به مناسبت روز جهانی عکاسی، ایسنا در گفتوگو با چند عکاس خبری، از وضعیت امروز عکاسی خبری، تغییرات این حرفه در عصر فناوری، تفاوت عکاس حرفهای با شهروندی که با تلفن همراه تصویر ثبت میکند، چالشهای معیشتی و حقوقی، تأثیر هوش مصنوعی و چشمانداز آینده این حرفه گفتند؛ حرفهای که به باور آنان، با وجود تمام تغییرات همچنان نقش مهمی در ثبت و روایت تاریخ دارد، اما ادامه حیات آن با چالشهای جدی مواجه است.
عکاسی خبری، یکی از زیرشاخههای عکاسی مستند
عکاس ایسنا با بیش از ۱۳سال سابقه و مدرس رشته عکاسی در دانشگاههای استان، عکاسی خبری را یکی از زیرشاخههای عکاسی مستند دانست و گفت: عکاسی مستند شامل گونههای مختلفی همچون مستند اجتماعی، جامعهشناختی، مردمنگاری و عکاسی خبری است و خود عکاسی خبری نیز شاخههایی مانند عکاسی ورزشی و جنگ دارد که هرکدام تخصص خاص خود را میطلبند.
سعید صادقی با بیان اینکه عکاسان خبری را میتوان گزارشگرانی دانست که به جای قلم از دوربین استفاده میکنند، افزود: همانطور که خبرنگار با قلم روایت میکند، عکاس خبری نیز با دوربین داستان را پیش میبرد و به همین دلیل در بسیاری از موارد از اصطلاحاتی مانند «داستان تصویری» یا «مقاله مصور» استفاده میشود.
وی با اشاره به تغییرات تاریخی عکاسی خبری اظهار کرد: زمانی که تلویزیون وارد خانههای مردم شد، برخی تصور کردند عمر فتوژورنالیسم به پایان رسیده است و حتی برخی پایان فعالیت هفتهنامههایی مانند لایف را نشانه مرگ عکاسی خبری دانستند، اما چند دهه بعد میبینیم که عکاسی خبری همچنان زنده است.
وی ادامه داد: عکاسی مستند و خبری به دلیل اینکه تصویری از واقعیت جامعه ارائه میدهد، همچنان جایگاه خود را حفظ کرده است. عکاس خبری میتواند چیزهایی را نشان دهد که نیازمند اصلاح هستند یا ارزشهایی را که باید مورد توجه قرار گیرند، به جامعه معرفی کند.
این عکاس با اشاره به نمونههای تاریخی تأثیرگذاری عکس بر افکار عمومی گفت: عکسهای ثبتشده از جنگ ویتنام و بهویژه تصویر معروف کودک ویتنامی، تأثیری بر افکار عمومی گذاشت که شاید یک فیلم چندساعته یا یک گزارش طولانی نمیتوانست بگذارد. این تصاویر در شکلگیری اعتراضات مردم آمریکا نسبت به جنگ ویتنام نقش داشتند.
وی با بیان اینکه عکاس خبری امروز در بسیاری از موارد باید توانایی تولید محتوا نیز داشته باشد، افزود: زمانی عکاسی خبری صرفاً تهیه عکس برای گزارشهای روزنامهها و مجلات بود، اما امروز عکاس باید توانایی روایت و تولید محتوای متنی در کنار تصویر را نیز داشته باشد.
وی افزود: عکاس باید قلم داشته باشد و بتواند در کنار عکس، توضیحی روشن و شیوا به مخاطب ارائه دهد؛ البته این به معنای تبدیل شدن عکاس به داستاننویس نیست. متن باید در خدمت عکس باشد و به مخاطب برای فهم بهتر تصویر کمک کند.
معیشت عکاسان، مشکل قدیمی که همچنان حل نشده است
صادقی درباره وضعیت معیشتی عکاسان خبری نیز گفت: اگر بخواهیم درباره چالشهای معیشتی صحبت کنیم، حرف بسیار است و شاید تکرار مکررات باشد؛ چراکه هر سال با فرارسیدن روز خبرنگار یا روز عکاسی درباره همین مشکلات صحبت میکنیم.
