به گزارش ایسنا، زیردریایی‌ها از زمان اختراع شدن تا به امروز برای اهداف گوناگونی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. این وسایل نقلیه زیرآبی را می‌توان برای کارکردهای تخصصی مانند مأموریت‌های جست‌وجو و نجات و تعمیر کابل‌های زیر دریا به کار گرفت. زیردریایی‌ها در صنعت گردشگری و باستان‌شناسی زیر دریا نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند.

به نقل از وب‌سایت موزه ملی تاریخ آمریکا، «یواس‌اس ناتیلوس»(USS Nautilus) اولین زیردریایی هسته‌ای جهان بود که توانست به قطب شمال سفر کند. شرکت «الکتریک بوت»(Electric Boat) واقع در گروتون کنتیکت که اولین زیردریایی خود را در سال ۱۹۰۰ به نیروی دریایی آمریکا فروخته بود، در ۱۴ ژوئن ۱۹۵۲ کار ساخت ناتیلوس را آغاز کرد. این زیردریایی ۱۸ ماه بعد به آب انداخته شد و در سپتامبر ۱۹۵۴ به بهره‌برداری رسید.

اگرچه ناتیلوس ۹۸ متر طول و ۴۰۹۲ تن وزن در زیر آب در زمان خود قایق بزرگی به شمار می‌رفت، اما سریع هم بود. رآکتور هسته‌ای آب تحت فشار S2W که به تازگی توسعه یافته بود، نیروی محرکه زیردریایی را هم روی سطح آب که حداکثر سرعت آن ۴۱ کیلومتر در ساعت بود و هم زیر آب که می‌توانست با سرعت ۴۲ کیلومتر در ساعت حرکت کند، تأمین می‌کرد.

تاریخچه‌ای درباره «یواس‌اس ناتیلوس»

به نقل از وب‌سایت موزه زیردریایی نیروی دریایی آمریکا، کنگره آمریکا در ژوئیه ۱۹۵۱ ساخت اولین زیردریایی هسته‌ای جهان را تصویب کرد. در ۱۲ دسامبر همان سال، نیروی دریایی آمریکا اعلام کرد این ششمین کشتی آن خواهد بود که نام ناتیلوس را بر خود خواهد داشت. تیرک آن در ۱۴ ژوئن ۱۹۵۲ توسط رئیس جمهور «هری اس. ترومن»(Harry S. Truman) در کارخانه کشتی‌سازی الکتریک بوت گذاشته شد.

پس از نزدیک به ۱۸ ماه ساخت، ناتیلوس در ۲۱ ژانویه ۱۹۵۴ با حضور «میمی آیزنهاور»(Mamie Eisenhower) بانوی اول وقت آمریکا در «رودخانه تیمز»(Thames River) به آب انداخته شد. هشت ماه بعد در ۳۰ سپتامبر ۱۹۵۴، ناتیلوس به اولین کشتی هسته‌ای نیروی دریایی تبدیل شد که به بهره‌برداری رسید.

صبح روز ۱۷ ژانویه ۱۹۵۵ ساعت ۱۱ صبح به وقت منطقه زمانی شرقی، «یوجین پی. ویلکینسون»(Eugene P. Wilkinson)، نخستین فرمانده ناتیلوس دستور داد همه طناب‌ها برداشته شوند. در طول چند سال بعد، ناتیلوس همه رکوردهای سرعت و مسافت زیر آب را شکست.

ناتیلوس در ۲۳ ژوئیه ۱۹۵۸ با هدایت «ویلیام اندرسون»(William Anderson) دومین فرمانده خود، هاوایی را برای انجام دادن «عملیات سان‌شاین»(Operation Sunshine) که اولین عبور یک کشتی از قطب شمال بود، ترک کرد. در سوم اوت سال ۱۹۵۸ ساعت ۲۳:۱۵ شب به وقت منطقه زمانی شرقی، ناتیلوس با ۱۱۶ نفر سرنشین، غیرممکن را ممکن کرد و به قطب شمال رسید.

ناتیلوس در مه ۱۹۵۹ برای اولین تعمیرات اساسی کامل خود به عنوان نخستین زیردریایی هسته‌ای و تعویض سوخت دوم خود به «کارخانه کشتی‌سازی پورتسموث»(Portsmouth Naval Shipyard) نیروی دریایی در شهر کیتری ایالت مین وارد شد. ناتیلوس پس از به پایان رسیدن تعمیرات اساسی خود در اوت ۱۹۶۰، راهی یک دوره آموزشی شد و سپس به دریای مدیترانه اعزام شد.

در طول ۶ سال بعد، ناتیلوس در چندین رزمایش ناوگان شرکت کرد و بیش از ۲۰۰ هزار مایل را پیمود. در بهار ۱۹۶۶ با ثبت رکورد ۳۰۰ هزار مایل در حال حرکت، دوباره نام خود را در کتاب رکوردها ثبت کرد. در طول ۱۲ سال بعد، ناتیلوس در برنامه‌های آزمایشی توسعه‌ای متنوع شرکت داشت و در کنار بسیاری از زیردریایی‌های هسته‌ای مدرن‌تری که پیش از آن ساخته شده بودند، به کار خود ادامه داد.

ناتیلوس در بهار ۱۹۷۹ سفر دریایی نهایی خود را از گروتون کنتیکت آغاز کرد. در ۲۶ مه ۱۹۷۹ به کارخانه کشتی‌سازی نیروی دریایی آمریکا در «جزیره میر»(Mare Island) واقع در کالیفرنیا رسید و آن روز، آخرین روز کاری آن بود. این زیردریایی در سوم مارس ۱۹۸۰ پس از ۲۵ سال خدمت و بیش از نیم میلیون مایل سفر دریایی از رده خارج شد و در روز ششم ژوئیه ۱۹۸۵ به گروتون کنتیکت یدک کشیده شد.

انتهای پیام