فریبا دباغ‌زاده در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: سالمندان فقط دریافت‌کننده خدمت نیستند. تجربه کاری، شناخت محله، مهارت‌های خانوادگی، حافظه تاریخی و توان حل مساله آنان سرمایه‌ای است که می‌تواند به خانواده و جامعه کمک کند.
وی افزود: مشارکت اجتماعی یعنی سالمند فرصت داشته باشد نظر بدهد، مسئولیتی متناسب بپذیرد، دانسته‌هایش را منتقل کند و نتیجه حضور خود را ببیند.
دباغ‌زاده گفت: این مشارکت شکل‌های گوناگون دارد؛ آموزش یک مهارت به نوه‌ها، همکاری داوطلبانه در محله، همراهی با یک سالمند تنها، حضور در انجمن‌ها، فعالیت هنری، باغبانی جمعی یا مشورت در تصمیم‌های خانوادگی. حتی فردی که محدودیت حرکتی دارد می‌تواند از طریق تماس تلفنی، گروه‌های مجازی یا فعالیت‌های خانگی نقش مؤثری داشته باشد.
وی در ادامه بیان کرد: مشارکت نباید نمایشی یا اجباری باشد. از سالمند بپرسیم چه کاری را دوست دارد، چه زمانی برایش مناسب است و چه کمکی نیاز دارد. باید توجه داشت که محیط نامناسب، مشکل رفت و آمد، کم‌شنوایی و هزینه کار با ابزار دیجیتال ممکن است مانع حضور شود. گاهی یک صندلی مناسب، نوشته درشت، وسیله رفت و آمد یا آموزش کوتاه تلفن همراه، راه مشارکت را باز می‌کند.
رئیس گروه سلامت میانسالان و سالمندان مدیریت جوانی جمعیت، سلامت خانواده و مدارس معاونت بهداشت ادامه داد: خانواده‌ها می‌توانند تصمیم‌گیری را با سالمند تقسیم کنند. این مشارکت در تصمیم گیری از برنامه دید و بازدید تا مسایل امور مالی و مراقبت را شامل شود. مسئولان محلی نیز حضور سالمندان را فقط در مراسم پایانی نبینند بلکه از مرحله طراحی برنامه، همکاری و حضور جدی و موثر آنها را جدی بگیرند.
وی اضافه کرد: وقتی سالمند احساس کند دیده و شنیده می‌شود، پیوند اجتماعی قوی‌تر می‌شود و تنهایی کاهش می‌یابد. جامعه‌ای که از تجربه سالمندان استفاده می‌کند، هم انسانی‌تر است و هم تصمیم‌های پخته‌تری می‌گیرد.
دباغ‌زاده در پایان گفت: در این خصوص می‌توان سه کار ساده را از همین امروز آغاز کرد. نخست اینکه برای سالمند نقش واقعی و متناسب تعریف کنیم. پس از آن، موانع رفت و آمد، شنوایی و دسترسی دیجیتال را کاهش دهیم و البته، سالمندان را در تصمیم‌گیری، نه فقط اجرای برنامه، شریک کنیم.
انتهای پیام
