در شخصیتپردازی ایفا نمیکند.
متن نمایش از نظر ساختار روایی، اثری روان و جذاب است، هرچند برخی دیالوگها میتوانستند پرداخت دقیقتر و تأثیرگذارتری داشته باشند. شخصیتپردازی نیز بیش از آنکه بر لایههای درونی شخصیتها تمرکز کند، در خدمت پیشبرد روایت قرار میگیرد.
به گزارش ایسنا، در مجموع، «آن بُرد» نمایشی است که با تکیه بر روایت غیرخطی، بازی با زمان، استفاده از زبان بهعنوان یکی از عناصر پیشبرنده داستان و پرداخت احساسی رابطه پدر و دختر، تجربهای قابلتوجه را برای مخاطب رقم میزند و نشان میدهد گاهی فرم روایت، به اندازه مضمون، در ماندگاری یک اثر نقش دارد.
انتهای پیام
