به گزارش ایسنا، ما با فعال کردن ماهوارهها برای پرواز در ارتفاع پایینتر، طولانیتر و کارآمدتر، امکان مشاهده زمین با وضوح بالاتر، ارتباطات ماهوارهای بسیار بهتر، ماموریتهای پاسخگوتر و دقیقتر و زیرساخت مداری پایدارتر را فراهم میکنیم.
اکنون به زودی یک روش جدید برای حرکت در جو بیرونی زمین میتواند آزمایش میدانی شود.
شرکت اسپانیایی «Kreios Space» قصد دارد اولین ماهواره جهان را که از هوای فشرده برای به جلو راندن خود استفاده میکند، به مدار زمین پرتاب کند.
فناوری که این شرکت در حال توسعه آن است، نیروی محرکه الکتریکی تنفسکننده هوا(ABEP) نام دارد. این فناوری به هوای گرفته شده از جو زمین متکی است که سپس گرم، یونیزه و برای تولید نیروی رانش، خارج میشود.
این روش به ماهوارهها در مدار بسیار پایین زمین(VLEO)؛ منطقهای از تقریباً ۱۰۰ تا ۴۰۰ کیلومتر بالاتر از سیاره ما اجازه میدهد تا بدون کمک سوخت مایع، با نیروی پسزننده جوی مقابله کنند.
آدریان سنار(Adrián Senar)، مدیرعامل «Kreios Space» گفت: شرکت ما در حال ساخت ماهوارههایی است که عملیات پایدار در مدار بسیار پایین زمین را ممکن میسازد.
وی افزود: با فعال کردن ماهوارهها برای پرواز در ارتفاع پایینتر، طولانیتر و کارآمدتر، ما امکان مشاهده زمین با وضوح بالاتر، ارتباطات ماهوارهای بسیار بهتر، ماموریتهای پاسخگوتر و دقیقتر و زیرساخت مداری پایدارتر را فراهم میکنیم.
شرکت «Kreios Space» شرکت «Kongsberg NanoAvionics» مستقر در لیتوانی را برای تأمین محموله اشتراکی ماهوارهای که سیستم ABEP را برای اجرای آزمایشی به مدار منتقل میکند، انتخاب کرده است.
آتله وولو(Atle Wøllo)، مدیرعامل «Kongsberg NanoAvionics» میگوید: شرکت «Kreios Space» در حال مقابله با یکی از سختترین محیطهای عملیاتی در فضا است و این ماموریت به فهرست بسیار کوتاهی از ابتکارات VLEO اروپایی میپیوندد.
وی افزود: تیم مهندسی ما از نزدیک با این شرکت همکاری کرده است تا محموله ماهوارهای MP42 را با الزامات خاص ماموریت پیکربندی کند و از ادغام فناوری این شرکت پشتیبانی کند.
شرکت «Kreios Space» هنوز تاریخ پرتاب هدف برای این ماموریت را اعلام نکرده و تنها گفته است که آن را در زمانی که علاقه به توسعه فناوریهای VLEO شتاب گرفته است، پرتاب خواهد کرد. البته وبسایت این شرکت سال ۲۰۲۷ را به عنوان هدف فرضی اولین ماموریت فضایی خود تعیین کرده است.
یک مرز جدید و بسیار پایین
ماهوارهها در مدار پایین زمین(LEO) شامل ارتفاعات تقریباً ۱۶۰ تا ۲۰۰۰ کیلومتری از سطح زمین، عموماً به نیروی محرکه مداوم نیاز ندارند. معمولاً یک رانش کوچک از پیشرانههای سنتی برای نگه داشتن یک ماهواره LEO در مسیر درست کافی است. این ماهوارهها برای تأمین انرژی پیشرانهها معمولاً نوعی سوخت داخلی دارند.
این در حالی است که ماهوارهها در مدار بسیار پایین(VLEO) متفاوت عمل میکنند. این مدار به اندازهای پایین است که هنوز مقداری جو وجود دارد که باعث ایجاد نیروی اصطکاک در فضاپیما میشود. بنابراین اگر میخواهید ماهوارهای در مدار VLEO حرکت کند، باید بیشتر یا همیشه از نیروی پیشران برای مقابله با آن نیروی اصطکاک استفاده کند. پس هر سوختی که ماهواره با خود ببرد، دوام زیادی نخواهد داشت.
بنابراین اگر قرار است ماهوارهها در VLEO فعالیت کنند، داشتن روشی برای پیشرانش که به سوخت سنتی نیاز نداشته باشد(روشی مانند ABEP) بسیار مفید خواهد بود.
ماهوارههای VLEO نسبت به ماهوارههای LEO چند مزیت دارند. برای مثال آنها به لطف نقطه دید نزدیکتر، تصاویر واضحتری از زمین ثبت میکنند. یکی دیگر از بزرگترین مزایای آن این است که VLEO بسیار خلوتتر است. هزاران ماهواره در LEO وجود دارند که بیشتر آنها فضاپیمای پهنباند استارلینک(Starlink) هستند و تعداد آنها دائماً در حال افزایش است، اما VLEO فضای خالی زیادی دارد.
اگر فناوری ABEP کار کند و شرکتها شروع به تجهیز ماهوارهها به این روش جدید پیشرانش کنند، میتوانیم شاهد ماهوارههایی باشیم که کاملاً نزدیک به زمین کار میکنند، از جو عبور میکنند و از هوای اطراف خود برای ماندن در مسیر استفاده میکنند.
انتهای پیام
