به گزارش ایسنا، پایگاه «اوریکس آبزرور» متخصص در امور عربستان سعودی گزارش داد که در ساختار ژئوپلیتیکی معاصر منطقه خلیج فارس، تناقضی عمیق و تا حدی تراژیک-کمدی وجود دارد؛ بهگونهای که نظامهای پادشاهی مطلق که سالها با گفتمان ملیگرایانه افراطی به حاکمیت، قدرت، نوسازی فناوری و رهبری منطقهای خود افتخار میکردند، اگر ظاهر زیبا چشمانداز ۲۰۳۰، تحولات دیجیتال و پروژههای بیاهمیت کنار گذاشته شود، چیزی جز اتاقی مستحکم اما فرسوده که عمدتاً سربازان خارجی از آن محافظت میکنند، باقی نمیماند.
بر اساس گزارش مساء الپرس، این پایگاه در گزارشی تحلیلی توضیح داد که این فریب آشکار بهوضوح در عربستان سعودی نمایان است؛ زیرا با وجود آنکه این کشور یکی از بزرگترین بودجههای نظامی جهان را در اختیار دارد و همواره در میان کشورهای دارای بالاترین میزان هزینههای نظامی قرار میگیرد، همچنان بهطور کامل از حفاظت از مرزها، حریم هوایی و زیرساختهای نفتی خود ناتوان است.
به نوشته این پایگاه، هرگاه درگیریهای مرزی محدودی رخ میدهد، نظام سعودی به جای تکیه بر اراده ملی، دچار هراس شده و با شتاب با پایتختهای خارجی تماس میگیرد و خواستار حمایت میشود.
در این گزارش آمده است که عربستان عملاً مسأله بقای خود را به طرفهای خارجی واگذار کرده و سرزمین حاکمیتی خود را برای جبران ناتوانی نظامی که قادر به دفاع از خود نیست، به مجموعهای از پایگاههای نظامی خارجی تبدیل کرده است.
این پایگاه خبری ادامه داد که ایالات متحده در پایگاه هوایی «شاهزاده سلطان» در الخرج حضور دارد و از طریق بال هوایی اکتشافی ۳۷۸ نیروی هوایی آمریکا، سنگبنای قدرت نظامی آمریکا در منطقه را تشکیل میدهد و بهعنوان تضمین نهایی و سپری مستقیم در برابر رقبای منطقهای خاندان حاکم عمل میکند.
در ادامه گزارش آمده است که پاکستان نیز بر اساس توافقهای بلندمدت نظامی، هزاران نیروی زمینی و اسکادرانهای منتخب جنگنده خود را در عمق استان راهبردی شرقی و در پایگاه هوایی ملک عبدالعزیز در ظهران مستقر کرده که ستون فقرات مهمی برای ثبات امنیت داخلی و خارجی به شمار میرود.
طبق این گزارش، ایتالیا بهصورت آرام و بدون جلب توجه، از پایگاه هوایی ملک فهد در الطائف بهعنوان پایگاه عملیاتی مقدم برای جنگندهها و تجهیزات تخصصی دفاع تاکتیکی خود استفاده کرده تا سامانه دفاع هوایی متزلزل عربستان را که بهتنهایی قادر به مدیریت حریم هوایی نیست، تقویت کند.
در این گزارش همچنین آمده است که یونان در پی توافقهای دوجانبه نظامی، سامانههای حیاتی دفاع موشکی را در شهر ساحلی ینبع در کنار دریای سرخ مستقر کرده تا شریانهای اقتصادی عربستان را تأمین کند، در حالی که نیروهای محلی نظارهگر هستند.
اوریکس آبزرور توضیح داد که وابستگی عربستان از نیروهای زمینی سنتی نیز فراتر رفته و ریاض برای جبران کاستیهای آشکار در آگاهی میدانی خود، سامانههای پیشرفتهای همچون فناوری «اسکای مپ» اوکراین را برای دستیابی به توانمندیهای پیشرفته در حوزه نظارت و رهگیری الکترونیکی به کار گرفته است.
در ادامه این گزارش آمده است که تبدیل شدن عربستان به یک ناظر هراسان، ریشه در افول ساختاری دولت نفتی اقتدارگرا دارد؛ دولتی که میلیاردها دلار درآمد نفتی را صرف خرید تجهیزات پیشرفته و پرزرقوبرق کرده، با این تصور که امنیت ملی را میتوان بدون اراده انسانی و کارآمدی واقعی نهادها، بهصورت آماده خریداری کرد.
این گزارش همچنین افزود که دههها حکومت پادشاهی مطلق، روابط مبتنی بر رانت و نگرانی ساختاری از وقوع کودتا، مانع شکلگیری یک ارتش بومی کارآمد و مستقل شده است؛ زیرا ارتش در درجه نخست برای حفاظت از نظام در برابر مردم طراحی شده و به همین دلیل بهطور ذاتی از حفاظت کشور در برابر تهدیدهای خارجی ناتوان مانده است.
اوریکس آبزرور تأکید کرد که هرگاه درگیریهای محدود و کوچک رخ میدهد، واکنش در ریاض با هراس شدید همراه است؛ بهگونهای که کاخها بسته میشوند، بازارها دچار آشفتگی میشوند و تلاشهای دیپلماتیک گستردهای برای درخواست اعزام نیرو از آتن، رم، واشنگتن و اسلامآباد بهمنظور حفاظت از حصارها آغاز میشود.
این پایگاه خبری در پایان تأکید کرد که روایت عربستان سعودی بهعنوان ستون مستقل ثبات منطقهای، چیزی جز تصویری خیالی نیست که شرکتهای روابط عمومی و صنایع دفاعی آن را ترویج میکنند. به نوشته این گزارش، کشوری که بدون کمک خارجی قادر به شلیک موشک، رهگیری یک پهپاد یا تأمین امنیت یک پالایشگاه نفت نیست، یک قدرت بزرگ منطقهای محسوب نمیشود، بلکه یک کشور تحتالحمایه است که در پوششی ابریشمی و با اتکا به فولاد خارجی اداره میشود و تا زمانی که وسواس کنترل داخلی را با کارآمدی نظامی بومی و خودکفایی حاکمیتی جایگزین نکند، همچنان غولی بهشدت مسلح، هراسان و شکننده باقی خواهد ماند.
انتهای پیام
