فرشاد طلاور درباره وضعیت این رشته در استان، چالش‌های پیش‌روی پرورش قهرمانان، ضرورت حمایت بخش خصوصی از تنیس، هزینه‌های ورود به سطح حرفه‌ای و قرار گرفتن در جمع ۱۰۰ بازیکن برتر جهان، سطح کیفی تنیس کشور و استان اصفهان و همچنین عملکرد فدراسیون تنیس به بیان دیدگاه‌های خود می‌پردازد.
در ادامه مشروح گفت‌وگوی مفصل ایسنا با فرشاد طلاور، بازیکن و مربی اسبق تیم ملی و عضو فدراسیون تنیس را می‌خوانید؛
سطح تنیس استان اصفهان را در سال‌های اخیر چگونه ارزیابی می‌کنید؟ شرایط این رشته نسبت به گذشته چه تغییری داشته و در بخش زیرساخت‌ها و ورزشکاران با چه نیازهایی مواجه هستیم؟
تنیس اصفهان در مقایسه با سال‌های گذشته تا حدودی با افت مواجه شده است. اگر بخواهیم شرایط این رشته را بررسی کنیم، باید بگوییم که متأسفانه طی چهار تا پنج سال اخیر، سطح تنیس استان کاهش یافته است. همان‌طور که در مسابقات کشوری نیز مشاهده می‌کنید، معمولاً تعداد بازیکنان اصفهانی که موفق به کسب رتبه‌های بالای جدول می‌شوند، محدود است و به‌غیر از یکی دو نفر، سایر بازیکنان در سطح بازیکنان ملی قرار ندارند.
با وجود اینکه اصفهان میزبان مسابقات و تورنمنت‌های مختلف تنیس است، چرا این میزبانی‌ها به ارتقای جایگاه بازیکنان استان منجر نشده است؟ مهم‌ترین ضعف موجود در این زمینه چیست؟
طی چهار تا پنج سال اخیر، تنها دو دوره مسابقه جایزه بزرگ در اصفهان برگزار شده است؛ یکی در سال گذشته و دیگری در سال جاری و پیش از این، حدود دو سال بود که مسابقه جایزه بزرگ در استان برگزار نشده بود و این مسئله خلأ قابل‌توجهی در تقویم مسابقات ایجاد کرده بود. هر سال مسابقات رده‌های سنی برگزار می‌شد، اما رقابت‌های رده سنی شرایط خاص خود را دارد و بخش مهمی از آن به ایجاد انگیزه در بازیکنان مربوط می‌شود.
پس از برگزاری این مسابقات و شناسایی استعدادها، مسئله اصلی این است که چگونه باید از این بازیکنان حمایت کنیم تا بتوانند به قهرمانی برسند. ما در این زمینه تلاش می‌کنیم بازیکنان مستعد رشد کنند و به سطوح بالاتر برسند، اما پس از آن، برنامه مشخص و امکانات کافی برای تبدیل این استعدادها به قهرمان در شهر اصفهان وجود ندارد. در مرحله پرورش و هدایت بازیکنان پس از شناسایی استعدادهایشان با ضعف مواجه هستیم.
شرایط تا چه اندازه به عملکرد هیئت و مسئولان ورزشی مربوط است؟ آیا استقبال ورزشکاران از تنیس کاهش یافته یا استعدادیابی به‌درستی انجام نمی‌شود؟
در سال‌های گذشته، یکی از ظرفیت‌های بسیار خوبی که در اختیار تنیس اصفهان قرار داشت، برگزاری لیگ برتر بود. این مسابقات موجب می‌شد بازیکنان جوان در کنار بازیکنان بزرگسال قرار بگیرند و به‌مدت پنج تا شش ماه، تقریباً هر هفته مسابقه داشته باشند. در چند سال اخیر، لیگ برتر حذف شده است؛ در حالی که اصفهان همواره یکی از تیم‌های بسیار خوب این رقابت‌ها را در اختیار داشت. حذف لیگ برتر یکی از دلایلی بود که موجب شد بازیکنان اصفهانی فرصت کمتری برای پیشرفت داشته باشند.
در گذشته، زمانی که بازیکنی در رده‌های سنی مطرح می‌شد، این فرصت را داشت که در کنار بازیکنان بزرگسال و در قالب تیم‌های حاضر در لیگ برتر به میدان برود و تجربه کسب کند، اما اکنون چنین امکانی وجود ندارد. در شرایط فعلی، هر بازیکن باید به‌تنهایی مسیر پیشرفت خود را طی کند و تیمی وجود ندارد که از او حمایت کند. نبود تیم حمایتی از دو جهت مشکل‌ساز است؛ نخست اینکه بازیکن نمی‌داند مسیری که انتخاب کرده، مسیر درستی است یا خیر و دوم اینکه هزینه‌های بسیار سنگینی به فرد تحمیل می‌شود تا بتواند به اهداف ورزشی خود دست پیدا کند.
