به گزارش ایسنا، در شرایطی که منطقه غرب آسیا زیر فشار جنگی ویرانگر در غزه در لبه پرتگاه قرار دارد، ساختارهای حقوقی و اخلاقی نظام بینالملل که پس از جنگ جهانی دوم با شعار «دیگر چنین اتفاقی رخ نخواهد داد» بنا شده بودند، فرو ریختهاند.
بر اساس گزارش شبکه خبری الجزیره، از هفتم اکتبر ۲۰۲۳ و در پی آن، با بمباران گسترده رژیم صهیونیستی که هزاران تُن بمب بر غزه فروریخت و میزان آن چندین برابر بمب اتمی هیروشیما اعلام شده است، ناتوانی ساختاری سازمان ملل متحد و نهادهای قضایی و بشردوستانه آن آشکار شد؛ بهگونهای که این وضعیت از یک فلج دیپلماتیک فراتر رفته و شکاف عمیقی را آشکار کرده است که میتوان آن را «سازمان ملل غربی غیرمتحد» توصیف کرد.
مستند «سازمان ملل غیرمتحد» که از سوی پلتفرم «الجزیره ۳۶۰» پخش و از شبکه الجزیره نیز منتشر شده است، بر ناتوانی ساختاری و شکست اخلاقی حاکم بر نظام بینالملل در مواجهه با نسلکشی در نوار غزه تمرکز دارد و تحول سازمان ملل از «دژ حفاظت» به عرصهای برای اختلاف و همدستی را برجسته میکند.
این فیلم از یک پارادوکس تاریخی آغاز میشود؛ سازمان ملل متحد که با تصمیم تقسیم فلسطین در سال ۱۹۴۷ متولد شد، امروز در مواجهه با صحنههای مداوم کشتار و ویرانی، اعتبار خود را از دست میدهد و ماهیت واقعی خود را آشکار کرده و شکاف عمیق بین کشورهای جنوب و جهان غرب را که از مصونیت اسرائیل حمایت میکند، آشکار مینماید.
از ورطه سقوط تا فلج شدن نظام بینالملل
این مستند مراحل سقوط میدانی و دیپلماتیک از اکتبر ۲۰۲۳ را بررسی میکند. در حالی که حملات مقاومت بر اساس آمارهای رژیم صهیونیستی به کشته شدن ۱۲۰۰ اسرائیلی و اسارت ۲۵۱ نفر منجر شد، یوآو گالانت، وزیر جنگ این رژیم از اعمال محاصره کامل خبر داد و فلسطینیان را «حیوانات انسانی» توصیف کرد.
پس از آن، طی تنها سه روز ۳ هزار تُن بمب بر غزه فروریخته شد که معادل بمباران شهر درسدن آلمان در جنگ جهانی دوم و دو برابر بمب هیروشیما طی یک ماه عنوان شده است؛ این میزان پس از یک سال به ۶ برابر آن رسید.
در برابر هشدارهای آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل، درباره مجازات جمعی و اشکهای ریاض منصور، نماینده فلسطین، اقدامات گلعاد اردان، سفیر رژیم صهیونیستی در سازمان ملل که منشور سازمان ملل را پاره کرد، موضع چالشبرانگیز تلآویو در برابر مشروعیت بینالمللی را نشان داد.
آلبانیز؛ صدای قانون در برابر ارعاب
روایت دراماتیک و مستندگونه این فیلم بر سفر فرانچسکا آلبانیز، گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد وضعیت حقوق بشر در سرزمینهای فلسطین اشغالی از سال ۱۹۶۷، تمرکز دارد. او به عنوان «صدای حقوق بینالملل»، تأکید کرد که آنچه در حال وقوع است، نسلکشی و پاکسازی قومی است. او همچنین با کمپینهای بیسابقهای از افترا و ارعاب از سوی غرب و رژیم صهیونیستی روبهرو شده است.
آلبانیز در نخستین گزارش خود با عنوان «کالبدشکافی یک نسلکشی» در ماه مه ۲۰۲۴، به شهادت حدود ۳۵ هزار نفر، از جمله ۱۵ هزار کودک، اشاره کرد. سپس گزارش دوم خود تحت عنوان «نسلکشی بهمثابه محو استعماری» را منتشر کرد و در سخنرانی خود در شورای حقوق بشر در ژوئیه ۲۰۲۵، بار دیگر تأکید کرد که شمار شهدا و زخمیها از ۲۰۰ هزار نفر فراتر رفته است. وی همزمان اعلام کرد شاخص بورس تلآویو ۲۱۳ درصد افزایش یافته و ۲۲۵.۷ میلیارد دلار سود به دست آورده است.
این فیلم همچنین ابعاد فشارهای اعمالشده علیه وی را آشکار میکند؛ از جلوگیری از ورود او و گوترش به سرزمینهای اشغالی و درخواست واشنگتن و تلآویو برای پایان دادن به مأموریت وی گرفته تا کارزارهای سازمانیافته بدنامسازی از سوی انجمن «یو.ان. واچ» از طریق نمایشگرهای تایمز سکویر.