وی ادامه داد: شرایط اقتصادی امروز با چند سال گذشته قابل مقایسه نیست و دخل و خرج عکاسان نه تنها با یکدیگر جور درنمیآید، بلکه گاهی اساساً دخلی وجود ندارد. با توجه به هزینههای زندگی و سختی کار، فعالیت در حوزه عکاسی خبری تنها با علاقه زیاد امکانپذیر است. خبرنگاری و عکاسی خبری در قانون از جمله مشاغل دارای سختی کار محسوب میشوند، با وجود این، مشکلات مربوط به سختی کار و بیمه همچنان وجود دارد و مطالبهای که بسیاری از عکاسان و خبرنگاران دارند، هنوز به نتیجه مطلوب نرسیده است.
این عکاس با بیان اینکه یکی از مطالبات جدی عکاسان خبری تثبیت شغلی است، اظهار کرد: بسیاری از عکاسان خبری به صورت حقالتصویر فعالیت میکنند و تعداد اندکی قرارداد دارند. وقتی فردی چند سال برای یک خبرگزاری یا پایگاه خبری کار میکند، باید سازوکار مشخصی برای تثبیت وضعیت شغلی او وجود داشته باشد.
وی یکی دیگر از مشکلات عکاسان خبری را رعایت نشدن حقوق مالکیت معنوی عنوان کرد و گفت: گاها عکسی گرفتم که در خبرگزاریها و سایتهای مختلف منتشر شده، اما بابت انتشار آن هیچ حقالتألیفی دریافت نکردم و حتی در برخی موارد نام من نیز از روی عکس حذف شده بود. این در حالی است که درج نام عکاس، ابتداییترین حق اوست و باید درباره مالکیت معنوی آثار عکاسان جدیتر عمل شود.
صادقی درباره ورود جوانان به این حرفه نیز گفت: اگر فردی علاقه بسیار زیادی به عکاسی خبری دارد و مسائل مادی برایش اولویت اصلی نیست، میتواند وارد این حوزه شود، اما باید مطالعه گسترده، دانش زیاد و سواد رسانهای بالایی داشته باشد.
عکاسی رسانهای با ثبت زندگی گره خورده است
عکاس ایرنا با بیش از ۲۹ سال سابقه و اولین عکاس آنلاین تبریز، نیز در گفتوگو با ایسنا عکاسی خبری را بخشی از عکاسی مستند دانست و گفت: عکاسی رسانهای با ثبت زندگی گره خورده و عکاسی خبری وظیفه ثبت وقایع روزمره و رویدادهایی را دارد که به صورت لحظهای یا مناسبتی رخ میدهند. جنگها، بلایای طبیعی، سیل، زلزله، قحطی، خشکسالی، همهگیریها، بارشهای شدید و بسیاری از اتفاقات اجتماعی و فرهنگی، از طریق عکاسی مستند و خبری ثبت و به آیندگان منتقل میشوند.
علی حامد حقدوست، عکاسان مستند و خبری را «مورخان تصویری» توصیف کرد و گفت: عکاسان مستند و خبری مانند مورخانی هستند که تاریخ را به صورت تصویری ثبت میکنند. در عکسهای مستند میتوان اطلاعات زیادی درباره نحوه زندگی مردم، پوشش، آیینها، مراسم و تغییرات اجتماعی پیدا کرد.
وی با اشاره به ورود فناوری دیجیتال به عکاسی اظهار کرد: دیجیتالی شدن عکاسی و تغییر فرآیند ثبت تصویر از نگاتیو و روشهای شیمیایی به سنسورهای دیجیتال، کار عکاسان را تا حدودی آسان کرد و بسیاری از مراحل ظهور و چاپ را از میان برداشت. از سوی دیگر، این تغییر باعث شد افرادی که آموزش تخصصی ندیدهاند نیز راحتتر وارد حوزه عکاسی شوند. با ورود دوربین به تلفنهای همراه، دیگر عکاسی از انحصار عکاسان خارج شد و هر فردی توانست وقایع روزمره زندگی خود را ثبت کند.
وی با اشاره به افزایش چشمگیر تولید تصاویر در عصر تلفن همراه گفت: حجم تولید عکس به اندازهای افزایش یافته که اثرگذاری تصویر در برخی موارد نسبت به گذشته کاهش پیدا کرده است، اما همین دوربینهای تلفن همراه نیز گاهی تصاویری را ثبت میکنند که تأثیر بسیار زیادی دارند.
حقدوست افزود: در بسیاری از اتفاقات، پیش از رسیدن عکاس حرفهای، شهروندانی که در محل حضور دارند با تلفن همراه خود تصویر ثبت میکنند و این تصاویر میتوانند ارزش خبری داشته باشند؛ اما از سوی دیگر، روایت یک اتفاق از سوی فردی که آموزش عکاسی ندیده است، ممکن است صحت و معنای رویداد را تحت تأثیر قرار دهد. گاهی با تغییر زاویه دید، واقعیت میتواند کتمان یا تحریف شود و معنای دیگری پیدا کند.