ارزیابی شما از عملکرد فدراسیون تنیس و شرایط کنونی این مجموعه چیست؟
فدراسیون عملکرد خوبی داشته است و در حال حاضر، تقریباً اقداماتی را که باید برای فراهم‌کردن مسیر پیشرفت بازیکنان انجام دهد، در دستور کار قرار داده است. فدراسیون با وجود شرایط نامطلوب اقتصادی، تا حد توان خود اقدامات خوبی در زمینه تیم‌ها، رده‌های پایه و اعزام بازیکنان به کشورهای مختلف انجام داده و توانسته است در این بخش‌ها عملکرد قابل‌قبولی داشته باشد.
نقش بخش خصوصی و باشگاه‌های تنیس را در پرورش بازیکنان و قهرمانان چگونه ارزیابی می‌کنید؟
متأسفانه در بخش خصوصی، گرایش به درآمدزایی افزایش یافته و بسیاری از مجموعه‌ها بیش از هر چیز به‌دنبال کسب درآمد هستند. البته نمی‌توان تمام مسئولیت این وضعیت را متوجه باشگاه‌ها دانست؛ زیرا هزینه اجاره باشگاه‌ها به‌اندازه‌ای بالاست که اگر مجموعه‌ای بخواهد تمام تمرکز خود را بر قهرمان‌پروری بگذارد، ممکن است در پایان ماه حتی نتواند هزینه اجاره خود را تأمین کند.
به‌همین دلیل، باشگاه‌ها ناچارند بخشی از فعالیت خود را به درآمدزایی اختصاص دهند و این مسئله موجب فاصله‌گرفتن آن‌ها از موضوع قهرمان‌پروری شده است. در واقع، بسیاری از باشگاه‌ها از مسیر اصلی پرورش قهرمان فاصله گرفته‌اند و تمرکز خود را بیشتر بر فعالیت‌های درآمدزا قرار داده‌اند.
همواره از تنیس به‌عنوان ورزشی لوکس و مختص قشر متمول جامعه یاد می‌شود. این نگاه تا چه اندازه بر استعدادیابی و حضور ورزشکاران در این رشته تأثیرگذار است؟ آیا هزینه‌های تنیس مانع ورود علاقه‌مندان به این رشته می‌شود؟
تنیس ورزش پرهزینه‌ای است و نمی‌توان این واقعیت را انکار کرد. هزینه مربی، توپ، راکت و سایر تجهیزات موردنیاز این رشته قابل‌توجه است؛ بنابراین، هرچقدر هم بگوییم تنیس ورزش گرانی نیست، واقعیت این است که هزینه‌های آن بالاست. با این حال، برای آغاز فعالیت در این رشته به هزینه‌های بسیار سنگینی نیاز نیست. هر ورزشی برای شروع به امکانات و هزینه‌هایی نیاز دارد و تنیس نیز از این قاعده مستثنا نیست. البته باید میان فعالیت تفریحی و فعالیت حرفه‌ای در این رشته تفاوت قائل شد.
اگر فردی بخواهد به‌صورت تفریحی تنیس بازی کند و صرفاً با یک مربی به تمرین بپردازد، شرایط متفاوتی خواهد داشت و شاید تجهیزاتش را یک‌سال بدون نیاز به تعمیر و تعویض داشته باشد، اما اگر هدف وی ورود به مسیر قهرمانی باشد، باز هم برای شروع به هزینه‌های بسیار سنگین نیاز ندارد. در بسیاری از باشگاه‌ها، کلاس‌های گروهی یا دوره‌های آموزشی متناسب با شرایط علاقه‌مندان برگزار می‌شود که هزینه آن‌ها معقول است.
مسئله اصلی از زمانی آغاز می‌شود که بازیکن بخواهد پس از شروع فعالیت، به سطح ملی یا جهانی برسد. البته این موضوع مختص تنیس نیست و در تمام رشته‌های ورزشی در سطح جهان وجود دارد. برای تبدیل‌شدن به یک ورزشکار حرفه‌ای و رسیدن به سطوح بالای رقابت‌های بین‌المللی، باید هزینه‌های هنگفتی صرف شود.
در کشورهای مختلف جهان، معمولاً اسپانسرها بخش قابل‌توجهی از این هزینه‌ها را تأمین می‌کنند، اما در ایران، به‌دلیل انفرادی‌بودن رشته تنیس، جذب حامی مالی برای بازیکنان دشوارتر است. اسپانسرها معمولاً تمایل بیشتری به حمایت از رشته‌های تیمی دارند؛ زیرا این رشته‌ها از نظر تبلیغاتی ظرفیت بیشتری دارند و ریسک حمایت مالی از آن‌ها نیز برای حامیان کمتر است.
آیا اصفهان در رشته تنیس نیز مانند رشته‌هایی همچون هندبال و فوتبال از استعدادهای فراوانی برخوردار است یا ظرفیت این استان بیشتر به حضور ورزشکاران در مسابقات محدود می‌شود؟
اتفاقاً اصفهان در رشته تنیس نیز استعدادهای فراوانی دارد و نمی‌توان گفت ظرفیت این استان صرفاً به حضور بازیکنان در مسابقات محدود می‌شود. اگر تهران را از این مقایسه کنار بگذاریم، اصفهان همواره در جایگاه نخست تنیس کشور قرار داشته است. تهران معمولاً رتبه نخست را در اختیار دارد و اصفهان نیز پس از آن قرار می‌گیرد. همواره حدود ۵۰ درصد اعضای تیم ملی تنیس ایران اصفهانی بوده‌اند یا سهم بازیکنان این استان اندکی کمتر از این میزان بوده است. این مسئله نشان می‌دهد که اصفهان ظرفیت بسیار بالایی در پرورش بازیکنان ملی‌پوش دارد.
