به گزارش ایسنا، یک رسانه انگلیسی در گزارشی میدانی از ایران، در حالی که از عمق انزجار عمومی از جنایت جنگی در مدرسه «شجره طیبه» میناب روایت میکند، اذعان داشته که تجاوز نظامی آمریکا و اسرائیل، برخلاف محاسبات کاخ سفید، به تقویت همبستگی ملی در ایران منجر شده است.
«نوال المغافی» خبرنگار ارشد بیبیسی در مطلبی که در روزنامه گاردین منتشر شد، با سفری زمینی به قلب مناطق زخمخورده ایران از جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی، تصویری از ویرانی، داغدیدگی و در عین حال مقاومت و اتحاد ایرانیان را ترسیم کرده است. نقطه کانونی این روایت، شهر میناب در جنوب ایران است که به نماد جنایات جنگی ائتلاف آمریکایی-اسرائیلی تبدیل شده است.
دفتر مشق «مهیا» در میان آوار
در صریحترین بخش این گزارش، به فاجعه انسانی ناشی از حمله جنایتکارانه به دبستان «شجره طیبه» اشاره میشود. بر اساس این گزارش، در اولین روز تجاوز نظامی، یک فروند موشک تاماهاوکِ آمریکا به این مدرسه اصابت کرد. گزارشگر گاردین تصریح میکند درحالیکه پنج ماه از آن جنایت میگذرد، بیلهای مکانیکی همچنان در حال آواربرداری و یافتن بقایای پیکر یک دانشآموز دیگر از زیر خروارها خاک و بتن هستند.
گزارش گاردین، آمار رسمی ۱۵۶ شهید که ۱۲۰ نفر آنها کودک بودند را بازتاب میدهد. خبرنگار در میان آوار، دفتر مشق «مهیا سالاری»، دختر ۸ سالهای را مییابد که خطوط منظم مشقهایش هنوز سالم مانده است. مهیا به همراه برادرش و مادرشان که برای بردن آنها آمده بود، در این حمله به شهادت رسیدند.
امینه نادمی، کسی که ۶ سال به عنوان معلم کلاس اول دبستان در مدرسه شجره طیبه خدمت کرده به خبرنگار گاردین میگوید: «اینجا دیگر مدرسه نیست؛ تنها دیوارهایی است که بوی مرگ، اندوه و خون میدهد.»
او به یاد میآورد که چطور والدین با پای برهنه به سمت مدرسه دوان دوان میآمدند و میگوید: «فکر میکردم همه فرار کردهاند. نمیدانستم که زیر آور مدفون شدند.»
رضا بشارتی، امدادگر هلال احمر نیز که در روز وقوع حمله به محل آمده بود، تصریح میکند: «هنوز آن لحظه حتی همین الان جلوی چشمم است و همه چیز را به یاد میآورم.»
پنتاگون تاکنون هیچ پاسخ روشنی درباره دلیل هدف قرار گرفتن غیرنظامیان ارائه نکرده است.
این جنایت چنان عمیق است که گزارشگر اذعان میکند حتی یک ایرانی که رسانه انگلیسی از او تحت عنوان «معترض سابق» یاد کرده نیز میگوید: «من پذیرفتم که جنگی صورت گرفته اما نه به بهای کشته شدن بیگناهان. جنگ همه چیز را از بین میبرد و خوب و بد برایش فرقی ندارد.»
همبستگی ملی در سایه تهدید
گزارش گاردین که آشکارا تلاش دارد میان نارضایتیهای اقتصادی و انسجام ملی خطکشی کند، ناگزیر به ثبت صحنههایی از همبستگی در سایه جنگ میشود.
در زمان شروع جنگ متجاوزانه آمریکایی-صهیونی، دونالد ترامپ مدعی شده بود از ایرانیان میخواهد که «کنترل سرنوشتشان را به دست بگیرند» اما رسانه انگلیسی اذعان میکند که بر خلاف لفاظیهای رئیس جنگطلب ایالات متحده، «این جنگ ایران را به روشهایی که کمتر کسی انتظارش را داشت، تغییر شکل داد و تنها با سفر به اعماق کشور ایران تاثیرات این جنگ بر مردم ایران آشکار میشود.»
گزارشگر گاردین در ادامه به شرح حضورش در قطار مسافربری پرداخته که شبانه از مبدا تهران حرکت کرده و با عبور از مسیری به طول نزدیک به ۱۵۰۰ کیلومتر به بندرعباس رسید. او با شرح اینکه چطور مسیر این قطار از دل کوهستانها و بیابانها و حتی از نزدیکی تاسیسات هستهای نطنز و فردو گذشته، به برخوردهایش با مسافران این قطار از اقشار مختلف مردم اعم از آرایشگر و فوتبالیست اشاره میکند.
گزارشگر گاردین و بیبیسی در ادامه از مسافری به نامه «آزاده» نقل قول میکند که گفته است: «اولین روزهای این جنگ وحشتناک بود. این ذات هر ایرانی است که خودش را با شرایط تطبیق دهد. ما همچنان تلاش میکنیم که زندگی خود را ادامه داده و امیدمان را حفظ کنیم.»
دو فوتبالیست جوان نیز که به نوشته رسانه انگلیسی در پی از سر گرفته شدن بازیهای لیگ فوتبال با پایان وقفه چند ماهه به خانه سفر میکنند هم درباره جنگ میگویند: «آنها به مدرسهای پر از کودکان دانشآموز حمله کردند. دانشآموزانی که هفت، هشت و ۹ سال سن داشتند. تمام کشور ما را داغدار کردند. در روز تشییع پیکرها همه گریه میکردند.»
در بخشی از گزارش، به تشییع میلیونی پیکر حضرت آیتالله سیدعلی خامنهای، رهبر شهید انقلاب اسلامی اشاره و از قول یک شهروند شرکتکننده در مراسم نقل میشود: «امروز کسانی را میشناسم که مخالف بودند، اما حالا از وطن خود دفاع میکنند.»
اقتدار دریایی و جنگ اقتصادی
این گزارش ضمن مشاهده تسلط ایران بر تنگه راهبردی هرمز در زمان حضور در بندرعباس، به قدرت نیروی دریایی سپاه و ارتش جمهوری اسلامی ایران در کنترل یکی از حیاتیترین شاهراههای انرژی جهان اذعان میکند.
گزارشگر گاردین در پایان نتیجهگیری میکند: «تجربه سفر من از مشاهده مدرسه ویرانشده در میناب گرفته تا خطوط کشتیرانی تنگه هرمز و جمعیت حاضر در تهران، کشوری را آشکار میکند که به سبب جنگ تغییر شکل پیدا کرده است. هر چقدر که درگیری ادامه یابد، نبرد برای شکل دادن به میراثی که این درگیری به جای خواهد گذاشت نیز ادامه مییابد.»
انتهای پیام