وی ادامه داد: مزیت اصلی عکاس حرفهای، نگاه متفاوت اوست؛ نگاهی که در طول سالها تجربه و آموزش شکل گرفته است. همه ما نگاه میکنیم، اما همه به یک شکل نمیبینیم. عکاس آموزش دیده است که لحظه، نور، زاویه، ترکیببندی و عناصر موجود در صحنه را تشخیص دهد و بداند چه زمانی و از چه زاویهای میتوان بهترین تصویر را ثبت کرد.
وی تصریح کرد: عکاس حرفهای حتی در محیطهای شلوغ میتواند کادری ببندد که از نظر بصری منسجمتر باشد. این نگاه به مرور میتواند به سبک شخصی عکاس تبدیل شود و در مواردی که این سبک به مرحله بالایی برسد، از «امضای شخصی» عکاس سخن میگوییم.
هوش مصنوعی؛ تهدید یا ابزار؟
این عکاس درباره تأثیر هوش مصنوعی بر عکاسی نیز اظهار کرد: استفاده از هوش مصنوعی تا حد زیادی به نوع استفاده کاربر از آن بستگی دارد و فردی که نگاه خاصی در عکاسی پیدا کرده، میتواند حتی با استفاده از هوش مصنوعی تصاویر متفاوتی تولید کند.
وی با اشاره به راهکارهای تشخیص تصاویر تولیدشده با هوش مصنوعی گفت: در عکاسی دیجیتال، فایل خام (RAW) تا حدودی مانند نگاتیو است و میتواند به عنوان یکی از مستندات اصالت تصویر مورد استناد قرار گیرد، هرچند توانمندیهای هوش مصنوعی به سرعت در حال افزایش است.
حقدوست درباره آینده این فناوری افزود: مشخص نیست ظرافتها و عواطف انسانی تا چه اندازه بتوانند وارد فرآیند تولید تصویر با هوش مصنوعی شوند. تجربههای شخصی، شکستها و پیروزیها، کتابهایی که خواندهایم، فیلمهایی که دیدهایم و اتفاقاتی که تجربه کردهایم، در شکلگیری نگاه عکاس مؤثرند و پرسش این است که هوش مصنوعی تا چه اندازه میتواند چنین تجربهای را بازسازی کند.
وی همچنین با انتقاد از استفاده بدون آموزش از ابزارهای جدید گفت: فناوریهای جدید باعث شدهاند افراد بدون فراگیری اصول عکاسی و تنها از طریق آزمون و خطا وارد این حوزه شوند و همین مسئله در برخی موارد به کیفیت آثار آسیب زده است. ممکن است فردی عکسی را سیاه و سفید کند، بدون اینکه بداند چرا باید چنین کاری انجام دهد. ابزار نباید جای جهانبینی و دانش عکاس را بگیرد.
وی با تأکید بر ضرورت توجه رسانهها به کیفیت کار عکاسان اظهار کرد: البته منظور این نیست که نباید به تازهکارها میدان داده شود، بلکه باید اصول حرفهای رعایت شود. اگر استفاده از ابزارهای جدید در کنار آموزش صحیح باشد، میتواند به ارتقای کیفیت کار کمک کند.
آینده عکاسی خبری چندان روشن نیست
حقدوست درباره آینده عکاسی خبری نیز گفت: آینده این حرفه چندان امیدوارکننده به نظر نمیرسد. حتی در بهترین خبرگزاریهای دنیا نیز عکاسان مطرح حاضرند برای داشتن جایگاه حرفهای، با کمترین دستمزد فعالیت کنند. اگر کسی بدون عشق و علاقه وارد عکاسی خبری شود و هدف اصلیاش پول یا شهرت باشد، احتمالاً تحمل این حرفه برایش دشوار خواهد بود.
وی در پایان با اشاره به مشکلات اقتصادی عکاسان گفت: بسیاری از همکاران بدون دستمزد یا با دستمزدی بسیار ناچیز کار میکنند و تهیه تجهیزات عکاسی با قیمتهای فعلی نیز بسیار دشوار شده است. عکاس تجهیزات خود را برای انجام کار مستهلک میکند، اما اگر تجهیزات خراب شود، ممکن است توان جایگزین کردن آن را نداشته باشد.
