سمیه حقی در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: تنهایی مزمن و از دست دادن پیوندهای خانوادگی، امنیت روانی افراد را به‌شدت متزلزل می‌کند و پیامدهای مختلفی برای سلامت روان فرد و جامعه به همراه دارد.
وی افزود: خانواده، نخستین پناهگاه فرد برای تخلیه فشارهای روانی و دریافت حمایت عاطفی محسوب می‌شود و وقتی این پناهگاه برای افراد از بین می‌رود، آنها در برابر ناملایمات روزمره بی‌دفاع می‌مانند.
حقی ادامه داد: نبود حمایت خانواده باعث می‌شود فشارهای کوچک زندگی در ذهن فرد به بحران‌هایی غیرقابل‌تحمل تبدیل شوند و سطح اضطراب او به‌صورت مداوم افزایش یابد.
این دکترای جامعه‌شناسی بیان کرد: نداشتن یک تکیه‌گاه بدون قید و شرط موجب می‌شود فرد دائماً احساس ناامنی کند و نتواند هیجانات خود را به‌درستی مدیریت کند؛ نتیجه چنین وضعیتی می‌تواند افزایش افسردگی، احساس بی‌ارزشی و اضطراب‌های مداوم باشد که سلامت روان عمومی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
تنهایی و گسست عاطفی؛ زمینه‌ساز رفتارهای آسیب‌رسان
عضو هیات علمی دانشگاه فرهنگیان با اشاره به پیامدهای اجتماعی و رفتاری تنهایی اظهار کرد: گسست پیوندهای عاطفی عمیق باعث می‌شود فرد برای پر کردن خلأ تنهایی به دنبال راه‌های جایگزین باشد.
وی تصریح کرد: بسیاری از رفتارهای آسیب‌رسان مانند اعتیاد به مواد، اعتیاد به فضای مجازی و رفتارهای پرخطر، در واقع می‌توانند تلاشی ناخودآگاه برای فرار از درد عمیق انزوا و کسب لذت‌های آنی با هدف تسکین این خلأ باشند.
حقی افزود: زمانی که فرد احساس می‌کند «دیگری مهمی» او را نمی‌بیند یا برایش اهمیت قائل نیست، دلبستگی‌های اجتماعی‌اش کاهش می‌یابد و بازداری‌های درونی او در برابر رفتارهای خودتخریبی ضعیف می‌شود.
وی در پایان بیان کرد: در چنین شرایطی، فرد ممکن است به این نتیجه برسد که زندگی ارزشی ندارد و به همین دلیل، فروپاشی خانواده می‌تواند با افزایش رفتارهای پرخطر و بروز بحران‌های سلامت عمومی ارتباطی مستقیم و نگران‌کننده داشته باشد.
انتهای پیام
