قطبالدین صادقی، روز پنجشنبه دوم مهر، در آیین پایانی دوره تربیت مربی شاهنامهخوانی و شاهنامهپژوهی که در تالار انتظار کرمانشاه برگزار شد، اظهار کرد: برای شناخت درست شاهنامه باید چارچوب نظری مناسبی داشته باشیم و در این زمینه میتوان از نظریه هگل درباره سیر تاریخی ژانرهای ادبی بهره گرفت.
وی با اشاره به جایگاه حماسه در شکلگیری تمدنها، افزود: حماسه در دورهای شکل میگیرد که مبارزات جمعی، دفاع از سرزمین و هویت جمعی اهمیت دارد و شاهنامه نیز در چنین بستری شکل گرفته است.
صادقی با بیان اینکه شاهنامه علاوه بر حماسه، عناصر عاشقانه و نمایشی نیز دارد، گفت: عظمت فردوسی در این است که در یکی از دورههای مهم تاریخ فرهنگی ایران، اثری خلق کرد که پس از گذشت قرنها همچنان قابلیت خوانش و تفسیر دارد.
این استاد دانشگاه یکی از آسیبهای حوزه شاهنامهپژوهی را بسنده کردن به تعریف و تمجید از فردوسی دانست و تصریح کرد: شناخت شاهنامه باید فراتر از سخنرانیها و ستایشهای تکراری باشد و به خواندن و فهم دقیق این اثر منجر شود.
این شاهنامهپژوه، خردورزی، عقلگرایی و زبان شکوهمند را از ویژگیهای برجسته فردوسی دانست و گفت: استقلال یک ملت تنها به صنعت و فناوری وابسته نیست و تفکر، هنر و ادبیات نیز در تقویت هویت و پیوند مردم با فرهنگ و سرزمین خود نقش اساسی دارد.
وی با بیان اینکه تکرار عین آثار گذشته نمیتواند به پویایی فرهنگی منجر شود، افزود: پس از هزار سال باید بتوانیم بر پایه میراث فردوسی، آثار و روایتهای تازهای در حوزه شعر، موسیقی، نمایش، داستان و دیگر قالبهای هنری تولید کنیم.
صادقی با اشاره به دیدگاه آنتونی گیدنز درباره هویت، «شناخت گذشته»، «تولید بر پایه این شناخت» و «تداوم» را سه مرحله مهم در تقویت هویت فرهنگی عنوان کرد و افزود: ابتدا باید میراث گذشته را بهدرستی بشناسیم، سپس بر اساس آن به تولید آثار جدید بپردازیم و در نهایت این روند را استمرار دهیم تا به یک جریان فرهنگی تبدیل شود.
انتهای پیام
