به گزارش ایسنا، غلامرضا بنی اسدی در یادداشتی با عنوان «ضرورتِ راهبردی تاب‌آوری در برابر نظر مخالف» در روزنامه جمهوری اسلامی نوشت:

توهین می‌کنم، پس هستم! فحش می‌دهم پس فقط من باید باشم! این شده است منطق برخی «نژادپرستان جناحی» که هیچ حرف و سخنی از غیرخود را تاب نمی‌آورند چه رسد به مخالف پندارشان. قبلا هم گفته بودند کشور مال ماست. راه خروج را هم نشان داده بودند که هرکس مثل ما نیست بگذارد و برود اما زبانشان چنین به هتاکی حریص نبود. تحریف می‌کردند و توهین اما حالا فحش هم می‌دهند. کلماتی که اندازه دهان خودشان است و کسی که به اخلاق دینی و انسانی اندکی التزام داشته باشد زبان و قلم بدان نمی‌آلاید. رفتارشان هم مثل گفتارشان با معیارهای دینی هزار فرسنگ فاصله دارد. منطق دین و منهج علوی روشن است« سَلاَمَةُ اَلْعَیْشِ فِی اَلْمُدَارَاة سلامتی زندگی،در مدارا کردن است.» مدارا هم در حق مخالف است همان که در ادبیات نجیب و نظام تربیتی ایرانی هم چنین ضرب المثل شده است از زبانِ« لسان الغیب حافظ» که

آسایش دو گیتی، تفسیر این دو حرف است/ با دوستان مروت، با دشمنان مدارا

اما عده‌ای خلاف این مشی را می‌روند. مروت که بماند، در مدارا هم فقیرند. دارایی شان کلمات ناپالوده و رفتارهای ناپخته و آرزوهای محال التحقق است. همین هم شده که دشمن را وانهاده و با خودی درگیرند. خودی‌هایی که با آنان «ناهم اندیش» هستند. در یقه گیری و تخریب و توهین به بدترین شکل آن رفتار می‌کنند. خشم و خشونت در کلامشان موج می‌زند اینجاست که می‌شود گفت ما به «تاب‌آوری» نیاز داریم. برای افزایش آن هم حتما و همگانی باید بکوشیم. نیاز به «تاب‌آوری» فقط در برابر مشکلات اقتصادی نیست، بزرگترین و راهبردی‌ترین «تاب‌آوری» که باید روی آن متمرکز شویم، تاب آوری در برابر نظر مخالف است. در این که برای دیگران هم حق نظر و حق ملیت و حق زندگی قائل باشیم و کسی نتواند با یک خبر نادرست ما را به اقدام نادرست بکشاند. به تجربه می‌گویم، بسیاری از آنچه باعث آتشین مجازی برخی افراد می‌شود اصلا اتفاق نیفتاده است اما برخی وقوع آن را صددرصدی پنداشته و دویست درصد علیه آن موضع می‌گیرند. تریبون هم دارند و فضای مجازی هم در تخریب واقعیت و حقیقت کنارشان است. بگذریم.

همه در این فضای سنگین، احساس خفگی می‌کنیم اما یاد همه مان باشد که نیاز راهبردی امروز ایران «تاب‌آوری» در همه ساحت‌ها به ویژه در حوزه تعامل با مخالف است. با رسمیت دادن به تفاوت‌ها، با قبول تعدد سلایق، با فهم تفاوت میان اختلاف و دشمنی است که می‌توانیم تاب آوری ملی را چنان بالا ببریم که دشمن در قعر ناامیدی مطلق بیفتد. توهین و تخریب و فحاشی تیغ دشمن است در دهان ما. آن را «قی» کنیم، بر آتشِ دشمن ساخته، آب تاب آوری بریزیم تا از چاه و چاله به آزاد راه سلامت و موفقیت برسیم....

انتهای پیام