مالک منتظر در گفت و گو با ایسنا، با اشاره به نقش زمین‌های محلات در پرورش استعدادهای فوتبال خوزستان، گفت: بسیاری از فوتبالیست‌های این استان قبل از اینکه وارد آکادمی‌های حرفه‌ای شوند، فوتبال را در همین محلات یاد گرفتند. آن زمین‌ها شاید تابلوی بزرگی نداشتند و امکاناتشان محدود بود، اما برای یک کودک، همان زمین می‌توانست بزرگ‌ترین مدرسه فوتبال باشد.

این فعال ورزشی ادامه داد: بازیکن باید توپ را لمس کند، بدود، زمین بخورد، اشتباه کند و دوباره بلند شود. این تجربه‌ها در زمین فوتبال محله شکل می‌گیرد. اگر فرصت بازی از کودک گرفته شود، نمی‌توان انتظار داشت که فوتبال خوزستان همچنان مانند گذشته بازیکن‌ساز باقی بماند.

منتظر تصریح کرد: امروز هم اهواز پر از کودکانی است که عاشق فوتبال هستند. هنوز چشم‌هایی وجود دارد که با رسیدن توپ برق می‌زند و کودکانی هستند که می‌توانند ساعت‌ها با یک توپ فوتبال زندگی کنند. بنابراین مشکل، نبود علاقه و استعداد نیست؛ مشکل، کم شدن فرصت است.

وقتی زمین از محله می‌رود، یک فرصت هم از بین می‌رود

این کارشناس ورزشی با تأکید بر اینکه موضوع زمین‌های فوتبال محلات نباید ساده گرفته شود، گفت: مسئله فقط از بین رفتن یک زمین فوتبال نیست. وقتی زمین از یک محله حذف می‌شود یا دیگر شرایط مناسبی برای استفاده ندارد، بخشی از فرصت ورزش، نشاط اجتماعی و کشف استعداد نیز از بین می‌رود.

منتظر افزود: شاید کودکی که امروز جایی برای بازی ندارد، همان استعدادی باشد که چند سال دیگر می‌توانست پیراهن یکی از تیم‌های بزرگ خوزستان را بر تن کند. ما نمی‌دانیم چه استعدادی در کدام محله زندگی می‌کند اما برای کشف استعداد، ابتدا باید امکان بازی کردن وجود داشته باشد.

وی ادامه داد: متأسفانه در برخی محلات، بچه‌ها برای یک بازی ساده فوتبال هم با محدودیت فضا مواجه هستند. وقتی زمین مناسب وجود نداشته باشد، طبیعی است که بخشی از کودکان به‌مرور از ورزش فاصله بگیرند. این مسئله فقط ورزشی نیست و باید از زاویه اجتماعی و آینده جوانان نیز به آن نگاه کرد.

 ۱۶ هکتاری؛ فقط یک نمونه از یک درد بزرگ‌تر

منتظر در ادامه با اشاره به مجموعه ورزشی ۱۶ هکتاری اهواز اظهار کرد: وقتی درباره زمین‌های فوتبال و فضاهای ورزشی صحبت می‌کنیم، ۱۶ هکتاری می‌تواند فقط یک نمونه از موضوع از یک درد بزرگ‌تر باشد که فوتبال محلات اهواز با آن روبه‌رو است. نباید همه بحث را به یک مجموعه خاص محدود کرد.

وی افزود: مسئله اصلی، محلاتی هستند که کودکان و نوجوانانشان به زمین مناسب دسترسی ندارند. ۱۶ هکتاری بخشی از خاطرات فوتبال اهواز و خوزستان است، اما حرف ما درباره یک زمین یا یک مجموعه خاص نیست؛ حرف درباره حق محلات برای برخورداری از فضای مناسب ورزشی است.

