به گزارش ایسنا، عصر ایران نوشت:
کمتر از یک ماه تا انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا باقی مانده و نظرسنجی‌ها از احتمال از دست رفتن کنترل کنگره به دست جمهوری‌خواهان حکایت دارند. دموکرات‌ها امیدوارند با کسب اکثریت در مجلس نمایندگان و سنا، قدرت دونالد ترامپ برای پیشبرد برنامه‌هایش را محدود کنند.
نظرسنجی‌های اخیر در ایالت‌های رقابتی و حتی برخی ایالت‌های عموماً جمهوری‌خواه، تصویر نگران‌کننده‌ای برای حزب ترامپ ترسیم کرده‌اند. در مقابل، بخشی از جمهوری‌خواهان معتقدند این نتایج ممکن است بیش از آنکه بازتاب‌دهنده واقعیت انتخاباتی باشند، حاصل خطاهای آماری و روش‌های نادرست نمونه‌گیری باشند.
اهمیت این اختلاف زمانی روشن می‌شود که بدانیم حتی خطایی نه‌چندان بزرگ در نظرسنجی‌ها می‌تواند نتیجه انتخابات را تغییر دهد و تعیین کند که جمهوری‌خواهان کنترل کنگره را حفظ می‌کنند یا دموکرات‌ها در هر دو مجلس به اکثریت می‌رسند.
پیش از هر چیز بد ندیدم تا درباره دو مجلس کمی بنویسم، کنگره آمریکا نهاد اصلی قانون‌گذاری این کشور است و از دو بخش تشکیل می‌شود: مجلس نمایندگان و سنا. مجلس نمایندگان ۴۳۵ عضو دارد که بر اساس جمعیت ایالت‌ها انتخاب می‌شوند، اما هر ایالت، چه پرجمعیت باشد و چه کم‌جمعیت، دو سناتور در سنا دارد. وظیفه کنگره تصویب قوانین و بودجه، نظارت بر دولت و بررسی تصمیم‌های رئیس‌جمهور است. به همین دلیل، اینکه کدام حزب اکثریت مجلس نمایندگان و سنا را در اختیار داشته باشد، اهمیت زیادی دارد؛ زیرا می‌تواند مسیر تصویب برنامه‌های دولت دونالد ترامپ را هموار کند یا در برابر آن‌ها مانع ایجاد کند.
دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان پیش هستند
بر اساس میانگین نظرسنجی‌های وب‌سایت ریل‌کلیرپالیتیکس، دموکرات‌ها در رقابت سراسری برای مجلس نمایندگان با ۴۹.۸ درصد در برابر ۴۱.۹ درصد از جمهوری‌خواهان پیش هستند.
مؤسسه کوک پولیتیکال ریپورت نیز پیش‌بینی کرده است که دموکرات‌ها ممکن است بین ۹ تا ۱۹ کرسی به دست بیاورند. چنین افزایشی می‌تواند برای تصاحب اکثریت مجلس نمایندگان کافی باشد.
اگر این پیش‌بینی محقق شود، ترامپ برای تصویب قوانین و پیشبرد بخش مهمی از برنامه‌های داخلی خود با مانع جدی‌تری روبه‌رو خواهد شد؛ زیرا کنترل مجلس نمایندگان به حزب مخالف اجازه می‌دهد در روند قانون‌گذاری و نظارت بر دولت نقش پررنگ‌تری ایفا کند.
رقابت سنا؛ چهار کرسی تا تغییر کنترل
وضعیت سنا پیچیده‌تر است. در حال حاضر، جمهوری‌خواهان ۵۳ کرسی دارند و دو سناتور مستقل نیز معمولاً همراه دموکرات‌ها رأی می‌دهند. با احتساب این دو سناتور مستقل، ائتلاف دموکرات‌ها ۴۷ کرسی در اختیار دارد.
بر اساس ارزیابی مؤسسه کوک، دموکرات‌ها ممکن است در انتخابات پیش رو بین دو تا شش کرسی خالص به دست بیاورند. منظور از کرسی خالص، تفاوت میان تعداد کرسی‌هایی است که یک حزب از رقیب می‌گیرد و تعداد کرسی‌هایی که خودش از دست می‌دهد.
اگر دموکرات‌ها دو کرسی خالص به دست بیاورند، تعداد کرسی‌های ائتلاف آن‌ها به ۴۹ می‌رسد و جمهوری‌خواهان کنترل سنا را حفظ می‌کنند. اگر این افزایش به چهار کرسی برسد، ائتلاف دموکرات‌ها به ۵۱ کرسی می‌رسد و کنترل سنا را به دست می‌گیرد. کسب شش کرسی خالص نیز اکثریت این ائتلاف را به ۵۳ کرسی می‌رساند.
مؤسسه کوک اکنون احتمال کسب دو تا شش کرسی خالص بیشتر را برای دموکرات‌ها در نظر گرفته است؛ بازه‌ای که هم امکان حفظ سنا به دست جمهوری‌خواهان و هم احتمال تصاحب آن به دست دموکرات‌ها را در بر می‌گیرد.
یکی از تحولات مهم در این رقابت، تغییر ارزیابی رقابت سنای ایالت کانزاس است. مؤسسه کوک این رقابت را در دسته انتخابات نزدیک و غیرقابل‌پیش‌بینی قرار داده است. کانزاس معمولا پایگاه انتخاباتی جمهوری‌خواهان محسوب می‌شود و رقابتی شدن این کرسی می‌تواند محاسبات دو حزب را تغییر دهد.
