به گزارش ایسنا، این موسسه رژیم صهیونیستی در گزارشی به قلم «کارمیت والنسی» پژوهشگر صهیونیست اعلام کرد، روز جمعه موج غیرعادی از اعتراضات علیه فعالیت‌های نظامی «اسرائیل» در نقاطی در سراسر سوریه از درعا و قنیطره گرفته تا دمشق، حمص، ادلب و حسکه گزارش شد که صرف نظر از گفتمان ضد اسرائیلی، این اعتراضات ۲ شاخصه اصلی داشتند، یکی گسترش اعتراضات فراتر از مناطق برخورد مستقیم با ارتش اسرائیل و دیگری تاکید بر وحدت ملی و حاکمیت سوریه.
والنسی در این گزارش نوشت، «تقریبا ۲ سال از ورود ارتش اسرائیل به جنوب سوریه پس از سقوط دولت سابق می‌گذرد و هیچ درگیری خشونت‌آمیز مستمر یا اعتراضات مردمی در ابعاد و گستره جغرافیایی حال حاضر، ثبت نشده است.»
افزایش نارضایتی و خصومت علیه اسرائیل
در این گزارش به نگرانی‌های امنیتی رژیم صهیونیستی اشاره شده و آمده است، حاکمیت جدید دمشق در تثبیت کنترل کامل با مشکل مواجه است و طرف‌های متخاصم همچنان به دنبال فرصت‌هایی برای استقرار خود در میدان هستند، حضور نظامی «اسرائیل» و به ویژه افزایش فعالیت‌های زمینی آن که به شکل یورش‌ها، دستگیری‌ها، مختل کردن روال‌های روزمره و منابع درآمدی و به تازگی حوادث تیراندازی مرگباری است که نارضایتی و خصومت نسبت به اسرائیل را عمیق‌تر کرده، بهای سنگینی دارد.
این گزارش تاکید کرده است، حادثه اخیر که در آن «معاذ سلامه البعیر» مرد جوان مبتلا به سندرم داون از روستای «جملة» به قتل رسید، نشان‌دهنده حساسیت اوضاع است.
اسرائیل ممکن است تهدیدی را که می‌خواهد از آن جلوگیری کند، با دستان خود ایجاد کند
والنسی همچنین نوشت، خطر استراتژیک این است که اسرائیل ممکن است تهدیدی را که می‌خواهد از آن جلوگیری کند، با دستان خودش ایجاد کند چراکه برخوردها و درگیری‌های محلی مستمر ممکن است به یک نقطه کانونی برای مقاومت ملی گسترده تبدیل شود، فشار مردمی بر دولت الشرع (ابومحمد الجولانی، رئیس جمهور خودخوانده سوریه) برای اتخاذ موضعی خصمانه‌تر را افزایش داده و فرصتی را برای سایر عناصر جهت جلب حمایت از مقاومت در برابر اسرائیل فراهم کند.
این پژوهشگر صهیونیست افزود، استفاده از نیروی نظامی شاید در شرایط خاص، حیاتی باشد، نمی‌تواند جایگزینی برای یک سیاست بلندمدت باشد، «اسرائیل» باید در مورد اهداف خود در جنوب سوریه، شفافیت بیشتری داشته باشد و میان تهدیدهای امنیتی واقعی و ساکنان غیرنظامی تمایز قائل شود و اختلال در زندگی روزمره آنها را به حداقل برساند و قبل از همه اینها -چه بخواهیم چه نخواهیم- باید کانال‌های گفتگو و مذاکرات جدی با مقامات جدید در دمشق را حفظ و تقویت کند.
او در پایان نیز اینگونه نتیجه‌گیری کرد که «یک توافق امنیتی حتی اگر محدود و تدریجی باشد، در کنار سازوکارهای نظارتی، شروط، تضمین‌های آمریکا و آزادی عمل در مواجهه با تهدیدات واقعی، ممکن است منافع «اسرائیل» را بهتر از اتکای نامحدود به نیروی نظامی تامین کند.»
انتهای پیام
