این تفاوتها به ما یادآوری میکنند که هیچ روش واحد و دقیقی برای سازماندهی سال تحصیلی وجود ندارد. سنتهای آموزشی همچون بسیاری از جنبههای فرهنگ، ثابت و تغییرناپذیر نیستند و میتوانند تحت تاثیر عواملی مانند آبوهوا، تاریخ، موقعیت جغرافیایی و آدابورسوم محلی، تفاوتهای چشمگیری با یکدیگر داشته باشند.
تاریخ شروع مدارس میتواند باتوجه به محل زندگی افراد در جهان، از ژانویه (دی) تا سپتامبر (شهریور) باشد. تقویمها ممکن است متفاوت بهنظر برسند اما هدف، همیشه یکسان است، اطمینان از اینکه کودکان در طول مسیر تحصیلی خود احساس آمادگی و حمایت کنند.
سنتهای روز اول مدرسه
همانطور که بسیاری از خانوادههای آمریکایی در روز اول مدرسه عکس میگیرند، کودکان در سراسر جهان نیز آغاز سال تحصیلی جدید را به شیوههای منحصربهفرد خود برگزار میکنند.
در آلمان و اتریش، بسیاری از کودکان «کیسه مدرسه» دریافت میکنند، مخروط بزرگی که با نوشتافزار، اسباببازیهای کوچک و خوراکیهای شیرین پر شده است. بسیاری از خانوادهها خودشان این مخروطهای رنگارنگ را درست میکنند و در برخی موارد، ارتفاع آنها بهطور تقریبی به اندازه قد کودکی است که آن را حمل میکند.
دانشآموزان در روسیه «روز دانش» را با اهدای گلهای تازه به معلمان خود جشن میگیرند. در بسیاری از مدارس، دانشآموزان بادکنک به همراه دارند و به تماشای نمایشهای ویژهای مینشینند که توسط معلمان تدارک دیده شده است، امری که فضایی شاد و پذیرا را برای نخستین روز مدرسه رقم میزند.
در هند، نخستین روز مدرسه را با عنوان «روز پذیرش»، با برگزاری جشن و برنامههایی ویژه، موسیقی، تزیینات و رد و بدل کردن هدایای کوچک گرامی میدارند. از آنجا که در برخی مناطق بازگشایی مدارس همزمان با فصل بارانهای موسمی است، چتر هدیهای محبوب برای دانشآموزان به شمار میرود.
لباس فرم مدارس
استفاده از لباس فرم در مدارس بسیاری از کشورها رایج است؛ در ایتالیا، بسیاری از دانشآموزان مهدکودک و دبستان، روپوشی سنتی به نام «پیشبند» روی لباسهای خود میپوشند. این کار ضمن محافظت از لباسهای دانشآموزان حین فعالیتهای مدرسه، حس برابری را میان همکلاسیها تقویت میکند.
در تایلند، لباس فرم مدرسه از همان سنین پایین بخشی جداییناپذیر از زندگی دانشآموزان است. اگرچه جزئیات این لباسها با توجه به هر مدرسه متفاوت است اما بسیاری از دانشآموزان پیراهنهای دکمهدار و آراسته را به همراه دامن یا شلوارک و همچنین نشانها و متعلقات ویژه مدرسه میپوشند. در بسیاری از مدارس، دانشآموزان ملزم هستند پیش از ورود به کلاس درس کفشهای خود را درآورند، همچنین برخی مدارس قوانینی برای آراستگی ظاهری دارند که مدلهای موی مجاز را تعیین میکند. بهویژه پسران ممکن است بر اساس مقررات پوشش مدرسه، ملزم به کوتاه نگه داشتن موهای خود باشند.
در کره جنوبی اکثر دانشآموزان مقاطع راهنمایی و دبیرستان لباس فرمی با نام «گیوبوک» میپوشند. اگرچه سبک این لباسها باتوجه به مدرسه و فصل متفاوت است اما اغلب شامل کت تک، پیراهن رسمی، کراوات و دامن یا شلوار هستند. بسیاری از دانشآموزان به لباس فرم منحصربهفرد مدرسه خود افتخار میکنند و برخی مدارس حتی به دلیل طراحیهای بسیار شیک و خاص لباسهایشان شهرت پیدا میکنند.
نحوه رفتن دانشآموزان به مدرسه
اگرچه اتوبوسهای زرد و نمادین مدرسه از اجزای جداییناپذیر فصل بازگشایی مدارس در ایالات متحده هستند اما کودکان در سایر نقاط جهان شیوههای خاص خود را برای رفتن به کلاس درس دارند.
دوچرخهسواری بخشی از سبک زندگی مردم هلند است. بسیاری از والدین در هلند فرزندان خردسال خود را با دوچرخه به مدرسه میبرند از جمله با استفاده از دوچرخههای باری مشهور این کشور که گاهی میتوانند همزمان چندین کودک و لوازم مدرسه را حمل کنند.
در ژاپن، این امر رایج است که کودکان بهصورت مستقل یا در قالب گروههای پیادهروی سازمانیافته محلی، پیاده به مدرسه میروند. این شیوه بازتاب تاکید شدید این کشور بر مسوولیتپذیری اجتماعی و پرورش حس استقلال از سنین پایین است.
در برخی مناطق دورافتاده در سراسر جهان، ازجمله در بخشهایی از برزیل و کلمبیا، دانشآموزان ممکن است برای رسیدن به مدرسه مسافتهای طولانی را با ترکیبی از وسایل نقلیه مختلف طی کنند که ازجمله اتوبوس، قایقهای موتوری، پیادهروی، وسایل نقلیه خانوادگی و حتی در موارد نادر، استفاده از زیپلاین برای عبور از درههای عمیق را شامل میشود.
در فیلیپین، برخی از کودکان به دلیل کوهستانی بودن منطقه، برای رفتن به مدرسه با مسیرهایی دشوار و چالشبرانگیز مواجه هستند. برای نمونه، در نزدیکی قله «لینابو»، دانشآموزان ممکن است در مسیر رفتوآمد روزانه خود مجبور به بالا و پایین رفتن از پلکانی با بیش از ۳۰۰۰ پله بتنی باشند و حتی برخی از کودکان جسورتر برای سریعتر طی کردن مسیر، از روی نردهها سر میخورند. عزم و اراده آنان نشاندهنده ارزشی است که بسیاری از خانوادهها برای آموزش قائل هستند، حتی زمانی که رفتن به مدرسه کار آسانی نیست.
انتهای پیام