این فعال ورزشی تأکید کرد: باید نگاه ما به زمین‌های فوتبال محلات، یک نگاه بلندمدت باشد. این زمین‌ها فقط محل برگزاری مسابقه نیستند؛ محل شکل‌گیری استعداد، دوستی، نشاط و حتی شخصیت اجتماعی کودکان و نوجوانان هستند.

استعداد هست؛ زمین نیست

منتظر با بیان اینکه خوزستان همچنان سرشار از استعدادهای فوتبالی است، گفت: اگر امروز بازیکن کمتری از برخی محلات دیده می‌شود، نباید سریع نتیجه بگیریم که استعداد کم شده است. ممکن است استعداد وجود داشته باشد اما فرصت دیده شدن وجود نداشته باشد.

وی افزود: استعداد بدون زمین، مثل چراغی است که جایی برای روشن شدن ندارد. یک کودک باید فرصت داشته باشد که بازی کند تا مربی، خانواده یا حتی یک فرد فوتبالی بتواند استعداد او را ببیند.

این کارشناس ورزشی ادامه داد: برای احیای فوتبال محلات الزاماً همیشه به پروژه‌های بسیار بزرگ و پرهزینه نیاز نداریم. گاهی یک زمین مناسب، چند دروازه سالم، روشنایی، کف‌پوش یا چمن مناسب و یک برنامه‌ریزی درست می‌تواند فضای یک محله را دوباره زنده کند.

زمین فوتبال، فقط زمین فوتبال نیست

منتظر گفت: باید قبول کنیم که یک زمین فوتبال برای یک محله، فقط یک فضای ورزشی نیست. این زمین می‌تواند جایی باشد که یک کودک دوست پیدا می‌کند، ورزش را یاد می‌گیرد، از آسیب‌های اجتماعی دور می‌ماند و شاید مسیر زندگی‌اش تغییر کند.

وی خاطرنشان کرد: اگر امروز برای این فضاها هزینه نکنیم، فردا باید برای پیامدهای نبود ورزش و نبود امکانات در محلات هزینه‌های بیشتری پرداخت کنیم. بنابراین توجه به زمین‌های محلات، هزینه نیست؛ سرمایه‌گذاری برای آینده شهر و فوتبال خوزستان است.

این فعال ورزشی افزود: مسئولان ورزش و مدیریت شهری باید وضعیت زمین‌های محلات را جدی‌تر دنبال کنند. باید مشخص شود چه زمین‌هایی وجود دارد، کدام‌یک نیاز به بازسازی دارند، کدام محلات فاقد زمین مناسب هستند و برای رفع این کمبود چه برنامه‌ای وجود دارد.

صدای فوتبال باید دوباره به محلات برگردد

منتظر در ادامه گفت: فوتبال خوزستان همیشه از دل همین محلات نفس کشیده است؛ از زمین‌های ساده، از بازی‌های عصرگاهی و از کودکانی که بدون امکانات بزرگ، رؤیاهای بزرگی داشتند.

وی ادامه داد: اگر امروز صدای توپ در بعضی از محلات کمتر از گذشته شنیده می‌شود، باید دوباره این صدا را به محلات برگردانیم. نباید اجازه بدهیم کودکی فقط به دلیل نداشتن زمین مناسب، فرصت تجربه کردن فوتبال را از دست بدهد.

این کارشناس ورزشی خاطرنشان کرد: نجات یک زمین فوتبال شاید در ظاهر فقط نجات یک زمین باشد، اما ممکن است در همان زمین، آینده یک بازیکن، یک مربی یا حتی یک قهرمان فوتبال خوزستان در حال شکل گرفتن باشد.

منتظر در پایان تاکید کرد: فوتبال خوزستان هنوز استعداد دارد، هنوز کودکانی دارد که عاشق فوتبال هستند و هنوز می‌توان صدای رؤیاهایشان را شنید؛ فقط باید زمین را دوباره به آنها برگردانیم. شاید ستاره بعدی فوتبال خوزستان همین حالا در یکی از محله‌های اهواز منتظر باشد تا یک زمین دوباره صدایش بزند.

انتهای پیام