به گزارش ایسنا،«به سوی فِرش واتِر» ویرجینیا وولف با ترجمه یوسف نجفی جابلو در ۱۱۵ صفحه با شمارگان ۱۰۰۰ نسخه و با قیمت ۳۰۰ هزار تومان در نشر طاق عرضه شده است.
در پشت جلد کتاب نوشته شده است: «به سوی فِرش واتِر» تنها نمایشنامه ویرجینیا وولف است؛ اثری کوتاه و پرطنین که نخست در ۱۹۲۳ نوشته شد و برای اجرای خصوصی در ۱۹۳۵ بازبینی شد. این نمایشنامه از خاطرات خانوادگی و زندگی شخصی وولف الهام گرفته و گذشته‌ای نیمه‌واقعی، نیمه کاریکاتوری را روی صحنه بازسازی می‌کند. داستان در خانه خاله وولف، جولیا مارگارت کامرون، عکاس مشهور ویکتوریایی می‌گذرد و جمعی از اعضای خانواده و دوستان نزدیک وولف، از جمله برخی از گروه کوچک بلومزبری در آن حضور دارند. گفتارها اغراق‌آمیز و ژست‌ها پررنگ است و وولف با هجوی زیرکانه، شکوه و رسم و رسوم ویکتوریایی و جدیت اطرافیانش را به طنزی گزنده بدل می‌کند. «به سوی فرش واتر» سرشار از هجوی خانوادگی و درون گروهی، زبان شاعرانه و گفت‌وگوهای چندلایه است؛ متنی که جدیت و وقار معمول وولف را کنار می‌زند و او را در حال بازی با خاطرات پیوندهای خانوادگی و سنت‌های موروثی نشان می‌دهد. نمایشی کوتاه، گزنده و هجوآمیز - آغاز و پایان آن در دل همان خانه خاطره‌ها رخ می‌دهد - جایی که واقعیت و کاریکاتور، جدیت و خنده در هم می‌آمیزند.
هجویه‌ای تلخ همچون قرابه زهر . (نیویورک تایمز)
همچنین «هیچکاک به روایت ایوان هانتر» نوشته ایوان هانتر با ترجمه یوسف نجفی جابلو در این نشر به چاپ دوم رسیده است.
مانگای «شجاعت آینه» نوشته آروین آبادی با تصویرگری محمد عبداللهی در ۲۴ صفحه با شمارگان ۱۰۰۰ نسخه و قیمت ۴۰۰ هزارتومان در انتشارات ناودون منتشر شده است.
در نوشته پشت جلد کتاب آمده است:«شجاعت آینه» داستان من نهفته درون ماست که گاه به زیبایی در آینه تجلی پیدا می‌کند و گاه در زشت‌ترین حالت خود، خودنمایی می‌کند، آنقدر تلخ که شاید ترجیح دهیم چشمانمان را ببندیم و فقط فرار کنیم. اما آینه دروغ نمی‌گوید. تنها یک سؤال باقی می‌ماند: شجاعت روبه‌رو شدن با خودمان را داریم یا نه؟
این اثر برای شرکت در مسابقه مانگای سفارت ژاپن در ایران ارسال شده است.
«بوطیقای سینرژیسم در سینمای ایران و جهان: تیپ، کارکتر و ابرکارکتر»در ۲۶۲ صفحه با شمارگان ۱۰۰۰ نسخه و قیمت ۶۰۰ هزار تومان در مؤسسه آموزشی تألیفی ارشدان راهی بازار کتاب شده است.
درباره «چیستی و کیستی کارکتر» در این کتاب آمده است: تعریف کارکتر باید از سه‌سطح عبور کند: سطح روان‌شناختی، سطح روایی و سطح ژانری. تا زمانی که تعریف در این سه سطح متوقف بماند، هنوز در قلمرو نظریه‌های موجود قرار داریم. نظریه جنس سوم باید سطح چهارمی بگشاید: سطح وجودی و فراسیستمیک.
در این افق، نخستین اصل آن است که کارکتر را نه به مثابه یک سازه روایی، بلکه به مثابه یک صورت از بودن در جهان سینمایی فهم کنیم. در اغلب نظریه‌های کلاسیک فیلم، شخصیت تابع پیرنگ است؛ یعنی کارکردی برای پیشبرد روایت دارد. در نظریه‌های روان‌شناختی، شخصیت حامل یک دستگاه انگیزشی است. در نظریه‌های ژانری، شخصیت تابع قواعد تیپ شناسانه هر ژانر است. اما همه این‌ها بر یک پیش‌فرض مشترک استوارند: تقدم ساختار بر وجود.
نظریه جنس سوم این تقدم را وارونه می‌کند. در این نگرگاه، وجود مقدم است بر ساختار. یعنی شخصیت پیش از آنکه حامل انگیزه‌ها، تیپ‌ها یا کارکردها باشد، نحوه‌ای از حضور در جهان است، ساختارهای روایی، روانی و ژانری، تنها صورت‌بندی‌های ثانویه این حضورند.
از این رو، کارکتر در تعریف فراسیستمیک نه یک تیپ است، نه صرفا یک سوژه میل و نه صرفا یک سوژه ترس. او میدان ظهور نیروهای متکثر وجود انسانی است. انسان موجودی است جامع‌الاضداد و همین جامع‌الاضدادی، ماده نخستین شخصیت سینمایی است.
انتهای پیام