زنان عکاس، هم تراز آقایان در این حرفه تلاش میکنند
در ادامه، عکاس خبرگزاری مهر با ۱۳ سال سابقه فعالیت، زمینه حضور عکاسان زن را بدین گونه تشریح کرد: شرایط امروز نسبت به سالهای گذشته بهتر شده است و حضور عکاسان زن برای مردم عادیتر شده، اما همچنان گاهی با این نگاه مواجه میشویم که وقتی یک عکاس زن در یک رویداد حضور دارد، گفته میشود «خبرگزاری شما عکاس مرد ندارد؟» در حالی که وقتی یک عکاس زن توانایی انجام کار را دارد، دلیلی برای حضور عکاس مرد وجود ندارد.
مینا نوعی در گفتوگو با ایسنا با بیان اینکه تفاوت اصلی عکاسان زن و مرد در میدان خبر را بیشتر در نحوه حضور در میان جمعیت میداند، گفت: آقایان به دلیل شرایط فیزیکی و جنسیتی خود معمولاً راحتتر میتوانند از میان جمعیت، بهویژه جمعیت مردان، عبور کنند، اما به جز این مورد، عکاسان زن نیز مانند مردان فعالیت میکنند و حتی در شرایط سخت از داربست و بلندیها بالا میروند و برای ثبت تصویر تلاش میکنند.
وی درباره تأثیر نگاه زنانه بر روایت تصویری نیز گفت: عکاس زن ممکن است با نگاه احساسیتر، لطیفتر و زنانهتری به یک داستان نگاه کند و بُعدی از یک اتفاق را ببیند که شاید دیگران به آن توجه نکرده باشند. نحوه روایت یک داستان از سوی یک عکاس زن میتواند با یک عکاس مرد متفاوت باشد و این تفاوت نگاه در انتخاب سوژه و نحوه روایت خود را نشان میدهد.
وی با اشاره به محدودیت حضور زنان در برخی رشتههای ورزشی اظهار کرد: در بعضی رشتهها مانند کشتی و شنا، محدودیتهایی برای حضور عکاسان زن وجود دارد و این موضوع باعث میشود نتوانند مانند همکاران مرد خود از برخی رویدادها عکاسی کنند. حتی در برخی برنامههای معمولی نیز گاهی با درخواستهای عکاسی توسط آقایان مواجه میشویم. این نوع برخوردها با ماهیت کار حرفهای عکاس ارتباطی ندارد و البته نسبت به گذشته کمتر شده است.
نوعی با اشاره به حضور زنان در موقعیتهای بحرانی گفت: گاهی در شرایط بحرانی نیز به عکاس زن گفته میشود که محیط خطرناک است یا حضور در آنجا برای او دشوار خواهد بود، اما من بهعنوان عکاس خبری از میزان سختی و خطر کار خود آگاه هستم و ترجیح میدهم وظیفهام را انجام دهم. اینکه زن هستم نباید باعث شود تصور شود توانایی انجام کارم کمتر است.
دوربین در برابر رنج انسانها
این عکاس درباره تجربه حضور در حوادث و بحرانها گفت: در زلزله، آتشسوزی و دیگر شرایط خاص، گاهی با واکنش تند خانواده افرادی مواجه شدهام که عزیزشان را از دست دادهاند. در چنین شرایطی به ناراحتی آنها حق میدهم، اما توهین را درست نمیدانم؛ چراکه عکاس مسبب حادثه نیست و برای ثبت اتفاق در محل حضور دارد. البته عکاس باید تلاش کند تا جایی که امکان دارد وارد حریم افراد نشود و باعث ناراحتی بیشتر آنها نشود. با این حال، عکاس هم انسان است و نمیتواند نسبت به رنج و غم افراد کاملاً بیاحساس باشد.
وی درباره عکاسی از قربانیان و خانوادههای آسیبدیده نیز اظهار کرد: در چنین شرایطی باید حریم خانوادهها را حفظ کرد و تا حد امکان وارد محدوده نزدیک آنها نشد. همچنین نباید نسبت به غم و ناراحتی آنها بیتفاوت بود. اگر خانوادهای عزیزی را از دست داده است، حداقل باید با آنها همدردی و تسلیت گفت و در عین حال تلاش کرد تصویری ثبت شود که به حریم آنها آسیب نزند.
