کارگردان نمایش خانیملار آیدینخاناسی شنبه ۲۱ شهریور در نشست خبری این نمایش، درباره شکلگیری و داستان آن اظهار کرد: این اثر درباره خانمی است که برای تحصیل ادبیات نمایشی به فرانسه رفته و پس از بازگشت به ایران، انجمنی با عنوان «بیداریخانه نسوان» راهاندازی میکند. این اثر از یک شخصیت تاریخی و یک انجمن واقعی برگرفته شده، اما تخیل نویسنده نیز در شکلگیری اثر نقش زیادی داشته است.
نازیلا ایرانزاد درباره انتخاب این اثر برای اجرا، اظهار کرد: این نمایش تم و موضوع مشخص خودش را دارد و مخاطبان خاص خودش را پیدا خواهد کرد. من نمیخواهم کارهای قبلیام را ادامه بدهم و در هر اثر موضوع جدیدی را برای گفتوگو با مخاطب انتخاب میکنم.
وی ادامه داد: من از دهه ۸۰ با این متن آشنا شدم و از همان زمان علاقهمند بودم آن را کار کنم. آن زمان این نمایش در حال اجرا بود و من خودم بازیگر بودم، اما از منظر ایدئولوژیک با کارگردان آن اجرا دیدگاه متفاوتی داشتم. از همان زمان این دغدغه را داشتم که روزی این متن را با نگاه و تفکر خودم روی صحنه ببرم تا اثر یکدستی شکل بگیرد.
وی با اشاره به فاصله زمانی آشنایی خود با نمایشنامه تا اجرای آن، تصریح کرد: این نمایش در اوایل دهه ۸۰ دغدغهمند بود و امروز در سال ۱۴۰۵ نیز همچنان دغدغه است. جالب اینجاست که در طول ۲۰ تا ۲۵ سال، بسیاری از این مشکلات صرفاً ظاهر مدرنتری پیدا کردهاند، اما از اساس همچنان با همان مشکلات مواجه هستیم.
ایرانزاد گفت: سال گذشته به نظرم زمان مناسبی برای اجرای این متن رسید. قرار بود نمایش زودتر روی صحنه برود، اما به دلیل جنگ این اتفاق نیفتاد و در دوره پساجنگ نیز شرایط برای اجرا فراهم نشد.
وی درباره انتخاب زبان ترکی برای اجرای این اثر نیز بیان کرد: در دهههای گذشته، تئاتر ترکی چندان سؤالبرانگیز نبود و برای من زبان بیشتر وسیلهای برای همراهی با مخاطب بود و محتوا اهمیت بسیار بیشتری داشت. امروز مخاطب تئاتر با زبان ترکی راحتتر همراه میشود و انتخاب من نیز همین زبان است.
وی افزود: البته میتوانستیم نمایش را به زبان فارسی اجرا کنیم و هیچ ارجحیتی وجود ندارد؛ هر کدام از این زبانها که بتواند ارتباط بهتری با مخاطب برقرار کند، برای من انتخاب مناسبتری است.
ایرانزاد در پاسخ به پرسشی درباره همزمانی فعالیتهایش در بازیگری و کارگردانی، اظهار کرد: بازیگری به اندازه کارگردانی برای من جذاب است و این دو را همتراز میدانم و نمیتوانم یکی را انتخاب کنم. این بار صرفاً در جایگاه کارگردان حضور دارم، چون دوست دارم احاطه بیشتری بر صحنه داشته باشم و بتوانم صحنه را ببینم، اما بازیگری همچنان برایم وسوسهبرانگیز است.
وی درباره نوع نگاه نمایش به زنان و شخصیتهای زن نیز گفت: وقتی از کلمه «خانم» و «زن» استفاده میشود، نمیدانم چرا این تصور شکل میگیرد که همیشه باید زن را در درام قربانی ببینیم تا به هدف تئاتر برسیم. من چنین نگاهی ندارم و با آن مخالفم. اصلاً بحث این نیست که مخاطب، کاراکتر را قربانی ببیند. زمان این نوع نگاهها گذشته است. هدف این است که چه خانم و چه آقا بعد از دیدن اجرا با خودش فکر کند که من کدام کاراکتر این درام هستم و اگر جای او بودم، چه واکنشی نشان میدادم؟
به گزارش ایسنا، در ادامه این نشست، دارا علیآبادی، بازیگر نمایش نیز، درباره نقش خود توضیح داد: کاراکتر من «ادیب» نام دارد؛ فردی که در ادبیات سررشته دارد، اما با ادب بیگانه است. او کاملاً مخالف ورود دخترش به اجتماع است. این کاراکتر در افکار و اعمال خودش تضادهای زیادی دارد و من تلاش کردم با راهنمایی کارگردان، تا حد توان این شخصیت را دربیاورم. اینکه در این کار موفق بودهام یا نه، قضاوتش با مخاطبان است.
انتهای پیام