همچنین پلیس آلمان در فوریه ۲۰۲۵ تلاش کرد این گزارشگر سازمان ملل را بازداشت و سخنرانیهای وی را لغو کند. مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، نیز تحریمهایی علیه او اعمال کرد؛ اقدامی که استفان دوجاریک، سخنگوی سازمان ملل، آن را «سابقهای خطرناک» توصیف کرده است.
شهادتهای حقوق بشری و قانونی
این فیلم بر مجموعهای از شهادتهای کارشناسان و مسئولان سازمان ملل استوار است که برای تأکید بر ارکان و ابعاد این جنایت ارائه شدهاند:
نیت و تثبیت قانونی: یوهان صوفی، حقوقدان انجمن «جوردی» (مدافعان حقوق بشر برای احترام به حقوق بینالملل)، توضیح میدهد که نسلکشی مبتنیبر «قصد نابودی» از طریق محروم کردن مردم از آب، برق و غذا استوار است. فریده شهید، گزارشگر سازمان ملل نیز توضیح داده است که تخریب ۱۰۰ سال آرشیو فرهنگی، با هدف محو هویت ملی انجام میشود.
هدف قرار دادن عوامل بقا: آسترید پوینتس و پدرو آروخو، دو گزارشگر سازمان ملل اعلام کردهاند که بمباران محصولات کشاورزی، صفحات خورشیدی و منابع آب، قصد برای غیرقابل زیست کردن غزه را ثابت میکند.
تضعیف آژانس «آنروا»: فیلیپ لازارینی، کمیسرکل آژانس امدادرسانی و کاریابی سازمان ملل برای آوارگان فلسطینی و ژولیت توما، مدیر ارتباطات و رسانههای این آژانس، اعلام کردند که کشته شدن حدود ۲۹۰ کارمند سازمان ملل و تخریب ۳۰۰ ساختمان آنروا، با هدف لغو وضعیت پناهندگی، حق بازگشت و حق تعیین سرنوشت صورت میگیرد.
جامعه اسرائیل و موضع غرب: اوری مسگاو، روزنامهنگار اسرائیلی، وضعیت شوک و سلب انسانیت از جامعه را تشریح میکند؛ بهطوری که بر اساس روزنامه عبری هاآرتص، ۸۲ درصد از صهیونیستها از اخراج ساکنان غزه و ۴۷ درصد از اعدامهای جمعی حمایت میکنند. جرمی کوربین، نماینده پارلمان انگلیس نیز تسلیح رژیم صهیونیستی را با وجود شهید شدن ۱۸ هزار کودک مورد انتقاد قرار داد.
ریشههای جانبداری و شکست بازدارندگی غرب
اردی امسیس، کارشناس حقوقی، وضعیت کنونی را به گذشته مرتبط دانسته و تصریح کرد که فولک برنادوت، میانجی سازمان ملل، در سال ۱۹۴۸ پس از درخواست برای بازگشت آوارگان ترور شد. وی همچنین به قطعنامه تقسیم سال ۱۹۴۷ اشاره میکند که ۵۷ درصد سرزمین را به یکسوم جمعیت متشکل از مهاجران صهیونیست اختصاص داد و این موضوع به وقوع «نکبت» و آوارگی ۷۵۰ هزار فلسطینی منجر شد.
با وجود آنکه مجمع عمومی سازمان ملل با ۱۹۳ کشور، از دهه ۱۹۷۰ با اکثریت کشورهای جنوب از حقوق فلسطینیان حمایت کرده است، از جمله در رأیگیری سال ۲۰۱۲ برای اعطای جایگاه دولت ناظر به فلسطین، هیمنه غرب همچنان مانع اجرای سازوکارهای مربوطه شده است.
بر اساس گزارشهای آلبانیز، این جنایت به کرانه باختری اشغالی نیز گسترش یافته است؛ شمار شهرکنشینان صهیونیست به ۸۰۰ هزار نفر افزایش یافته، ۵۷ شهرک جدید احداث شده، ۵۵۰۵ عملیات یورش و ۱۰۸۴ حمله توسط شهرکنشینان صهیونیست انجام شده که در جریان آنها ۶۹۰ فلسطینی شهید شدهاند و ۱۶۹ کودک نیز با شلیک مستقیم به سر و سینه هدف قرار گرفتهاند.
این مستند در پایان نتیجه میگیرد که نسلکشی مستندشده در برابر دیدگان جهان، نه به دلیل نبود تصاویر، بلکه به دلیل «نبود اقدام بینالمللی و همدستی غرب» ادامه دارد؛ وضعیتی که ابزارهای بازدارندگی را ناکام گذاشته و فلسطینیان را در معرض پاکسازی قومی قرار داده است و سازمان ملل نیز جز ثبت شواهد فروپاشی اخلاقی و سیاسی خود، ناتوان باقی مانده است.
انتهای پیام
