رحیم ملکنیا در گفتوگو با ایسنا اظهار کرد: مدیریت جنگلهای زاگرس نیازمند یک برنامه مشخص با اهداف، روشهای اجرایی و سازوکارهای پایش است، اما در شرایط فعلی چنین برنامهای که بتوان بر اساس آن میزان موفقیت اقدامات را ارزیابی کرد، وجود ندارد.
وی افزود: در یک برنامه مدیریتی علمی باید مشخص باشد که چه اهدافی دنبال میشود، چه روشهایی برای رسیدن به این اهداف وجود دارد و چگونه باید روند اجرای برنامه مورد پایش و ارزیابی قرار گیرد.
این دکترای جنگل ادامه داد: آنچه امروز در جنگلهای زاگرس شاهد هستیم، بیشتر مجموعهای از اقدامات پراکنده است؛ برای مثال در برخی مناطق طرحهای آبخیزداری اجرا میشود یا در برخی نقاط طرحهای نهالکاری انجام میگیرد، اما این اقدامات در قالب یک برنامه جامع و بلندمدت قرار نگرفتهاند.
ملکنیا با اشاره به طرحهای مدیریت مشارکتی در جنگلهای زاگرس گفت: سازمان منابع طبیعی طی سالهای اخیر موضوع طرح جنگلداری اجتماعی را مطرح کرده، اما این طرح هنوز به مرحله اجرای گسترده نرسیده و بیشتر در قالب پایلوتهایی در حال پیگیری است.
وی بیان کرد: اجرای موفق برنامههای حفاظتی در جنگلهای زاگرس نیازمند آن است که نگاه پروژهای و کوتاهمدت جای خود را به برنامهریزی بلندمدت، علمی و مبتنی بر پایش مستمر بدهد.
عضو هیئت علمی دانشگاه لرستان تأکید کرد: بدون داشتن یک برنامه مشخص برای حفاظت، احیا و مدیریت جنگلهای زاگرس، امکان ارزیابی عملکردها و اصلاح مسیرهای مدیریتی وجود نخواهد داشت.
انتهای پیام
