به گزارش ایسنا، اندیشکده آمریکایی «کشورداری مسئولانه کویینسی» نوشت در ماههای نخست پس از آغاز جنگ وحشیانه رژیم صهیونیستی علیه غزه، رهبران آمریکای لاتین به برخی از صریحترین منتقدان عملیات نظامی رژیم اشغالگر در جهان تبدیل شدند، اما تنها ۲ سال بعد، بسیاری از همان کشورها با سرعت در حال بازسازی روابط خود با تلآیو هستند.
طبق این گزارش، «گوستاوو پترو» رئیسجمهور وقت کلمبیا از نخستین رهبران جهان بود که اقدامات رژیم صهیونیستی را نسلکشی خواند. شیلی و هندوراس سفرای خود را از تلآویو فراخواندند و بلیز و بولیوی روابط دیپلماتیک خود را با این رژیم قطع کردند.
اما اکنون ورق برگشته است. کویینسی مینویسد دولتهایی که پیشتر از رژیم صهیونیستی فاصله گرفته بودند، همان دولتهایی هستند که اکنون برای نزدیک شدن به دولت دونالد ترامپ در واشنگتن تلاش میکنند.
وزیر خارجه ونزوئلا روز دوشنبه اعلام کرد این کشور برای نخستین بار از سال ۲۰۰۹ خدمات کنسولی با رژیم صهیونیستی را از سر میگیرد؛ امری که نشاندهنده یک چرخش آشکار در سیاست خارجی کاراکاس پس از ربایش «نیکلاس مادورو» رئیسجمهور ونزوئلا توسط ترامپ در ژانویه محسوب میشود.
در کلمبیا نیز «آبلاردو د لا اسپریلا» رئیسجمهور جدید و راستگرا، تنها چند روز پس از مراسم تحلیف اعلام کرد کشورش ادعای حاکمیت رژیم صهیونیستی بر بلندیهای اشغالی جولان را به رسمیت میشناسد. به نوشته کویینسی، کلمبیا پس از آمریکا تنها دومین کشوری است که چنین موضعی اتخاذ کرده است.
شیلی و هندوراس نیز اوایل ماه جاری، برای نخستین بار از نوامبر ۲۰۲۳، سفرای خود را به ترتیب به تلآویو و قدس بازگرداندند.
هدف اصلی، آمریکاست
«مارتا تاویل کوری» استاد کالج مکزیک که سیاست خارجی کشورهای آمریکای لاتین در قبال غرب آسیا را مطالعه میکند، به اندیشکده کویینسی گفت اگرچه در هر کشور انگیزههای ایدئولوژیک، اقتصادی یا امنیتی متفاوتی وجود دارد، اما محور اصلی این چرخشها یک چیز است: جلب رضایت واشنگتن.
او گفت: «در نهایت، منفعت اصلی همه این کشورها ایالات متحده است.»
تاویل کوری افزود: «نسل جدیدی از جریان راست در آمریکای لاتین از نزدیکی به اسرائیل بهعنوان راهی برای نشان دادن همسویی با واشنگتن استفاده میکند.»
در عین حال، این گزارش تأکید میکند که تلاش عامدانه تلآویو برای تقویت روابط با دولتهای دوست را نیز نباید نادیده گرفت؛ آن هم در شرایطی که افکار عمومی جهانی بیش از پیش علیه این رژیم موضع گرفته است.
بازگشت پیوندهای امنیتی کلمبیا و رژیم اشغالگر
کلمبیا پیش از روی کار آمدن دولت چپگرای پترو در سال ۲۰۲۲، رابطه امنیتی طولانیمدتی با رژیم صهیونیتسی داشت. به گفته تاویل کوری، پترو توانست بخش زیادی از این رابطه را متوقف کند، هرچند با مخالفت ارتش مواجه بود، زیرا رژیم اشغالگر برای سالها در آموزش نیروهای مسلح کلمبیا مشارکت داشت.
رئیسجمهور جدید کلمبیا اکنون درباره تشدید مبارزه با «تروریتهای مواد مخدر» سخن گفته و انتظار میرود برای این هدف به دنبال حمایت رژیم اشغالگر و بهویژه آمریکا باشد.
«مایک لاسوسا» روزنامهنگاری که درباره جرائم سازمانیافته در آمریکای لاتین مینویسد، گفت: «برای به دست آوردن چنین حمایتی باید نشان دهید که با دستورکار امنیتی گستردهتر حامی خود همسو هستید.»
چرخش ونزوئلا؛ کمهزینه و پربازده
اندیشکده آمریکایی چرخش ونزوئلا را از دیگر کشورها قابلتوجهتر میداند، زیرا مناقشه اسرائیل و فلسطین برای سالها یکی از محورهای اصلی جنبشهای ضد امپریالیستی در این کشور بوده است.
