ویدا موسوی در گفت‌وگو با ایسنا، درباره شکل‌گیری ایده نمایش «بی‌نام» اظهار کرد: ایده این نمایش از مواجهه با واقعه تلخ بمباران طولانی و ویرانگر اندیمشک در دوران جنگ تحمیلی شکل گرفت؛ اما تلاش کردم این واقعه را از زاویه‌ای متفاوت روایت کنم؛ از نگاه موجودی که هنوز متولد نشده، اما پیش از ورود به جهان با صدای انفجار و خشونت جنگ مواجه می‌شود.
وی افزود: نویسنده اثر، علی میرزا عمادی است و متن با بازنویسی سعید یزدانی برای اجرا آماده شده است. عنوان «بی‌نام» اشاره به نوزادی دارد که هنوز نامی ندارد؛ اما فراتر از آن، نماد تمام کودکانی است که قربانی جنگ می‌شوند، بی‌آنکه حتی فرصت تجربه زندگی را پیدا کنند.
این کارگردان درباره نحوه روایت مقاومت در این اثر بیان کرد: در نگاه من، مقاومت فقط در میدان نبرد معنا پیدا نمی‌کند؛ گاهی مقاومت، تلاش یک مادر برای حفظ فرزندش و امید یک خانواده برای ادامه زندگی است. در «بی‌نام»، مقاومت را از منظر حق طبیعی زیستن روایت کرده‌ام. خواسته اصلی شخصیت ما چیزی جز زندگی نیست و همین خواسته ساده در دل جنگ، به مفهومی عمیق و انسانی تبدیل می‌شود. تلاش کرده‌ام به جای شعار دادن، مخاطب خودش به معنای مقاومت برسد.
موسوی درباره تصویر نوزاد در تخت بیمارستان و دستی که پرده‌ای را کنار می‌زند و در پوستر نمایش دیده می‌شود، توضیح داد: برای من، نوزاد نماد معصومیت و زندگی است؛ حیاتی که هنوز فرصت شناخت جهان را پیدا نکرده است. دستی که پرده را کنار می‌زند، نمادی از مواجهه با حقیقت است؛ حقیقت تلخ کودکانی که در هیاهوی جنگ، صدایشان کمتر شنیده می‌شود. این تصویر می‌خواهد پیش از ورود مخاطب به سالن، یک پرسش را در ذهن او ایجاد کند؛ جهانی که قرار است میزبان یک انسان تازه باشد، چه آینده‌ای برای او رقم می‌زند؟
وی درباره شیوه روایت و اجرا برای پرهیز از شعارزدگی و تبدیل مضمون اثر به تجربه‌ای تأثیرگذار، اظهار کرد: مهم‌ترین دغدغه من این بوده که مخاطب به جای شنیدن یک پیام مستقیم، آن را تجربه کند. انتخاب نوزاد به‌عنوان راوی، امکان نگاه به جنگ از زاویه‌ای معصوم و فارغ از مرزبندی‌ها را فراهم می‌کند؛ موجودی که نه از سیاست چیزی می‌داند و نه از دلایل جنگ، بلکه تنها حق زندگی دارد.
کارگردان نمایش بی‌نام ادامه داد: در هدایت بازیگران نیز بر جزئیات رفتاری، سکوت‌ها، مکث‌ها و روابط انسانی تأکید داشته‌ام. معتقدم گاهی یک سکوت می‌تواند تأثیری عمیق‌تر از ده‌ها جمله شعاری داشته باشد. در طراحی اجرایی نیز تلاش کرده‌ایم فضا در خدمت جهان عاطفی نمایش باشد.
موسوی درباره مهم‌ترین دغدغه خود پس از اجرای این اثر و برنامه برای ادامه اجرا و ارتباط با مخاطبان گسترده‌تر گفت: حضور در بیستمین جشنواره بین‌المللی تئاتر مقاومت برای ما ارزشمند است، اما هدفم صرفاً حضور در جشنواره نیست. دوست دارم «بی‌نام» پس از جشنواره نیز فرصت اجرای عمومی پیدا کند و با مخاطبان بیشتری، به‌ویژه نسل جوان، ارتباط برقرار کند.
وی افزود: به نظرم مسئله این نمایش محدود به یک جغرافیا یا دوره تاریخی نیست؛ حق زندگی، امنیت کودکان و رنج انسان‌های بی‌دفاع، دغدغه‌ای جهانی است. اگر تماشاگر پس از دیدن «بی‌نام» حتی برای لحظه‌ای به حق زندگی کودکان و آینده‌ای امن برای آن‌ها فکر کند، احساس می‌کنم نمایش به هدف خود رسیده است.
نمایش «بی‌نام» از یکم تا پانزدهم آبان‌ماه با اجرای عمومی روی صحنه رفت و در این بازه زمانی پذیرای علاقه‌مندان به هنرهای نمایشی بود.
انتهای پیام
دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵ | ۱۳:۵۳
منبع:
نمایندگی اصفهان
نمایش «بی‌نام»؛ روایتی متفاوت از ایستادگی در بیستمین جشنواره تئاتر مقاومت
اصفهان (ایسنا) - کارگردان نمایش «بی‌نام» که به بیستمین جشنواره بین‌المللی تئاتر مقاومت راه‌یافته است، گفت: مقاومت فقط در میدان نبرد معنا پیدا نمی‌کند؛ گاهی مقاومت، تلاش یک مادر برای حفظ فرزندش و امید یک خانواده برای ادامه زندگی است. در «بی‌نام» تلاش کرده‌ام مقاومت را از منظر حق طبیعی زیستن روایت کنم.