زمانی که یک استان همواره بازیکنان ملی‌پوش در اختیار دارد، سایر بازیکنان و به‌ویژه نوجوانان آن استان نیز می‌توانند از حضور این ورزشکاران و تجربه‌های آن‌ها استفاده کنند و مسیر پیشرفت را بهتر بشناسند. بسیاری از استان‌های دیگر چنین ظرفیتی ندارند، اما اصفهان از این امکان برخوردار است. این ظرفیت، امتیاز بسیار بزرگی برای تنیس اصفهان محسوب می‌شود و باید از آن استفاده کنیم.
بازیکنان نوجوان می‌توانند با بهره‌گیری از تجربه ملی‌پوشان استان، مسیر پیشرفت خود را طی کنند. باید تلاش کنیم جایگاه گذشته اصفهان را که همواره حدود نیمی از ترکیب تیم ملی را بازیکنان این استان تشکیل می‌دادند، دوباره به‌دست آوریم و با اقتدار در تیم ملی حضور داشته باشیم.
هزینه‌های یک تنیسور حرفه‌ای برای فعالیت در سطح بالا چقدر است؟ هزینه راکت، کفش و تجهیزات موردنیاز این رشته چه میزان از مخارج ورزشکار را تشکیل می‌دهد؟
هزینه خرید راکت و سایر تجهیزات برای یک بازیکن معمولی چندان زیاد نیست و این موارد بیشتر هزینه‌های اولیه فعالیت در این رشته محسوب می‌شوند، اما شرایط برای یک بازیکن حرفه‌ای کاملاً متفاوت است. ممکن است یک بازیکن حرفه‌ای در طول یک سال به تعویض هفت یا هشت راکت نیاز داشته باشد و حتی هر ماه یک جفت کفش جدید تهیه کند. همچنین زه راکت وی باید به‌صورت مداوم تعویض شود و این موارد هزینه‌های مستمری را به ورزشکار تحمیل می‌کند.
در طرف مقابل، فردی که به‌صورت تفریحی تنیس بازی می‌کند، ممکن است یک راکت و یک جفت کفش تهیه کند و برای یک سال از همان تجهیزات استفاده کند، بدون اینکه با مشکل خاصی مواجه شود. بنابراین، تفاوت زیادی میان هزینه‌های یک بازیکن تفریحی و یک تنیسور حرفه‌ای وجود دارد. چندی پیش یکی از بزرگان تنیس مطرح کرده بود که اگر بازیکنی بخواهد در میان ۱۰۰ بازیکن برتر حرفه‌ای جهان قرار بگیرد، باید حدود یک‌میلیون دلار هزینه کند.
برای ورود به سطح حرفه‌ای تنیس جهان و رسیدن به جمع ۱۰۰ بازیکن برتر دنیا نیز هزینه‌ای در حدود یک میلیون دلار مطرح می‌شود. این مبلغ باید در طول زمان، از دوران کودکی تا زمانی که بازیکن وارد دنیای حرفه‌ای تنیس می‌شود و بتواند در جمع بهترین‌های این رشته قرار بگیرد، هزینه شود؛ خواه این هزینه‌ها از سوی خود ورزشکار تأمین شود و خواه اسپانسرهای وی آن را برعهده بگیرند.
مسابقات تنیس پزشکان و دندان‌پزشکان با چه هدفی برگزار شد و ارزیابی شما از نحوه برگزاری آن چیست؟
مسابقات کاپ تنیس برای نخستین‌بار توسط آکادمی اسپادانا و با حضور پزشکان و دندان‌پزشکان برگزار شد؛ برگزاری این رقابت‌ها با حمایت و اسپانسری بخش خصوصی، اتفاقی مثبت و اقدامی ارزشمند بود و ایده خوبی برای توسعه فعالیت‌های ورزشی به شمار می‌رفت. نکته جالب‌توجه‌تر در این مسابقات، واریز مبالغ ورودی شرکت‌کنندگان به حساب خیریه بود.
همچنین اسپانسر تمام هزینه‌های برگزاری مسابقات را برعهده گرفت و مبالغ دریافتی از شرکت‌کنندگان نیز به خیریه اختصاص یافت. این اقدام بسیار ارزشمند بود و امیدوارم در آینده نیز شاهد تکرار چنین اتفاقاتی در شهرمان باشیم. در مجموع، اجرای این برنامه برعهده بخش خصوصی بود و هیئت و فدراسیون نقشی در برگزاری آن نداشتند؛ با این حال، امیدوارم به‌تدریج بتوانیم اقداماتی انجام دهیم که بخش دولتی نیز در چنین فعالیت‌هایی مشارکت داشته باشد.
انتهای پیام
