به گزارش ایسنا، خبرگزاری فرانسه گزارشی از کنیسه رفیع نیا در تهران که در ۷ آوریل هدف حمله هوایی رژیم اسرائیل قرار گرفت، تهیه کرده است که در آن به میزان خسارت و تلاش‌های جامعه یهودیان ایران برای نجات کتاب‌های مقدس و طومارهای تورات از زیر آوار اشاره شده است.
در این گزارش از فردی به نام مرجان اسم برده شده که در توصیف تجربه خود بلافاصله پس از حمله به خبرگزاری فرانسه گفت: «صفحات کتاب‌های مقدس در خیابان پراکنده بود، بنابراین من شروع به جمع‌آوری آنها یکی یکی کردم.»
مرجان قبل از طلوع آفتاب به کوچه ملک، نزدیک مرکز تاریخی تهران، رسید، پس از آنکه یکی از دوستانش از محله حدود ساعت ۲:۳۰ بامداد او را بیدار کرد و به او گفت که کنیسه رفیع نیا مورد سه حمله هوایی اسرائیل قرار گرفته است.
او گفت: «من به سرعت به محل حادثه رفتم. کنیسه و ساختمان مجاور آن کاملاً ویران شده بودند.»
او افزود که تیم‌های امداد و نجات، هلال احمر و نیروهای بسیج به همراه داوطلبانی که جلیقه‌های سپاه پاسداران را پوشیده بودند و برای پاکسازی آوار تلاش می‌کردند، از راه رسیده بودند، در حالی که صفحاتی از کتاب‌های مقدس در خیابان‌های اطراف پراکنده بود.
مرجان صحنه را «وحشتناک» توصیف و خاطرنشان کرد که ساکنانی که از ترس از خانه‌های خود فرار کرده بودند، برای نجات آنچه از وسایلشان باقی مانده بود، بازگشتند، در حالی که شوک بر چهره همسایگانی که به طور سنتی از اعضای جامعه استقبال کرده و آنها را تا کنیسه همراهی می‌کردند، حک شده بود.
کنیسه رفیع نیا، واقع در انتهای کوچه‌ای در خیابان فریمان، چیزی بیش از یک مکان عبادت بود؛ همچنین به عنوان یک مرکز اجتماعی برای جامعه یهودیان عمل می‌کرد.
این ساختمان به دهه‌ها پیش برمی‌گردد و در سال ۱۹۵۸ توسط مالک آن، عبدالرحمان رفیع نیا، در اختیار جامعه یهودیان قرار گرفت.
از اواسط قرن بیستم، این ساختمان میزبان مراسم مذهبی و جلسات انجمن فارغ التحصیلان یهودی در ایران بود که مرجان به آن تعلق دارد.
مرجان گفت: «ما می‌خواستیم این کنیسه مکانی پر جنب و جوش باقی بماند. مردم همیشه به اینجا می‌آمدند. فعالیت‌ها در اینجا برگزار می‌شد و خانواده‌ها در اینجا جمع می‌شدند.»
او افزود: خاطراتی که از این مکان داشتند، تخریب آن را دردناک‌تر می‌کرد.
کنیسه در زمان حمله خالی بود، اما چالش بعدی نجات طومارهای باستانی تورات بود که زیر خروارها آوار دفن شده بودند.
عبادت‌کنندگان سعی کردند هر آنچه از کتاب‌های مقدس می‌توانستند را نجات دهند و هر آنچه را که می‌توانستند در کوچه و کنار جاده پیدا کنند، جمع‌آوری کردند، اگرچه اجازه ورود به محل انفجار را نداشتند.
مقامات کنیسه از بولدوزرها خواستند که از برداشتن آوار خودداری کنند، زیرا می‌ترسیدند به طومارهای تورات که در نزدیکی محل نگهداری آنها قرار داشتند، آسیبی برسد. به گفته مرجان، رئیس تیم نجات موافقت کرد و آوار اطراف به صورت دستی برداشته شد. پنج روز بعد، طومارهای مقدس پیدا شدند که تقریباً همه آنها به لطف جعبه‌های چوبی محکمی که در آنها نگهداری می‌شدند، در وضعیت خوبی بودند.
نارسیس م. سهرابی، محقق برنامه‌ریزی شهری که سال‌ها صرف مطالعه جوامع یهودی در تهران کرده است، گفت که از خبر هدف قرار گرفتن کنیسه شوکه شده است. او پرسید: «چطور ممکن است چنین ساختمان کوچک و بی‌تکلفی، که به سختی قابل مشاهده است و در یک خیابان بن‌بست در قلب تهران واقع شده است، مورد هدف قرار گیرد؟»
سهرابی، که محل رفیع نیا را به خوبی می‌شناخت، توضیح داد که هیچ علامتی مبنی بر کنیسه بودن ساختمان وجود نداشت و خاطرنشان کرد که این ویژگی بسیاری از معابد یهودی در ایران است، «اما این از رفیع نیا در برابر موشک‌های اسرائیلی محافظت نمی‌کرد.»
این محقق فرانسوی-ایرانی که با آزمایشگاه LADES در دانشگاه نانتر پاریس و مرکز مطالعات ایران در آکادمی علوم اتریش همکاری دارد، افزود که درهای کنیسه همیشه باز بود و زیرزمین آن یک رستوران کوشر و گیاهخواری داشت که خانواده‌های همسایه مرتباً در آنجا جمع می‌شدند.
او گفت که رژیم اسرائیل «یک مکان عبادت و همچنین مکانی برای یادآوری و ارتباط اجتماعی برای جامعه یهودیان ایران» را نابود کرد.
انتهای پیام