«دیوید اسمایلد» استاد دانشگاه تولین با اشاره به ایدئولوژی سیاسی «هوگو چاوز» گفت: «اگر چیزی در چاویسم در تمام این سالها دوام آورده باشد، مبارزه با امپریالیسم است. بنابراین بسیار معنادار است که ونزوئلا دقیقاً در زمانی روابط کنسولی خود با اسرائیل را از سر میگیرد که اسرائیل بیش از هر زمان دیگری در تاریخ خود در سراسر جهان زیر سوال رفته است.»
او کمک اسرائیل پس از وقوع یک زلزله در ونزوئلا را محرک فوری این تحول دانست و از آن با عنوان «دیپلماسی فاجعه» یاد کرد؛ وضعیتی که در آن کمکهای بشردوستانه راه را برای تقویت یا ترمیم یک رابطه آسیبدیده باز میکند.
با این حال، کارشناسان عامل اصلی را وابستگی گسترده کاراکاس به واشنگتن پس از کنار رفتن مادورو میدانند.
لاسوسا این تصمیم را یک وضعیت «کمهزینه و پربازده» توصیف کرد که در آن «دلسی رودریگز» رئیسجمهور موقت ونزوئلا میتواند روابط با رژیم صهیونیستی را بازسازی کند و در مقابل، روابط خود با آمریکا را در پروندههایی که برای کاراکاس مهمتر هستند، هموار سازد.
نقش مسیحیت انجیلی و راست جدید
این گزارش رشد مسیحیت انجیلی در آمریکای لاتین را عامل دیگری در گسترش حمایت سیاسی از رژیم صهیونیستی میداند. در هندوراس و گواتمالا، مسیحیان انجیلی که بسیاری از آنها به صهیونیسم مسیحی باور دارند، حدود ۴۰ درصد جمعیت را تشکیل میدهند و هر ۲ کشور در دهه گذشته سفارتهای خود را از تلآویو به قدس منتقل کردهاند.
گفتمان صهیونیسم مسیحی همچنین در میان رهبران محافظهکار منطقه، از «خاویر میلی» رئیسجمهور آرژانتین تا «ژائیر بولسونارو» رئیسجمهور پیشین برزیل، به بخش پررنگتری از ادبیات سیاسی تبدیل شده است.
یکی از بزرگترین بلوکهای رأی در کنگره ملی برزیل «جبهه پارلمانی انجیلی» است که عمدتاً از بولسونارو حمایت کرده و با تصمیم جانشین او برای پیوستن به پرونده نسلکشی رژیم صهیونیستی در دیوان بینالمللی دادگستری مخالفت کرده است.
سیاست خارجی در گرو خواست رئیسجمهورها
منابع کویینسی سرعت و عمق چرخشهای ایدئولوژیک در آمریکای لاتین را تا حد زیادی ناشی از ساختارهای قدرتمند ریاستجمهوری در این کشورها میدانند.
تاویل کوری گفت: «وقتی نظام ریاستجمهوری دارید و همزمان نهادها بسیار ضعیفاند یا بدنه دیپلماتیک بوروکراتیک قدرتمندی وجود ندارد، خیلی آسان است که ترجیحات شخصی یا فردی با منافع ملی اشتباه گرفته شود.»
با این حال، «لی شلنکر» پژوهشگر برنامه جنوب جهانی در مؤسسه کویینسی هشدار داد که این روند را نباید تنها به خواستههای فردی رهبران تقلیل داد. او به فعالیت سازمانیافته گروههای حامی رژیم صهیونیستی برای تشکیل فراکسیونهای حامی تلآویو در مجالس کشورهای مختلف منطقه اشاره کرد.
به گفته او، این فعالیتها تنها به مجالس محدود نیست و شامل «دیپلماسی عمومی گسترده»، همکاری با اینفلوئنسرها، روزنامهنگاران، بخش سلامت، فناوری و نوآوری نیز میشود.
اندیشکده آمریکایی نتیجه میگیرد رژیم اشغالگر که با انزوای فزاینده در افکار عمومی جهانی روبهرو است، آمریکای لاتین را زمینی مناسب برای بازسازی جایگاه دیپلماتیک خود یافته و در مقابل، دولتهای منطقه نیز تلآویو را مسیری مناسب برای رسیدن به واشنگتنِ ترامپ میدانند.
با این حال، «خورخه هاینه» وزیر و سفیر پیشین شیلی هشدار داد این قمار ممکن است نتیجه معکوس بدهد.
او گفت: «این یک شرطبندی کاملاً غلط است، زیرا در سیاست بینالملل، همان لحظهای که خود را با یکی از قدرتهای بزرگ در حال رقابت همسو میکنید، به یک زیردست تبدیل میشوید و پس از آن نیز با شما همانگونه رفتار خواهد شد.»
انتهای پیام
