کاهش مصرف غذا در کنار افت ارزش غذایی محصولات ممکن است دریافت عناصری مانند آهن، روی و پتاسیم را محدود کند. هرچند بخش عمده این نتایج بر مدل‌سازی رایانه‌ای استوار و هنوز به‌طور مستقل تایید نشده است.
پژوهشگران با بررسی نمونه‌های گندم ذخیره شده از سال ۱۸۴۵ در انگلیس دریافتند که میزان مواد معدنی این محصول، به‌ویژه آهن و روی، در مقایسه با نمونه‌های قدیمی‌تر کاهش یافته است. نتایج نشان داد، گندم‌های کشت‌شده در اوایل دهه ۲۰۰۰، در مقایسه با گندم‌های دهه‌های پیشین، تا ۴۹ درصد روی و ۲۷ درصد آهن کمتری داشتند.
آنان دریافتند، سطح روی و آهن برای بیش از یک قرن نسبتا ثابت مانده بود اما پس از ورود ارقام گندم کوتاه‌قدتر در دهه ۱۹۶۰، رو به کاهش گذاشت. این گیاهان غله بیشتری تولید کردند و به فراوان و مقرون‌به‌صرفه شدن مواد غذایی مانند نان و غلات صبحانه کمک کردند.
پژوهشگران معتقدند که این کاهش فقط ناشی از تخلیه مواد معدنی خاک نیست بلکه می‌تواند به انتخاب و اصلاح گونه‌هایی مربوط باشد که بازده تولید بالاتری دارند اما مواد مغذی آن‌ها به همان نسبت افزایش نیافته است.
افزایش مصرف غذا؛ راهکاری که ممکن است کافی نباشد
بر اساس نتایج این گزارش، افزایش عرضه جهانی غذا در دهه‌های گذشته ممکن است تا حدی کاهش غلظت مواد معدنی محصولات را جبران کرده باشد زیرا مصرف مقدار بیشتری غذا می‌تواند دریافت آهن و روی را افزایش دهد.
میانگین عرضه جهانی غذا بین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۲۰۲۳ حدود ۳۸ درصد افزایش یافته است، با این حال، این همزمانی به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که افزایش مصرف غذا توانسته کاهش مواد مغذی را جبران کند. از سوی دیگر، اتکا به مصرف غذای بیشتر با چالش‌هایی مانند افزایش چاقی همراه بوده است.
بر اساس داده‌های مورد استناد گزارش، شیوع چاقی در جهان بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۲ بیش از دو برابر شده است.
داروهای لاغری و احتمال افزایش کمبود مواد مغذی
داروهای لاغری با تاثیر بر سازوکارهای هورمونی مرتبط با سیری و گوارش، به کاهش اشتها و مصرف غذا کمک می‌کنند. کاهش مصرف غذا می‌تواند دریافت ویتامین‌ها و مواد معدنی را نیز محدود کند به‌ویژه اگر رژیم غذایی فرد از ابتدا تنوع و کیفیت کافی نداشته باشد.
نتایج تحقیقی در سال ۲۰۲۵ نشان داد که تقریبا تمام شرکت‌کنندگان مصرف‌کننده این داروها، پتاسیم کمتری از مقدار توصیه شده دریافت می‌کردند و بیشتر آنان نیز در دریافت آهن با کمبود مواجه بودند، با این حال، از آنجا که ممکن است کیفیت رژیم غذایی این افراد پیش از شروع مصرف دارو نیز نامناسب بوده باشد، نمی‌توان تمام این کمبودها را به‌طور مستقیم به داروها نسبت داد.
پژوهشگران با استفاده از داده‌های پیمایش‌های غذایی انگلیس، میزان دریافت مواد مغذی را در بزرگسالان بررسی کردند. نتایج نشان داد، ۴۵ درصد افراد ۱۹ تا ۶۴ ساله و ۳۴ درصد زنان در این گروه سنی، دریافت سلنیوم و آهن به‌ترتیب کمتر از آستانه‌های پایین مورد بررسی داشتند که می‌توانند نشان‌دهنده احتمال دریافت ناکافی این مواد باشند.
