غلامرضا پهلوان، در گفت و گو با ایسنا با گرامیداشت پنجم شهریورماه که همزمان با سالروز ولادت جهان پهلوان غلامرضا تختی، در تقویم رسمی کشور به نام روز ملی کشتی نامگذاری شده است، با اشاره به تشریح ابعاد مختلف چالشهای پیشروی ورزش اول ایران، نسبت به پیامدهای کمتوجهی به استعدادهای شهرستانی و روستایی هشدار داد.
وی اظهار کرد: اگرچه کشتی همواره به عنوان شاخصترین ستون ورزش قهرمانی و افتخارآفرین ایران در عرصههای بینالمللی شناخته میشود، اما این شکوه و جایگاه نباید مدیران و متولیان را به این باور برساند که این موفقیتها دائمی و بدون تهدید است.
این پیشکسوت ورزش کشتی بیان کرد: ورزش کشتی در شرایط کنونی با یک بحران عمیق، خاموش و فرسایشی دستوپنجه نرم میکند که اگر برای آن چارهاندیشی نشود، آینده این رشته را در افق بلندمدت با خطرات جبرانناپذیری روبهرو خواهد کرد.
وی تصریح کرد: در حال حاضر این رشته ورزشی در بسیاری از مناطق کشور، به ویژه در شهرستانها و مناطق کم برخوردار، با خطر جدی انزوا، حاشیهنشینی و از دست رفتن پیوند نسلهای آینده مواجه شده است.
پهلوان دلیل اصلی این وضعیت را تضاد میان درخشش ظاهری کشتی در سطح تیمهای ملی و وضعیت آن در سطوح پایه دانست و افزود: باشگاههای محلی و پایهای با کابوس همیشگی نبود حامیان مالی، فقدان امکانات اولیه و بیتوجهی ساختاری روبهرو هستند.
وی با انتقاد از انفعال و کمتحرکی برخی قهرمانان پیشین و پیشکسوتان این رشته گفت: وقتی نامآوران تاریخی و چهرههای برجسته کشتی در عرصههای مدیریتی، حمایتی و نظارتی نقش فعالی ایفا نکنند، نمیتوان از نسل نوجوان و جوان انتظار داشت که با تمام وجود و بدون چشم داشت به این رشته سخت روی بیاورند.
این پهلوان به ظرفیتهای موجود در مدارس و باشگاههای کوچک اشاره و اظهار کرد: در دورافتادهترین مناطق و در میان دانشآموزان، استعدادهای درخشان و ناب فراوانی وجود دارند که در صورت هدایت اصولی میتوانند خلاءهای نسل آینده تیمهای ملی را پوشش دهند. با این حال، به دلیل نبود یک چرخه مدون استعدادیابی، این ظرفیتهای ارزشمند در میان خیل عظیم دانشآموزان به فراموشی سپرده شده و فرصتهای بیشماری از بین میروند.
این کارشناس کشتی شکاف میان نظام آموزشی و سیستم ورزشی کشور را یکی از مهمترین موانع توسعه ورزش قهرمانی دانست و تأکید کرد: مدارس به عنوان نخستین و در دسترسترین پایگاههای کشف استعداد، در حال حاضر از سازوکارهای استاندارد برای هدایت ورزشی دانشآموزان بهرهمند نیستند.
وی راهکار خروج از این وضعیت را ایجاد یک همکاری راهبردی، ساختار یافته و پیوسته میان وزارت آموزش و پرورش و فدراسیونها و نهادهای ورزشی عنوان کرد و افزود: معلمان و مربیان تربیتبدنی در مدارس نباید صرفاً به اداره کلاسهای روزمره بسنده کنند، بلکه لازم است به عنوان بازوان شناسایی و ارزیابی فیزیکی و مهارتی دانشآموزان آموزش ببینند تا بتوانند کودکان و نوجوانان را بر پایه ویژگیهای بدنی، روانی و انگیزشی به رشتههای مناسب راهنمایی کنند.
لزوم اجرای یک سازوکار ویژه برای تخصیص مستقیم اعتبارات
پهلوان خاطرنشان کرد: اگر روند شناسایی و رشد ورزشکاران از سنین پایه و درون محیط مدرسه ساماندهی نشود، برنامهریزیها و سرمایهگذاریها در ردههای بالاتر با کمبود ورزشکار نخبه روبهرو شده و نتیجه مطلوب به دست نخواهد آمد.
این پیشکسوت ورزش پهلوانی با اشاره به نابرابریهای موجود در توزیع امکانات و سرمایههای ورزشی میان کلانشهرها و شهرستانها تأکید کرد: این شکاف به تبعیضی آشکار در مسیر رشد ورزشکاران بدل شده است. در حالی که باشگاههای واقع در مراکز استانها و شهرهای بزرگ به دلیل دسترسی به حامیان مالی توانمند، منابع مالی پایدار و تجهیزات مدرن با چالشهای اساسی معیشتی و سختافزاری دست به گریبان نیستند، فعالان این رشته در شهرستانها حتی در تأمین هزینههای اولیه برای اعزام تیمها به مسابقات ردههای سنی مختلف ناتوان ماندهاند.
