دوشنبه ۱۹ مرداد ۱۴۰۵ | ۱۷:۰۳
تأملی در معنای انتصاب سرلشکر رضایی در شورای عالی امنیت ملی

تأملی در معنای انتصاب سرلشکر رضایی در شورای عالی امنیت ملی

روزنامه‌نگار و فعال رسانه‌ای در یادداشتی درباره انتصاب سرلشکر محسن رضایی در شورای عالی امنیت ملی، نوشت: معنای این انتصاب می‌تواند اراده برای تغییر یک روند باشد که بیش از هرچیز باید در «فکر»، «تصمیم» و «ابتکار عمل» خود را نشان دهد. این انتخاب بیش از آنکه بازگشت یک فرد باشد، نشانه‌ بازگشت یک منطق است.

به گزارش ایسنا، در یادداشت حسین پاک آمده است:

«مهم نیست از آقا محسن رضایی در ذهن ما چه تصویری مانده است؛ از سال‌های جنگ، از سیاست، از فراز و فرودهای چند دهه گذشته. امروز مسئله، قضاوت دوباره درباره تمام آن گذشته نیست. برای من، مهم این است که آقا محسن، همان فرمانده‌ای که روزگاری امام روح‌الله او را برای مسئولیتی بزرگ برگزید، این بار از سوی آقا سیدمجتبی برای مسئولیتی در یکی از حساس‌ترین نقاط تصمیم‌سازی کشور فراخوانده شده است. این انتخاب را نمی‌توان صرفاً یک جابه‌جایی اداری دید. وقتی در یک مقطع تاریخی حساس، فردی با چنین سابقه‌ای به مرکز تصمیم‌گیری امنیت ملی بازمی‌گردد، معنای آن می‌تواند اراده برای تغییر یک روند باشد؛ تغییری که بیش از هر چیز باید در «فکر»، «تصمیم» و «ابتکار عمل» خود را نشان دهد.

آنچه امروز اهمیت دارد، احیای جایگاه «امر ولی» در منظومه تصمیم‌گیری است؛ اینکه دستگاه‌های مسئول، خود را صرفاً مجموعه‌ای از ساختارهای اداری و کارشناسی نبینند، بلکه نسبت خود را با جهت کلان انقلاب دوباره تعریف کنند.

در کنار آن، نقش سپاه پاسداران نیز مسئله‌ای صرفاً سازمانی نیست. سپاه در منطق انقلاب فقط یک نیروی نظامی نیست؛ حامل تجربه‌ای تاریخی از دفاع، بازدارندگی، ابتکار و تصمیم‌گیری در شرایط سخت است. استفاده از این تجربه، البته نه به معنای حذف سایر نهادها، بلکه به معنای بازگرداندن وزن واقعی میدان و تجربه عملیاتی به محاسبات امنیت ملی است. و شاید مهم‌تر از همه، مسئله «استقلال فکری و استقلال در تصمیم‌سازی» باشد؛ اینکه جمهوری اسلامی مسائل خود را با عینک دیگران نبیند، ادبیات دیگران را مبنای تعریف منافع خود قرار ندهد و برای تشخیص تهدید، فرصت، جنگ، صلح و مذاکره، صاحب دستگاه محاسباتی مستقل خود باشد.

من این انتخاب را بیش از آنکه بازگشت یک فرد بدانم، نشانه‌ی بازگشت یک منطق می‌بینم. آقا محسن امروز برای من «ثقه‌ی ولی» است؛ نه به این معنا که نقد گذشته او ممنوع باشد و نه به این معنا که درباره عملکرد آینده‌اش پرسشی وجود نداشته باشد. بلکه به این معنا که وقتی ولی، در چنین مقطعی مسئولیتی را بر دوش کسی می‌گذارد، باید فهمید که مأموریتی در کار است. مأموریتی برای تغییر روند؛ برای بازسازی قدرت تصمیم؛ برای نزدیک‌تر کردن سیاست و میدان؛ و برای بازگرداندن جسارت، استقلال و ابتکار به جایی که تصمیم‌های بزرگ امنیت ملی گرفته می‌شود.

اکنون باید منتظر عمل ماند؛ زیرا ارزش این انتخاب، در نهایت نه با نام‌ها، که با تغییری سنجیده خواهد شد که در مسیر کشور ایجاد می‌کند.»

انتهای پیام

# سیاسی

آخرین اخبار سیاسی