کیومرث احمدی در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به تفاوت استاندارد ملی نظام کوچینگ سازمانی با استانداردهای بین‌المللی آموزش کوچینگ، اظهار کرد: در دنیا نهادهای معتبری همچون «فدراسیون بین‌المللی کوچینگ» (ICF) در آمریکا و «انجمن بین‌المللی کوچینگ» (ICI) در آلمان، مسئول تدوین استانداردهای آموزش کوچینگ و صلاحیت‌بخشی به کوچ‌ها هستند. این نهادها مشخص می‌کنند که یک کوچ در هر سطح چه میزان آموزش ببیند و چه شایستگی‌هایی کسب کند.

وی افزود: استاندارد ملی نظام کوچینگ سازمانی، برخلاف این استانداردها، بر آموزش کوچ تمرکز ندارد، بلکه به استقرار و پیاده‌سازی نظام کوچینگ در سازمان‌ها می‌پردازد. در این چارچوب، سازمان‌ها می‌توانند از کوچ‌های حرفه‌ای با گرایش‌های مختلف از جمله کوچ رهبری، کوچ اجرایی، کوچ تیمی و کوچ تعارض استفاده کنند؛ فارغ از اینکه مدارک خود را از نهادهای بین‌المللی یا مراکز آموزشی معتبر داخل کشور دریافت کرده باشند.

احمدی، هدف اصلی این استاندارد را ایجاد یک چارچوب واحد برای ساماندهی خدمات کوچینگ در سازمان‌های کشور دانست و گفت: در سال‌های گذشته، به دلیل پراکندگی آموزش‌ها و خدمات کوچینگ، مرجع واحدی برای ارزیابی وضعیت سازمان‌ها وجود نداشت. این استاندارد مانند یک خط‌کش یا تراز عمل می‌کند و مشخص می‌سازد هر سازمان تا چه اندازه از نظام کوچینگ برخوردار است و در چه سطحی از بلوغ قرار دارد.

وی، با تأکید بر اینکه کوچینگ آینده رهبری و مدیریت سازمان‌هاست، تصریح کرد: کوچینگ موجب می‌شود کارکنان مسئولیت‌پذیرتر، متعهدتر، توانمندتر و خلاق‌تر شوند و در حل مسائل سازمان نقش فعال‌تری ایفا کنند. در چنین رویکردی، مدیر تنها تصمیم‌گیرنده و توزیع‌کننده راهکار نیست، بلکه کارکنان نیز در تولید ایده و حل چالش‌ها مشارکت مؤثر دارند.

این پژوهشگر حوزه کوچینگ درباره نحوه استقرار این نظام در سازمان‌ها بیان کرد: نخستین گام، ارزیابی وضعیت موجود بر اساس استاندارد است. در این مدل، پنج سطح بلوغ شامل «تصادفی»، «مقدماتی»، «میانی»، «پیشرفته» و «متعالی» تعریف شده است. هر سازمان پس از شناسایی سطح بلوغ خود، می‌تواند برای ارتقا به سطح بالاتر برنامه‌ریزی کند.

وی ادامه داد: اگر سازمانی در سطح تصادفی قرار داشته باشد، باید اقدامات اولیه برای توسعه کوچینگ را آغاز کند و اگر در سطح مقدماتی باشد، با استفاده از ظرفیت‌های داخلی یا بهره‌گیری از مشاوران و کوچ‌های بیرونی، مسیر ارتقای خود را دنبال کند.

احمدی با بیان اینکه ارزیابی سطح بلوغ نظام کوچینگ بر پایه پنج محور اقدامات و پنج محور نتایج انجام می‌شود، گفت: در بخش اقدامات، شاخص‌هایی همچون رهبری و مدیریت، راهبردها و سیاست‌ها، ساختار و تشکیلات، منابع مالی و بودجه و همچنین مهارت‌ها و قابلیت‌های سازمان مورد ارزیابی قرار می‌گیرد.

این دانشیار دانشگاه توضیح داد: در بخش نتایج نیز میزان تأثیر کوچینگ بر رشد فردی کارکنان، بهبود عملکرد شغلی، افزایش اعتماد بین‌فردی، توسعه ظرفیت رهبری و ارتقای تعلق سازمانی سنجیده می‌شود و مجموع این شاخص‌ها سطح بلوغ هر سازمان را مشخص می‌کند.

احمدی مهم‌ترین چالش اجرای این استاندارد را ناآشنایی برخی مدیران با مفهوم واقعی کوچینگ دانست و عنوان کرد: هنوز در بسیاری از سازمان‌ها، کوچینگ با منتورینگ اشتباه گرفته می‌شود؛ در حالی که منتورینگ بر انتقال تجربه استوار است، اما کوچینگ با طرح پرسش‌های مؤثر، کارکنان را به کشف راهکارهای درونی، افزایش خلاقیت و پذیرش مسئولیت سوق می‌دهد.

وی افزود: در حال حاضر این استاندارد به‌صورت راهنما ارائه شده و اجرای آن داوطلبانه است. سازمان‌هایی که نگاه توسعه‌محور دارند، می‌توانند اجرای آن را آغاز کنند و در آینده نیز امکان ارزیابی، رتبه‌بندی و تقدیر از سازمان‌های موفق در استقرار نظام کوچینگ فراهم خواهد شد.

این استاد حوزه کوچینگ تأکید کرد: استاندارد نظام کوچینگ سازمانی تنها مختص سازمان‌های بزرگ دولتی نیست و در شرکت‌های خصوصی، بنگاه‌های کوچک و متوسط و حتی شرکت‌های دانش‌بنیان و استارت‌آپی نیز قابلیت اجرا دارد. در شرکت‌های نوپا می‌توان بخشی از برنامه‌ها، از جمله اجرای الگوی «مدیر در نقش کوچ» یا استفاده از کوچ‌های بیرونی را پیاده‌سازی کرد و با رشد سازمان، سایر اجزای نظام نیز تکمیل خواهد شد.

وی درباره شاخص‌های سنجش موفقیت اجرای این مدل نیز گفت: برای هر یک از محورهای اصلی استاندارد، سه تا پنج شاخص تعریف شده است و هر میزان پیشرفت سازمان در این شاخص‌ها، قابل اندازه‌گیری و ارزیابی خواهد بود.

احمدی با اشاره به اینکه این استاندارد به‌تازگی پس از ماه‌ها بررسی در کمیته‌ها و کارگروه‌های سازمان ملی استاندارد ایران به تصویب رسیده و در سامانه استانداردهای ملی ثبت شده است، خاطرنشان کرد: هنوز سازمانی اجرای کامل آن را آغاز نکرده، اما از این پس زمینه برای استقرار آن در سازمان‌ها فراهم شده است.

وی در پایان یادآور شد: یکی از مهم‌ترین اقدامات پیش‌رو، تربیت تسهیلگران اجرای استاندارد است تا بتوانند سازمان‌ها را در استقرار نظام کوچینگ همراهی کنند. پس از آن نیز تربیت ارزیابان حرفه‌ای برای سنجش میزان تحقق استاندارد، گام بعدی توسعه این نظام در کشور خواهد بود.

 انتهای پیام