وی تأکید کرد: واقعیت باید ثبت شود، اما هر واقعیتی الزاماً نباید منتشر شود. گاهی ممکن است در یک حادثه تصویری از داخل یک خانه ثبت شود که خانواده در آن حضور دارد، اما اگر احساس کنیم انتشار آن تصویر به حریم خصوصی افراد آسیب میزند، باید از انتشار آن خودداری کنیم. اگر فردی نسبت به انتشار عکس خود یا تصویر فضای خانوادگیاش اعتراض داشته باشد، باید به خواسته او احترام گذاشت و عکس را منتشر نکرد. اگر امکان داشته باشد، بهتر است از ابتدا نیز در صورت مخالفت فرد، از ثبت چنین تصویری خودداری شود.
نوعی ادامه داد: در صحنههای بحرانی باید اتفاقات، غمها، کمکرسانیها و همدلیها را ثبت کرد و اجازه نداد احساسات مانع انجام وظیفه شود، اما اگر در شرایطی احساس کنیم کمک کردن از گرفتن عکس مهمتر است، باید دوربین را کنار بگذاریم. تاکنون شرایطی پیش نیامده که مجبور شوم دوربین را برای امدادرسانی کنار بگذارم، اما در موقعیتهای دیگری دوربین را کنار گذاشتهام تا بتوانم به آنها کمک کنم.
وی با اشاره به تجربههای عکاسان در حوادث مختلف گفت: بسیاری از عکاسان در جریان زلزله یا حوادث دیگر دوربین خود را کنار گذاشته و برای امدادرسانی به افراد اقدام کردهاند. البته اگر نیروهای امدادی و افراد کافی در محل حضور داشته باشند، وظیفه عکاس میتواند ثبت صحنه باشد، اما وقتی واقعاً کسی برای کمک وجود ندارد، کمک کردن اولویت پیدا میکند.
از استادیوم تا خیابان؛ مبارزه برای حق عکاسی
نوعی یکی از مهمترین چالشهای زنان عکاس را حضور در برخی رویدادهای ورزشی و اجتماعی دانست و گفت: شرایط جامعه، محیط کاری و سیاست رسانهها در میزان حضور زنان در عکاسی خبری تأثیر دارد و در برخی موارد هنوز ترجیح داده میشود عکاس مرد برای پوشش یک رویداد اعزام شود. در حوزه ورزش نیز سالها با محدودیت مواجه بودیم.
وی ادامه داد: چه در تورهای دوچرخهسواری و چه در استادیوم، مشکلات عکاسان زن غیرقابل انکار است. شاید بتوان چنین رفتارهایی را نادیده گرفت و به کار ادامه داد، اما واقعیت این است که همه افراد توانایی تحمل چنین برخوردهایی را ندارند و ممکن است همین مسائل باعث شوند برخی زنان از ادامه این حرفه منصرف شوند.
وقتی دوربین خریدن به رؤیا تبدیل میشود
این عکاس مشکلات اقتصادی را یکی دیگر از موانع جدی فعالیت در حوزه عکاسی خبری دانست و اظهار کرد: هزینه تجهیزات، تعمیرات و استهلاک دوربین و لنز بسیار بالاست و در شرایط فعلی خرید تجهیزات برای بسیاری از عکاسان به یک رؤیا تبدیل شده است. درآمد این حرفه نیز در بسیاری از موارد با هزینهها تناسب ندارد و اگر کسی بخواهد عکاسی خبری را تنها شغل و منبع درآمد خود قرار دهد، ممکن است نتواند هزینههای زندگی و تجهیزات خود را تأمین کند.
نوعی با اشاره به تجربه شخصی خود گفت: در ۱۳ سال فعالیت حرفهای، دو دوربین از دست دادهام و برای تهیه تجهیزات جدید مجبور به گرفتن وام و استفاده از کمک خانواده شدهام. این مسیر برای من آسان نبوده و تجهیزات را بهسادگی در اختیار نداشتهام. حتی بارها از نردبان، خودرو و دیگر وسایل افتادهام و با موقعیتهای سخت مواجه شدهام، اما علاقه به عکاسی و عکاسی خبری باعث شده همچنان در این حرفه بمانم.
توصیه به جوانان؛ اول عشق، بعد دوربین
این عکاس درباره ورود جوانان به حرفه عکاسی خبری گفت: اگر کسی واقعاً عکاسی خبری را دوست دارد، باید تلاش کند و خودش را برای دستمزد کم، مشکلات اقتصادی، محدودیتهای اجتماعی، برخوردهای تند و حتی بیتوجهی برخی افراد آماده کند. اما صرفاً برای گرفتن چند عکس، مشهور شدن یا به دست آوردن نام وارد این حرفه شود، بعید است بتواند مدت زیادی دوام بیاورد.