محبوبیت ترامپ؛ مسئله‌ای فراتر از رقابت‌های ایالتی
وضعیت نامساعد جمهوری‌خواهان تنها به رقابت‌های کنگره محدود نمی‌شود. بر اساس شاخص نظرسنجی مؤسسه کوک، میزان تأیید عملکرد ترامپ ۳۷.۶ درصد است. در نظرسنجی اخیر اکونومیست نیز ۳۵ درصد از پاسخ‌دهندگان عملکرد او را تأیید کرده‌اند، در حالی که ۶۰ درصد با آن مخالف بوده‌اند.
این ارقام نشان می‌دهد ترامپ وارد مرحله‌ای حساس از ریاست‌جمهوری خود شده است. در انتخابات میان‌دوره‌ای، رأی‌دهندگان معمولاً علاوه بر نامزدهای محلی، عملکرد رئیس‌جمهور و شرایط کلی کشور را نیز ارزیابی می‌کنند. بنابراین، میزان رضایت از رئیس‌جمهور می‌تواند بر عملکرد حزب او در رقابت‌های کنگره اثر بگذارد.
چرا جمهوری‌خواهان به نظرسنجی‌ها اعتماد ندارند؟
یکی از دلایل تردید جمهوری‌خواهان این است که نظرسنجی‌ها در سه انتخابات ریاست‌جمهوری سال‌های ۲۰۱۶، ۲۰۲۰ و ۲۰۲۴ حمایت از ترامپ را کمتر از میزان واقعی آن برآورد کردند.
با این حال، نظرسنجی‌های انتخابات میان‌دوره‌ای معمولاً دقیق‌تر بوده‌اند؛ هرچند در سال ۲۰۲۲ نیز برخی نظرسنجی‌ها حمایت از جمهوری‌خواهان را کمتر از واقعیت نشان دادند.
اصلاح نظرسنجی‌ها هم می‌تواند نتیجه را منحرف کند
مشکل اینجاست که افزایش وزن پاسخ‌های جمهوری‌خواهان نیز لزوماً به دقیق‌تر شدن نتیجه منجر نمی‌شود.
متیو تایلر، استادیار علوم سیاسی دانشگاه رایس، می‌گوید این روش بر این فرض استوار است که جمهوری‌خواهانی که حاضر به شرکت در نظرسنجی می‌شوند، از نظر رفتار سیاسی به جمهوری‌خواهانی شباهت دارند که به سؤالات پاسخ نمی‌دهند.
اگر این فرض درست نباشد، اصلاح آماری ممکن است نتیجه را از واقعیت دورتر کند. برای مثال، جمهوری‌خواهانی که حاضر به پاسخ‌گویی هستند ممکن است از نظر تمایل به رأی دادن به دموکرات‌ها با جمهوری‌خواهانی که در نظرسنجی‌ها شرکت نمی‌کنند تفاوت داشته باشند. در چنین شرایطی، افزایش وزن پاسخ‌های گروه نخست می‌تواند برتری دموکرات‌ها را بیشتر از میزان واقعی نشان دهد.
به همین دلیل، اختلاف میان نتیجه نظرسنجی‌ها و نتیجه انتخابات گذشته به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که این بار نیز نظرسنجی‌ها اشتباه خواهند کرد. ممکن است روش‌های آماری اصلاح شده باشند، اما همچنان احتمال خطا وجود دارد.
مسئله تعیین‌کننده؛ چه کسانی واقعاً رأی می‌دهند؟
حتی اگر نظرسنجی ها بتوانند نظر عمومی را به‌درستی اندازه‌گیری کنند، باز هم باید تشخیص دهند چه کسانی در روز انتخابات پای صندوق رأی حاضر خواهند شد.
داگلاس ریورز، دانشمند ارشد مؤسسه یوگاو، در یک نظرسنجی ماه سپتامبر به نتایج متفاوتی رسید. برتری دموکرات‌ها بسته به روشی که برای شناسایی رأی‌دهندگان احتمالی استفاده می‌شد، بین ۶ تا ۱۶ واحد درصد تغییر می‌کرد. ریورز حاشیه ۱۶ واحد درصدی را تقریباً به‌طور قطع بیش از میزان واقعی دانست.
این تفاوت نشان می‌دهد که نتیجه نظرسنجی تنها به پاسخ افراد وابسته نیست؛ بلکه به این هم بستگی دارد که مؤسسه نظرسنجی چه کسانی را در محاسبات نهایی خود وارد می‌کند. فردی ممکن است در نظرسنجی بگوید از یک نامزد حمایت می‌کند، اما در نهایت در انتخابات شرکت نکند. اگر نظرسنج نتواند این تفاوت را به‌درستی تشخیص دهد، نتیجه پیش‌بینی‌شده ممکن است تغییر کند.
آیا جمهوری‌خواهان می‌توانند از تکرار گذشته سود ببرند؟
با وجود همه این تردیدها، بیشتر نظرسنج‌ها معتقدند دموکرات‌ها در آستانه انتخابات از موقعیت بهتری برخوردارند. البته برتری در نظرسنجی به معنای پیروزی قطعی نیست و نتیجه نهایی به مشارکت رأی‌دهندگان و رقابت‌های نزدیک در ایالت‌های مختلف بستگی دارد.
بوکانان در اشاره به امید برخی جمهوری‌خواهان به خطای نظرسنجی‌ها می‌گوید: «اینکه امیدمان را به این بسته‌ایم که نظرسنجی‌ها اشتباه هستند، خودش نکته معناداری است. این امید چندان پشتوانه محکمی ندارد.»
در نهایت، انتخابات میان‌دوره‌ای پیش رو دو پرسش را مطرح می‌کند: آیا نظرسنجی‌ها بار دیگر حمایت از جمهوری‌خواهان را کمتر از واقعیت برآورد کرده‌اند؟ یا این بار نشانه‌های یک تغییر سیاسی واقعی را ثبت می‌کنند؟
انتهای پیام