پژوهشگران مدلی رایانه‌ای طراحی کردند تا پیامدهای احتمالی مصرف گسترده‌تر داروهای کاهش وزن و کاهش بیشتر مواد معدنی محصولات کشاورزی را بررسی کنند. در این مدل فرض شد که تا سال ۲۰۵۰، ۱۵ درصد بزرگسالان از داروهای کاهش وزن استفاده کنند و میزان مواد معدنی محصولات کشاورزی نیز ۱۵ درصد کاهش یابد.
بر اساس این فرض‌ها، حدود پنج میلیون بزرگسال در سن کار ممکن بود دریافت ناکافی دست‌کم یک ماده مغذی به‌ویژه پتاسیم و سلنیوم را تجربه کنند حتی پس از تعدیل نتایج برای احتمال کمتر از واقع گزارش کردن میزان غذای مصرفی، مدل همچنان نشان داد، نزدیک به سه میلیون بزرگسال ممکن است پتاسیم کافی دریافت نکنند. این ارقام، پیش‌بینی‌های یک مدل رایانه‌ای هستند و به معنای ابتلای قطعی میلیون‌ها نفر به بیماری ناشی از کمبود مواد مغذی نیستند.
پیامدهای احتمالی کمبود مواد معدنی
کمبود آهن می‌تواند با خستگی و اختلال در تمرکز همراه باشد. دریافت ناکافی پتاسیم نیز ممکن است بر تنظیم فشار خون تاثیر بگذارد و همچنین، کمبود آهن، ید یا فولات در دوران بارداری می‌تواند سلامت مادر و رشد جنین را به خطر بیندازد.
پژوهشگران بر این باورند که با کاهش مقدار غذای مصرفی، کیفیت تغذیه اهمیت بیشتری پیدا می‌کند زیرا افراد باید مواد مغذی مورد نیاز خود را از حجم کمتری از غذا دریافت کنند.
نتایج نشان داد، بخشی از مشکل را می‌توان پیش از رسیدن محصولات به سفره مصرف‌کنندگان برطرف کرد. در آزمایش‌های انجام‌شده روی گندم، افزودن روی و آهن به کودهای معمول کشاورزی، میزان روی دانه را ۲۷ درصد و آهن آن را ۴۱ درصد افزایش داد.
آنان اظهار کردند: بهبود ارزش غذایی محصولات ممکن است در کشورهای کم‌درآمد اهمیت بیشتری داشته باشد زیرا غلات و حبوبات سهم بزرگی در تامین مواد معدنی مورد نیاز مردم این کشورها دارند.
کارشناسان مشارکت‌کننده در این گزارش گفتند: بهبود سلامت خاک می‌تواند همزمان به افزایش تراکم مواد مغذی محصولات، حفظ عملکرد کشاورزی و افزایش مقاومت در برابر تغییرات اقلیمی کمک کند.
با وجود اهمیت یافته‌ها، نتایج این گزارش باید با احتیاط تفسیر شوند. بخش عمده شواهد بلندمدت درباره کاهش مواد معدنی به گندم مربوط و اطلاعات مشابه درباره سایر محصولات کشاورزی محدودتر است. همچنین، میزان مواد معدنی محصولات معمولا به‌صورت منظم و مستمر، مانند میزان برداشت محصول، پایش نمی‌شود. از سوی دیگر، مدل پژوهش فرض کرده است که تمام افرادی که داروهای کاهش وزن مصرف می‌کنند، دقیقا ۲۰ درصد غذای کمتری می‌خورند که لزوما با شرایط واقعی همه افراد مطابقت ندارد.
بر اساس گزارش سایت ارث، در مجموع، این گزارش بر ضرورت توجه همزمان به میزان تولید و ارزش غذایی محصولات کشاورزی تاکید کرد، با این حال، برای تعیین میزان واقعی تاثیر کاهش مواد معدنی غذا و مصرف داروهای لاغری بر سلامت عمومی، به پژوهش‌ها و تحقیقات طولانی‌مدت بیشتری نیاز است.
انتهای پیام
