در لحظات نخست وقوع تصادف، زمان به‌سرعت می‌گذرد؛ مصدومی که به کمک نیاز دارد، شهروندانی که با نیت نجات جان او به صحنه نزدیک می‌شوند و مسیرهایی که گاهی زیر سایه ازدحام مردم و خودروها بسته می‌ماند.
در صحنه تصادف، نیت خیر به‌تنهایی برای کمک‌رسانی کافی نیست. گاهی تلاش برای بیرون‌آوردن عجولانه مصدوم از خودرو، جابه‌جایی بدون آگاهی از وضعیت جسمانی او یا تجمع اطراف حادثه، به‌جای کمک، شرایط را دشوارتر می‌کند؛ اشتباهاتی که با افزایش آگاهی عمومی و شناخت اصول اولیه امدادرسانی می‌توان از بسیاری از آن‌ها پیشگیری کرد.
امیر ملکی‌یکتا امدادگر جمعیت هلال احمر استان ایلام در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: در مواجهه با حوادث رانندگی، حفظ ایمنی صحنه، تماس سریع با اورژانس ۱۱۵ یا ندای امداد ۱۱۲ جمعیت هلال احمر و خودداری از جابه‌جایی غیرضروری مصدومان از مهم‌ترین اصول امدادرسانی است. هرگونه اقدام بدون آگاهی از نوع آسیب می‌تواند وضعیت مصدوم را بدتر کند؛ به‌ویژه زمانی که احتمال صدمه به گردن یا ستون فقرات وجود دارد.
یکی از اشتباهات رایج در صحنه تصادف، تلاش برای بیرون‌آوردن سریع مصدوم از خودرو یا انتقال او به نقطه‌ای دیگر است؛ اقدامی که ممکن است از روی دلسوزی انجام شود، اما بدون بررسی شرایط و وجود خطر فوری، احتمال تشدید آسیب‌ها را افزایش می‌دهد. برخی صدمات، به‌خصوص آسیب‌های گردن و ستون فقرات، در نگاه نخست قابل تشخیص نیستند و حرکت نادرست می‌تواند پیامدهای جدی به همراه داشته باشد.
وی با تأکید بر ضرورت ارزیابی شرایط پیش از هرگونه مداخله افزود: اگر محیط حادثه خطر فوری برای مصدوم ایجاد نمی‌کند، بهتر است از حرکت‌دادن او خودداری شود و اقدامات بعدی با راهنمایی اپراتور اورژانس یا هلال احمر انجام گیرد. در چنین شرایطی، حفظ آرامش و پرهیز از تصمیم‌های شتاب‌زده اهمیت زیادی دارد.
این امدادگر هلال احمر بیان کرد: در حوادث رانندگی، سرعت عمل زمانی ارزشمند است که با اقدام درست همراه باشد. تماس به‌موقع با اورژانس ۱۱۵ یا هلال احمر و ارائه اطلاعات دقیق درباره محل حادثه، تعداد مصدومان، وضعیت هوشیاری آن‌ها و خطرهای احتمالی مانند آتش‌سوزی یا نشت سوخت، به نیروهای امدادی کمک می‌کند با آمادگی بیشتری به محل برسند.
ملکی‌یکتا یادآوری کرد: در کنار این موضوع، ازدحام افراد و توقف خودروهای عبوری برای تماشای صحنه تصادف نیز یکی از مشکلاتی است که می‌تواند روند امدادرسانی را مختل کند. گاهی شهروندان با هدف کمک یا از روی کنجکاوی اطراف مصدوم جمع می‌شوند، بی‌آنکه بدانند این تجمع ممکن است مسیر دسترسی آمبولانس را مسدود کند یا خطر برخورد خودروهای دیگر را افزایش دهد.
وی افزود: حضور در صحنه حادثه به معنای ضرورت مداخله مستقیم نیست. اگر فرد آموزش لازم را ندیده باشد، بهتر است ضمن حفظ ایمنی خود و دیگران، مسیر امدادرسانی را باز نگه دارد و از انجام اقدام‌هایی که خارج از توان و دانش اوست، خودداری کند. در چنین موقعیت‌هایی، همکاری با نیروهای امدادی و عمل به راهنمایی اپراتور اورژانس می‌تواند بسیار مؤثرتر از دخالت‌های غیرضروری باشد.
امدادگر هلال احمر خاطرنشان کرد: البته خودداری از جابه‌جایی مصدوم یک اصل کلی است و در شرایطی که جان او با خطر فوری مواجه باشد، ممکن است انتقال از محدوده خطر ضرورت پیدا کند؛ برای مثال، هنگام آتش‌سوزی، احتمال انفجار یا ریزش سازه. در این وضعیت نیز باید تا حد امکان از حرکات ناگهانی و پیچاندن گردن و تنه مصدوم جلوگیری کرد و در صورت امکان، راهنمایی نیروهای امدادی را دریافت کرد.
وی اضافه کرد: در مواردی مانند نداشتن تنفس طبیعی یا خون‌ریزی شدید و تهدیدکننده حیات، اقدام فوری اهمیت ویژه‌ای دارد؛ با این حال، اقدامات امدادی باید متناسب با سطح آموزش فرد و با راهنمایی اپراتور اورژانس انجام شود. ناآگاهی از اصول کمک‌های اولیه نباید به انجام اقدام‌های پرخطر منجر شود.
افزایش آگاهی عمومی درباره کمک‌های اولیه، نحوه تماس با اورژانس، ایمن‌سازی محل حادثه و شناخت اقدام‌های ممنوع یا پرخطر، می‌تواند از بروز آسیب‌های ثانویه جلوگیری کند. آموزش این مهارت‌ها برای رانندگان، خانواده‌ها و افرادی که به‌طور مستمر در جاده‌ها تردد می‌کنند، اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا هر شهروند ممکن است روزی نخستین فرد حاضر در صحنه یک حادثه باشد.
در دقایق طلایی نجات، میان دلسوزی و امدادرسانی اصولی تفاوتی مهم وجود دارد؛ تفاوتی که گاهی می‌تواند در سرنوشت یک مصدوم تعیین‌کننده باشد. نجات یک جان همیشه با حرکت شتاب‌زده آغاز نمی‌شود؛ گاهی یک تماس به‌موقع، حفظ آرامش، باز نگه‌داشتن مسیر آمبولانس و دانستن اینکه چه کاری را نباید انجام داد، نخستین گام برای کمک واقعی است.
انتهای پیام