پهلوان خواستار تصویب و اجرای یک سازوکار ویژه برای تخصیص مستقیم اعتبارات و بودجههای توسعهای به هیئتها و باشگاههای شهرستانی شد.
وی یادآور شد: برگزاری منظم رقابتها در ردههای نونهالان، نوجوانان و جوانان تنها مسیر عملیاتی برای سنجش، صیقل دادن و اتصال استعدادهای شهرستانی به جریان ورزش حرفهای کشور است.
این پیشکسوت ورزش کشتی، تصریح کرد: تعلیق یا کاهش رویدادهای ورزشی در مناطق محروم سبب انزوای ورزشکاران بومی و در نهایت خروج اجباری آنان از مسیر ورزش قهرمانی میشود که این به معنای اتلاف مستقیم سرمایههای انسانی کشتی ملی است.
وی در بیان کرد: این رشته به عنوان یکی از نفسگیرترین، سنگینترین و پرفشارترین ورزشهای جهان شناخته میشود و فشارهای بالای بدنی، روانی و هزینههای جانبی فراوانی را به ورزشکار و خانواده او تحمیل میکند. با این وجود، کشتی علیرغم جایگاه بیبدیل تاریخی و فرهنگی خود در آیین پهلوانی ایران، همواره نوعی مظلومیت ساختاری را تجربه کرده است.
پهلوان با اشاره به ریشهدار بودن این ورزش در مناطق روستایی و میان طبقات مختلف جامعه افزود: کمبود شدید سالنهای استاندارد، فرسودگی تشکها و ابزارهای تمرینی و نبود حمایتهای مادی و معنوی از سوی مسئولان محلی، انگیزه جوانان روستایی و مناطق محروم را برای تداوم فعالیت در کشتی به شدت کاهش داده است.
وی اظهار کرد: وقتی یک ورزشکار مستعد در آغاز راه خود با محرومیتهای گسترده، سختیهای تأمین لوازم اولیه و بیاعتنایی مدیران محلی روبهرو میشود، ناگزیر فعالیت ورزشی را متوقف کرده یا به سمت رشتههایی با حمایتها و شرایط آسانتر جذب میشود.
لزوم اتخاذ تصمیمات فوری، عملیاتی و فارغ از شعارزدگی
این پیشکسوت کشتی با تأکید بر لزوم اتخاذ تصمیمات فوری، عملیاتی و فارغ از شعارزدگی خاطرنشان کرد: مسئولان و جامعه ورزش کشور باید به سمت بازتعریف سیاستهای حمایتی حرکت کنند تا حضور در کشتی برای نونهالان و نوجوانان سراسر کشور، نه با احساس محرومیت و رنج فرساینده، بلکه با امید به رشد، امنیت خاطر و انگیزه برای افتخارآفرینی همراه باشد.
پهلوان، با تأکید بر ضرورت صیانت از هویت و پشتوانههای تاریخی ورزش اول ایران اظهار کرد: اگر هدف جامعه ورزش و مدیران ارشد، حفظ پایدار و آبرومندانه جایگاه کشتی در عرصههای ملی و بینالمللی است، باید نگاه مدیریتی از تمرکز صرف و تک بعدی بر کسب مدالهای جهانی و المپیک فراتر برود و سیاستگذاریها به سمت تقویت و تثبیت ریشههای این رشته سوق پیدا کند.
وی تصریح کرد: خاستگاه و تکیهگاه اصلی کشتی ایران همواره در سالنها و باشگاههای کوچک و کمامکانات شهری، مدارس مناطق روستایی و عرقریزی شبانهروزی نوجوانان و جوانانی قرار داشته است که با وجود شایستگیهای فنی، از کمترین سطح حمایتهای مالی و رسانهای برخوردارند و در سکوت کامل به فعالیت میپردازند.
پهلوان با هشدار نسبت به خطر تغییر بافت اجتماعی و طبقاتی ورزش اول کشور خاطرنشان کرد: نباید اجازه داد سیاستهای اشتباه و تمرکزگرایی مفرط، کشتی را از خاستگاه اصلی خود به عنوان یک ورزش پهلوانی، ملی و متعلق به عموم اقشار جامعه خارج کرده و آن را به رشتهای پرهزینه، محدود و مخصوص طبقات مرفه در کلانشهرها تبدیل کند؛ چراکه کشتی ریشه در فرهنگ و هویت تمام ایرانیان، از دورافتادهترین روستاها تا مراکز استانها دارد.
وی در ادامه یادآور شد: عدم سرمایهگذاری در بازسازی زیرساختهای مالی، تجهیزاتی و آموزشی در شهرستانها و غفلت از تزریق روحیه حمایتی و انگیزه به بدنه پیشکسوتان و مربیان سازنده، پیامدهای جبرانناپذیری برای ورزش قهرمانی در پی خواهد داشت. تداوم این روند در آینده نزدیک موجب خالی شدن سالنها، دلسردی مربیان پایه و بیرونق شدن تشکهای کشتی از حضور نخبگان و قهرمانان آینده خواهد شد.
انتهای پیام
