محدثه مطلوب در گفت‌وگو با ایسنا، اظهار کرد: در حال حاضر هنر تولید صنایع فلزی جایگاه خیلی بزرگی در میان صنایع دستی ما ندارد. بیشترین استفاده از فلز را در دکوراسیون داخلی، سازه‌های بزرگ و کارهای ساختمانی می‌بینیم، اما در قالب صنایع دستی، آن‌طور که باید جا نیفتاده است.

وی با مقایسه میان آثار چوبی و فلزی افزود: چوب به دلیل حس گرما و زندگی که منتقل می‌کند، برای مخاطب ملموس‌تر است و سال‌ها در فرهنگ ما جا افتاده‌ است، اما فلز به طور ذاتی حس سردی دارد، هرچند در مقابل، قدرت، استحکام و جاه‌طلبی را القا می‌کند. شاید همین ویژگی‌ها باعث شده‌ است که مخاطبان عمومی کمتر با آن ارتباط احساسی برقرار کنند، اما از نظر من این هنر ظرفیت‌های بسیار ارزشمندی دارد.

این هنرمند حوزه تولید صنایع فلزی درباره ظرفیت‌های بازار داخلی و خارجی هنر فلز گفت: در تجربه شخصی من، بیشترین فروش مربوط به تولید میز، صندلی و آثار مینیمال است. کارهای کاربردی و ساختمانی بیشتر مورد استقبال قرار می‌گیرد تا آثار کوچک‌تر مانند آینه. البته آینه‌های فلزی به دلیل ابعاد کوچک‌تر، بیشتر در بازارچه‌های سنتی عرضه می‌شوند، اما در مجموع محصولات بزرگ‌تر و کاربردی‌تر سهم بیشتری از بازار دارند.

مطلوب با تأکید بر گرایش بازار به طراحی‌های ساده و مدرن، خاطرنشان کرد: سبک مینیمال در فلز بسیار جواب می‌دهد، زیرا این متریال ذاتاً با خطوط ساده و فرم‌های صنعتی همخوانی دارد. در بازارهای خارجی نیز این سبک می‌تواند ظرفیت بالایی برای معرفی هنر فلز ایران داشته باشد.

وی یکی از مهم‌ترین چالش‌های پیش‌روی فعالان این حوزه را نبود پذیرش عمومی کافی دانست و افزود: چون هنوز فلز در قالب صنایع دستی آن‌طور که باید در جامعه ما جا نیفتاده‌ است، معرفی و جا انداختن آن کار ساده‌ای نیست.

این هنرمند حوزه تولید صنایع فلزی در ادامه گفت: کار با فلز تخصص خاص خود را می‌خواهد و هر کسی نمی‌تواند وارد این حوزه شود. من تحصیلاتم در رشته بازرسی جوش است و در اصل جوشکاری خوانده‌ام. کار با فلز نیازمند دانش فنی، تسلط بر دستگاه‌ها و آشنایی با ظرافت‌های اجرایی است. علاوه بر این، تجهیزات این حوزه بسیار گران‌قیمت هستند و سرمایه اولیه بالایی نیاز دارد.

مطلوب ادامه داد: هزینه تأمین دستگاه‌ها، مواد اولیه و راه‌اندازی کارگاه ازجمله موانع جدی برای جوانانی است که قصد ورود به این عرصه را دارند و همین موضوع سبب محدود ماندن تعداد فعالان حرفه‌ای در این رشته شده است.

وی با اشاره به تأثیر نمایشگاه‌ها و بازارچه‌های هنری بر معرفی آثارش، افزود: نمایشگاه‌ها نقش بسیار مثبتی در دیده شدن هنر ما دارند. من حدود پنج سال است که در رویدادها و بازارچه‌های مختلف شرکت می‌کنم. برای مثال در بازارچه باراد در محدوده حرم مطهر حضور داشتم و همچنین با آستان قدس رضوی همکاری‌هایی داشته‌ام که برایم بسیار تأثیرگذار بوده است.

این هنرمند حوزه تولید صنایع فلزی اظهار کرد: این حضورها باعث شد که مخاطبان بیشتری با من و کارهایم آشنا شوند و حتی سفارش‌های جدیدی از سوی افراد و مجموعه‌های مختلف دریافت کنم. ارتباط مستقیم با مخاطب، بازخورد گرفتن و معرفی سبک کار از طریق این رویدادها بسیار ارزشمند است.

وی افزود: اگر حمایت بیشتری از سوی نهادهای فرهنگی و شهری صورت بگیرد، می‌توان در حوزه دکوراسیون‌های دولتی، طراحی المان‌های شهری و فضاهای عمومی از ظرفیت کارگاه‌های فعال استفاده کرد.

این هنرمند حوزه تولید صنایع فلزی درباره روند استقبال مخاطبان از صنایع دستی در سال‌های اخیر، گفت: به نظر من استقبال خیلی بهتر شده است. در گذشته صنایع دستی آن‌طور که باید طرفدار نداشت، اما امروز نگاه مردم تغییر کرده و توجه به آثار دست‌ساز و هنری بیشتر شده است.

مطلوب این تغییر نگرش را فرصتی مناسب برای معرفی هنر فلز دانست و اظهار کرد: اگر بتوانیم فلز را به شکل درست معرفی کنیم، مخاطب هم به تدریج با آن ارتباط برقرار خواهد کرد. یکی از مهم‌ترین مزیت‌های کار من، استفاده از ورق آهن است که به هیچ عنوان از بین نمی‌رود. حتی اگر آیینه بشکند، قاب فلزی آن باقی می‌ماند و قابل استفاده است. در بدترین حالت اگر اثر خم شود یا آسیب ببیند، ارزش متریال آن حفظ می‌شود و می‌توان آهن آن را به صورت کیلویی فروخت. به این ترتیب، مشتری در هیچ شرایطی متضرر نمی‌شود.  

وی با اشاره به راهکارهای توسعه این هنر، تصریح کرد: تبلیغات گسترده و حمایت بیشتر دولت می‌تواند نقش تعیین‌کننده‌ای در رونق این حوزه داشته باشد. اگر معرفی درست و هدفمند صورت بگیرد و پروژه‌های بیشتری به هنرمندان این حوزه واگذار شود، هنر صنایع فلزی می‌تواند جایگاه واقعی خود را در میان صنایع دستی ایران به دست آورد.

انتهای پیام