محسن قبائی در گفت و گو با ایسنا، با تاکید بر این که اتفاقات اخیر فوتبال ایران نیاز به واکاوی و بررسی دارد و نباید از آن به سادگی گذشت، اظهارکرد: فوتبال در ایران فقط یک ورزش نیست؛ برای خیلیها با هویت، غرور و احساس دیدهشدن گره خورده است.
او با بیان این که وقتی فشارهای روزمره نیز وجود داشته باشد، ورزشگاه و فضای مجازی میتواند تبدیل به جایی برای تخلیه خشم شود، ادامه داد: فوتبال تبدیل به میدان تخلیه هیجانات شده است و مشکل از جایی شروع میشود که تخلیه هیجان با تحقیر انسان مقابل یکی میشود.
یک کارشناس مطالعات فرهنگی و رسانه با تاکید بر این که رسانهها نیز به رفتار افراطی پاداش میدهند، عنوان کرد: وقتی یک مربی با آرامش مصاحبه میکند شاید چند هزار بازدید بگیرد، اما یک درگیری، ناسزا یا فایل صوتی جنجالی میتواند میلیونها بار دیده شود.
قهرمان بودن، مصونیت فرهنگی ایجاد میکند
او گفت: وقتی یک پیشکسوت یا چهره محبوب فحاشی میکند، واکنش جامعه معمولاً دو قطبی میشود؛ حق داشت، طرف مقابل شروع کرد، یا این آدم باید الگو باشد. این دوگانگی نشان میدهد که ما هنوز بین محبوبیت یک فرد و مسئولیت اجتماعی او مرز روشنی ایجاد نکردهایم.
با فرهنگ عذرخواهی مشکل داریم!
قبائی خاطر نشان کرد: یک نکته مهم این است که در جامعه، گاهی عذرخواهی کردن را نشانه ضعف میدانیم. در حالی که از منظر فرهنگ عمومی، جملهای مثل عصبانی شدم، حرف بدی زدم و اشتباه کردم، میتواند نشانه بلوغ اجتماعی باشد. اگر چهرههای ورزشی بتوانند بدون توجیه و حمله متقابل عذرخواهی کنند، اثر تربیتی آن روی میلیونها هوادار بسیار بیشتر از دهها شعار فرهنگی است.
او بیان کرد: بخشی از ادبیات فوتبال حول این تصور میچرخد که مرد واقعی کسی است که جواب میدهد، کوتاه نمیآید و طرف مقابل را میشکند. اگر این الگو تغییر نکند، نسل جدید همان رفتار را با کلمات جدیدتر تکرار خواهد کرد؛ به ویژه این که ورزشیها و مخصوصا فوتبالیها برای جوانان الگو هستند.
این کارشناس گفت: مسئله اصلی فحش دادن در فوتبال نیست؛ مسئله، عادیشدن خشونت کلامی در فضای عمومی است. فوتبال فقط یک آینه بسیار بزرگ است چون میلیونها نفر آن را میبینند و هر ضعف فرهنگی در آن چند برابر دیده میشود. نکتهای که الهالی فوتبال و مسئولان متولی باید به آن توجه ویژه داشته باشند و اجازه ندهند بدرفتاریها در فوتبال ایران بیش از ریشه بدواند.
انتهای پیام
