به گزارش ایسنا، طبق بررسی نشریه پروپابلیکا، توافق نفتی آمریکا - ونزوئلا به‌گونه‌ای تنظیم شده که امتیازهای سهامی، مدیریتی، تجاری و حقوقی گسترده‌ای به طرف آمریکایی می‌دهد؛ در حالی که هویت برخی مالکان واقعی شرکت مادر و نقش مستقیم دولت ونزوئلا در ساختار مدیریتی شفاف نیست.
نشریه پروپابلیکا متن کامل توافق ۱۸صفحه‌ای نفتی میان دولت ترامپ و شرکت ونزوئلایی «نورث امریکن بلو انرژی پارتنرز»(NABEP) متعلق به آلخاندرو بتانکور، تاجر ونزوئلایی را بررسی کرده است؛ توافقی که به ادعای رئیس جمهور ایالات متحده «بزرگ‌ترین قرارداد نفتی تاریخ جهان» است، اما متن آن نشان می‌دهد که منافع آمریکا در هر بند آن به شکلی سیستماتیک تضمین شده و نقش دولت ونزوئلا و منافع مردم این کشور تقریباً از آن حذف شده است.
این سند توسط مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا و پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا از یک سو و بتانکور و اورلاندو آلوارادو به عنوان مقام یک شرکت مادر نه چندان شناخته شده ثبت‌شده در باربادوس امضا شده است.
به نوشته این نشریه، متن توافق اطلاعات اندکی درباره مالکان و سرمایه‌گذاران پشت شرکت مادر ارائه می‌دهد؛ کسانی که می‌توانند به موجب این شراکت با واشنگتن بدون اینکه کسی آنها را بشناسد از این معامله ثروت عظیمی به دست آورند.
بر اساس این گزارش، دولت آمریکا ۳۵ درصد سهام شرکت بتانکور را از طریق خرید سهام شرکت مادر باربادوسی به دست می‌آورد، اما بهای این سهام در سند توافق تنها مبلغ ناچیز یک سنت برای هر سهم اختیاری تعیین شده و واشنگتن هیچ مبلغی را پیش‌پرداخت نمی‌کند. این شرایط تا هفتاد و پنجمین سالگرد تاریخ امضا معتبر خواهد بود.
نشریه پروپابلیکا تأکید کرده که هویت بسیاری از سرمایه‌گذاران و مالکان واقعی شرکت مادر پنهان مانده و در قانون شرکت‌های باربادوس تقریباً هیچ الزامی برای افشای عمومی آنها وجود ندارد.
ساختار مدیریتی؛ دور نگه داشتن معامله از دست دولت‌های آینده
متن توافق نشان می‌دهد که هیئت مدیره هفت‌نفره شرکت باید در همه زمان‌ها اکثریت شهروندان آمریکایی داشته باشد و دولت آمریکا حق تعیین یک «ناظر بدون حق رأی» را در آن دارد. بتانکور تنها عضو هیئت مدیره است که نامش در توافق ذکر شده و سمت مدیرعاملی را حفظ می‌کند. برکناری او یا تغییر ترکیب هیات مدیره نیازمند رأی موافق پنج عضو از هفت عضو است.
یک منبع آگاه از مذاکرات به پروپابلیکا گفت که ساختار مدیریتی حاکم بر توافق «با هدف تضمین حداکثر کنترل طرف‌های امضاکننده و مصون‌سازی آنها در برابر دولت‌های آینده‌ای طراحی شده که ممکن است درصدد برهم زدن یا زیر سؤال بردن این توافق برآیند.» در این ساختار، هیچ الزامی برای حضور نماینده‌ای از دولت ونزوئلا در هیات مدیره وجود ندارد.
تبعیض قیمتی و حق خرید یک‌جانبه
بر اساس یکی از سه سند ضمیمه‌ای که پروپابلیکا بررسی کرده، آمریکا حق خرید ۲۰ درصد نفت تولیدی شرکت NABEP را با قیمت ۳۰ دلار برای هر بشکه دارد؛ رقمی کمتر از یک‌سوم بهای نفت در ماه‌های اخیر. اما این قیمت هزینه واردات مواد رقیق‌کننده مورد نیاز برای انتقال نفت فوق‌سنگین ونزوئلا را در نظر نمی‌گیرد؛ نفت خام این کشور به قدری غلیظ است که بدون ترکیب با حداقل ۲۰ درصد مواد رقیق‌کننده از خطوط لوله عبور نمی‌کند.
علاوه بر این، واشنگتن «حق تقدم» برای خرید تمام تولیدات باقی‌مانده شرکت در ۵۰ سال آینده را نیز به دست آورده و در صورت اعلام «وضعیت اضطراری ملی» از سوی آمریکا، حق خرید کل عرضه نفت شرکت را به شکلی «غیرقابل لغو» خواهد داشت. آمریکا همچنین وضعیت «کشور کاملةالوداد» (حق برخوردای از مساعدترین شرایط) را دریافت کرده که شرکت بتانکور را ملزم می‌کند هر توافق تجاری دیگری را افشا کند و در صورت مساعد بودن شرایط، همان شرایط را به واشنگتن نیز اعطا کند.
صلاحیت قضایی تگزاس و مصونیت از دادگاه‌های ونزوئلا
توافق صراحتاً تصریح می‌کند که هرگونه اختلاف میان شرکت و آمریکا باید بر اساس قوانین ایالات متحده و نه ونزوئلا حل‌وفصل شود و دادگاه فدرال ناحیه شمالی تگزاس صلاحیت رسیدگی به پرونده‌های مدنی و داوری را دارد. در مواردی که قانون فدرال اعمال نمی‌شود، قانون ایالتی تگزاس حاکم خواهد بود. ونزوئلا در عمل از طرح هرگونه شکایت در دادگاه‌های خود علیه این توافق منع شده است.
بر اساس این گزارش، شرکت بتانکور در حال حاضر حدود ۲۰۰ هزار بشکه نفت در روز تولید می‌کند؛ رقمی که مصرف سالانه آمریکا را تنها در سه روز پوشش می‌دهد. این شرکت هدف افزایش تولید به ۵۰۰ هزار بشکه در روز تا پایان سال ۲۰۲۸ را دنبال می‌کند، اما کارشناسان تردید دارند که این هدف در کوتاه‌مدت تأثیری محسوس بر بازار جهانی نفت یا قیمت سوخت در آمریکا داشته باشد.
انتهای پیام
