تجربه افراد دارای معلولیت در قروه نشان میدهد که دسترسی به وسیله نقلیه مناسب، پذیرش ویلچر از سوی برخی رانندگان و امکان رفتوآمد مستقل، همچنان از دغدغههای این افراد است؛ موضوعی که در کنار تجربه شهروندان، نیازمند پاسخ و برنامه مشخص از سوی متولیان حملونقل شهری است.
مهدی ورمقانی، از افراد دارای معلولیت جسمی و حرکتی، برای تردد داخل شهر از ویلچر استفاده میکند و در مسیرهای دورتر، زمانی که امکان استفاده از ویلچر وجود نداشته باشد، از خودروهای اینترنتی مانند اسنپ و ماکسیم استفاده میکند.
وی با اشاره به تجربه خود در استفاده از این خودروها، یکی از مشکلات افراد دارای معلولیت ویلچری را خودداری برخی رانندگان از پذیرش آنها عنوان کرد و گفت که دشواری جابهجایی ویلچر و نبود فضای کافی در خودرو از جمله دلایلی است که از سوی برخی رانندگان مطرح میشود.
به گفته وی، در برخی موارد نیز در صورت پذیرش مسافر دارای معلولیت، هزینه بیشتری مطالبه میشود.
ورمقانی همچنین به دشواری قرار دادن ویلچر در خودرو و نبود همکاری کافی برخی رانندگان هنگام سوار و پیاده شدن افراد دارای معلولیت اشاره کرد.
به گفته وی، تاکسیهایی که امکان جابهجایی فرد ویلچری را داشته باشند بهراحتی در دسترس نیستند و همین مسئله میتواند رفتوآمد افراد دارای معلولیت را دشوارتر کند.
وی اختصاص خودروهای ویژه برای جابهجایی افراد ویلچری را یکی از راهکارهای قابل بررسی دانست و پیشنهاد کرد برای تاکسیهای اینترنتی و آژانسهایی که خدمات لازم را به افراد دارای معلولیت ارائه میکنند نیز مشوقهایی در نظر گرفته شود.
وقتی یک تاکسی در دسترس است، اما قابل استفاده نیست
برای فردی که با ویلچر تردد میکند، وجود تاکسی در خیابان لزوماً به معنای امکان استفاده از آن نیست. فضای خودرو، امکان قرار دادن ویلچر، نوع خودرو و آمادگی راننده برای همکاری، عواملی هستند که بر امکان استفاده فرد دارای معلولیت از وسیله نقلیه تأثیر میگذارند.
این تجربه برای بسیاری از افراد دارای معلولیت بخشی از رفتوآمد روزمره است؛ گاهی مقصد مشخص است و وسیله نقلیه نیز در خیابان وجود دارد، اما رسیدن به مقصد نیازمند پیدا کردن خودرویی است که امکان حمل ویلچر را داشته باشد یا رانندهای که برای این موضوع همکاری کند.
در چنین شرایطی، یک رفتوآمد معمولی میتواند به انتظار بیشتر، تماس با چند راننده یا کمک گرفتن از دیگران منجر شود.
آموزش ۴۰ راننده و پیگیری یک ون مناسبسازیشده
در مقابل این تجربهها، محسن سعیدیان، مدیرعامل سازمان حملونقل شهرداری قروه، از اقداماتی برای بهبود خدمات حملونقل به افراد دارای معلولیت خبر داد.
سعیدیان در گفتوگو با ایسنا اظهار کرد که برای انتقال مسافران دارای معلولیت، چندین جلسه توجیهی با رانندگان تاکسی برگزار شده و آموزشهای لازم به ۴۰ نفر از رانندگان ارائه شده است.
وی همچنین از پیگیری برای تأمین یک دستگاه ون وانا خبر داد و افزود که درخواست این خودرو برای تجهیز و مناسبسازی به سازمان شهرداریها ارائه شده و در حال پیگیری است.
تأمین یک خودروی مناسبسازیشده میتواند بخشی از محدودیت موجود در جابهجایی افراد دارای معلولیت، بهویژه افراد ویلچری، را کاهش دهد؛ با این حال، میزان اثرگذاری آن به نحوه تجهیز خودرو و همچنین سازوکاری که برای ارائه خدمات به افراد دارای معلولیت تعریف میشود، بستگی خواهد داشت.
مسئله فقط داشتن خودرو نیست
تجربه افراد دارای معلولیت نشان میدهد که مناسب بودن حملونقل فقط به داشتن یک وسیله نقلیه محدود نمیشود. اینکه فرد بتواند در زمان مورد نیاز وسیله مناسب پیدا کند و بدون وابستگی به دیگران به مقصد برسد، بخش مهمی از مسئله است.
آموزش رانندگان، تأمین خودروی مناسبسازیشده و ایجاد سازوکاری مشخص برای درخواست این خودرو میتواند بخشی از مسیر حل مسئله باشد؛ اما برای سنجش نتیجه، باید دید این خدمات در عمل تا چه اندازه در دسترس افرادی قرار میگیرد که برای رفتوآمد روزمره به آن نیاز دارند.
برای فرد دارای معلولیت، رفتن به محل کار، مرکز درمانی، اداره یا انجام یک کار روزمره نباید به پیدا کردن خودرویی خاص یا وابستگی به کمک دیگران گره بخورد. حملونقل زمانی میتواند برای همه شهروندان قابل دسترس باشد که امکان استفاده از آن متناسب با نیاز افراد مختلف فراهم شده باشد.
انتهای پیام