وی افزود: عکاسی خبری شغل ارزشمند و متفاوتی است و فرصتی فراهم میکند تا فرد جامعه را از نزدیک ببیند، مسائل مختلف را تجربه کند و اتفاقات مهم را ثبت کند، اما شرایط اقتصادی و اجتماعی امروز، دوام آوردن در این حرفه را دشوار کرده است. با وجود تمام این دشواریها، اگر فردی عشق و علاقه واقعی به عکاسی خبری دارد، باید وارد این حوزه شود، تلاش کند و با عکسهایش حرفی برای گفتن داشته باشد؛ چراکه یک عکس میتواند در جامعه و حتی در جهان تأثیرگذار باشد.
عکاسی خبری، نیاز جامعه در شرایط بحرانی
یک عکاس خبری با بیش از ۱۷ سال سابقه، نیز عکاسی خبری را رویکرد عکاسانه به رویدادهای سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، ورزشی و دیگر اتفاقات مهم دانست و گفت: عکاسی خبری در سالهای گذشته وضعیت بهتری داشت و شرایط امروز، این حرفه را با دشواری بیشتری مواجه کرده است. جامعه در شرایط بحرانی بیش از هر نوع عکاسی دیگری، به عکاس خبری نیاز دارد و عکاس باید بتواند اتفاقات مهم را ثبت کند.
خلیل غلامی در گفتوگو با ایسنا درباره حریم خصوصی افراد نیز گفت: مسائل اخلاقی و حریم خصوصی در همه شرایط یک تعریف یکسان ندارد و روش من این است که تا جایی که فرد یا خانواده اجازه میدهند عکاسی کنم و تلاش کنم آنها را درباره ضرورت ثبت این اتفاق برای جامعه قانع کنم.
وی درباره مسئولیت عکاس در قبال پیامدهای انتشار یک تصویر نیز اظهار کرد: اگر منظور از مسئولیت، مسئولیت اخلاقی باشد، به تشخیص عکاس مربوط است، اما در موضوعات حقوقی، دادگاه و قانون تعیینکننده هستند.
شهرت جای اعتبار را نمیگیرد
غلامی با اشاره به تفاوت عکس حرفهای با تصاویری که در شبکههای اجتماعی منتشر میشوند، گفت: بخشی از کار خبری امروز بر دوش بلاگرها و شهروندان نیز قرار گرفته است، اما کار حرفهای از نظر کیفیت تصویر و اهمیت خبر همچنان بر عهده عکاس خبری است.
وی افزود: اعتبار عکاس خبری به ارزش، اهمیت و درستی کارهای او بستگی دارد و همین اعتبار است که اعتماد مردم را جلب میکند؛ در حالی که در فضای فعالیت بلاگرها، گاهی شهرت جای اعتبار را میگیرد و مخاطب بیشتر به دنبال جذابیت خبر است تا اهمیت آن.
این عکاس درباره نقش نگاه شخصی در عکاسی خبری نیز گفت: واقعیت را همه میبینند، اما پشت پرده و واقعیت پنهان با تمرکز و عمق نگاه عکاس به دست میآید و عکاس میتواند آن را با سبک و سیاق هنری خود ارائه کند. همین موضوع یکی از تفاوتهای مهم عکاس خبری حرفهای با تولیدکننده محتوای معمولی است.
به گزارش ایسنا، عکاسی خبری صرفاً ثبت یک تصویر نیست، بلکه نوعی روایت از واقعیت و بخشی از حافظه تاریخی جامعه است. در دورهای که هر تلفن همراه میتواند دوربین باشد و هوش مصنوعی میتواند تصویری از واقعیتی خلق کند که هرگز وجود نداشته است، شاید بیش از گذشته این «نگاه» عکاس، دانش، تجربه و اعتبار او باشد که به یک تصویر ارزش خبری میدهد. با این حال، تداوم این حرفه تنها به توانایی عکاسان برای سازگار شدن با فناوری وابسته نیست؛ وضعیت معیشتی، امنیت شغلی، رعایت حقوق مالکیت معنوی و... مسائلی است که بیتوجهی به آنها میتواند آینده عکاسی خبری را با چالشهای جدیتری مواجه کند.
انتهای پیام
