به گزارش ایسنا به نقل از میراث فرهنگی البرز در روز شنبه ۱۱ مهر، نادر زینالی، با اشاره به ضرورت توسعه گردشگری در روستاهای استان اظهار کرد: شعار «هر روستا، یک بوم‌گردی» را می‌توان به عنوان یک رویکرد برای فعال کردن ظرفیت‌های گردشگری روستاها دنبال کرد؛ رویکردی که در آن، هدف ایجاد زنجیره‌ای از فعالیت‌های اقتصادی در روستاست.
وی گفت: یکی از ظرفیت‌هایی که در این زمینه قابل بررسی است، ساختمان‌های بلااستفاده‌ای است که در روستاها وجود دارد. در حال حاضر حدود ۱۰۰ مدرسه در طالقان و جاده چالوس به دلیل نداشتن دانش‌آموز، دیگر مورد استفاده آموزشی قرار نمی‌گیرند و می‌توان ظرفیت آنها را برای تبدیل شدن به اقامتگاه بوم‌گردی بررسی کرد.
زینالی بیان کرد: البته تبدیل این مدارس به بوم‌گردی نیازمند بررسی کارشناسی هر بنا، تعیین وضعیت مالکیت، امکان تغییر کاربری، رعایت ضوابط دستگاه‌های ذی‌ربط و برخورداری از شرایط لازم برای فعالیت گردشگری است و نمی‌توان به دلیل بلااستفاده بودن یک ساختمان، آن را به اقامتگاه تبدیل کرد.
مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی البرز افزود: ایجاد زیرساخت گردشگری در روستاها نباید حتما با ساخت‌وساز جدید همراه باشد. در بسیاری از موارد، بناهایی وجود دارند که با احیا و تغییر کاربری مناسب می‌توانند بخشی از نیاز گردشگران به اقامت را پاسخ دهند.
این مسئول گفت: در تعدادی از روستاهای استان، مدارس بدون استفاده به بوم‌گردی تبدیل شده‌اند و این تجربه می‌تواند برای بررسی سایر بناهای مشابه مورد توجه قرار گیرد. البته الگوی استفاده از مدارس متروکه باید متناسب با ویژگی‌های هر روستا تعریف شود. ممکن است در یک روستا تبدیل یک مدرسه به اقامتگاه بوم‌گردی توجیه اقتصادی داشته باشد و در روستایی دیگر، استفاده از آن برای فعالیت‌های فرهنگی، صنایع دستی، پذیرایی یا سایر خدمات گردشگری مناسب‌تر باشد.
وی تاکید کرد: فلسفه اصلی بوم‌گردی، پیوند گردشگر با زندگی، فرهنگ، طبیعت و اقتصاد جامعه محلی است. بنابراین اگر قرار است در قالب طرح هر روستا، یک بوم‌گردی اقدامی انجام شود، باید محصولات محلی، غذاهای سنتی، صنایع دستی، ظرفیت‌های طبیعی و فرهنگی و سایر داشته‌های روستا نیز در این زنجیره دیده شوند.
مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی البرز افزود: اگر گردشگر فقط یک شب در روستا اقامت کند و بدون ارتباط با ظرفیت‌های محلی خارج شود، بخش مهمی از کارکرد اقتصادی بوم‌گردی محقق نشده است. هدف باید این باشد که اقامتگاه به یک نقطه اتصال میان گردشگر و جامعه محلی تبدیل شود.
زینالی با بیان اینکه تحقق این ایده نیازمند همکاری دستگاه‌های مختلف است، گفت: برای اینکه هر روستا، یک بوم‌گردی از سطح شعار فراتر برود، باید برای هر روستا ظرفیت‌سنجی انجام شود و مشخص شود چه نوع اقامتگاه و چه نوع خدمات گردشگری با ویژگی‌های آن منطقه تناسب دارد.
وی افزود: دهیاری‌ها و شوراهای روستا، جوامع محلی، دستگاه‌های اجرایی مرتبط و بخش خصوصی باید در این فرآیند نقش داشته باشند. همچنین موضوع دسترسی، آب و فاضلاب، زیرساخت‌های ارتباطی، ایمنی، تأسیسات و ظرفیت پذیرش گردشگر باید پیش از صدور مجوز و آغاز فعالیت مورد توجه قرار گیرد.
مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی البرز خاطرنشان کرد: طالقان و جاده چالوس به دلیل برخورداری از جاذبه‌های طبیعی و قرار گرفتن در مسیر دسترسی گردشگران، ظرفیت قابل توجهی برای توسعه گردشگری روستایی دارند، اما توسعه این ظرفیت باید با حفظ محیط زیست، معماری بومی و سبک زندگی جوامع محلی همراه باشد.
این مسئول درباره آثار اقتصادی توسعه بوم‌گردی نیز گفت: یکی از مهمترین مزیت‌های بوم‌گردی این است که درآمد گردشگری را می‌تواند در همان جامعه محلی توزیع کند. زمانی که گردشگر برای اقامت، غذا، خرید محصولات محلی، صنایع دستی و خدمات گردشگری هزینه می‌کند، بخشی از این هزینه مستقیماً به خانوارها و کسب‌وکارهای روستایی می‌رسد.
وی در پایان گفت: البرز به دلیل نزدیکی به تهران و برخورداری از ظرفیت‌های طبیعی و روستایی، امکان توسعه گردشگری آخر هفته و کوتاه‌مدت را دارد و باید تلاش کنیم زیرساخت‌های لازم برای ماندگاری بیشتر گردشگران در روستاها فراهم شود. استفاده از بناهای بلااستفاده مانند مدارس فاقد دانش‌آموز، در کنار سایر ظرفیت‌های موجود، می‌تواند یکی از مسیرهای تحقق این هدف باشد.
انتهای پیام
