مهرداد حمیدی چهارشنبه، ۲۰ آبان در سمپوزیوم «نوآوری برای تاب‌آوری اجتماعی» و در سخنرانی با عنوان «دانشگاه تأثیرگذار در دوران بحران»، به بررسی نقش دانشگاه‌ها در ساخت آینده‌ای تاب‌آور پرداخت و اظهار کرد: دانشگاه در دوران بحران وظیفه مهمی در حفظ دانش، تقویت امید، استمرار یادگیری و ساخت آینده بر عهده دارد و باید به‌عنوان خط حیات اجتماعی، زمینه‌ساز شکل‌گیری جامعه‌ای تاب‌آور و امیدوار باشد.
وی با مقایسه ویژگی‌های دانشگاه سنتی و دانشگاه آینده‌نگر، افزود: دانشگاه‌های آینده باید از انتقال صرف دانش به خلق دانش، از کلاس‌های ثابت به یادگیری مادام‌العمر، از مدیریت متمرکز به حکمرانی مشارکتی و از پژوهش‌های صرفاً مقاله‌محور به پژوهش‌های مسئله‌محور و پیش‌بینی‌کننده بحران‌ها حرکت کنند.
معاون تحقیقات و فناوری دانشگاه علوم پزشکی زنجان با بیان اینکه محدودیت‌های ناشی از بحران می‌توانند زمینه‌ساز شکل‌گیری راه‌حل‌های جدید باشند، تصریح کرد: نوآوری در ابعاد فناورانه، آموزشی، سازمانی و اجتماعی این امکان را برای دانشگاه‌ها فراهم می‌کند تا محدودیت‌ها را به ظرفیت‌های خلاقانه تبدیل کنند و حتی در شرایط دشوار، حق انسانی یادگیری و رشد را حفظ کنند.
حمیدی با تأکید بر ضرورت توسعه مهارت‌ها و قابلیت‌های انسانی در دانشگاه‌ها، تفکر انتقادی، خلاقیت، سواد دیجیتال، مسئولیت‌پذیری اجتماعی و توانایی همکاری را از جمله ظرفیت‌های ضروری برای مواجهه با شرایط متغیر و بحران‌ها برشمرد و گفت: فناوری و هوش مصنوعی نیز می‌توانند با فراهم کردن زمینه آموزش شخصی‌سازی شده و تصمیم‌گیری‌های مبتنی بر داده، نقش مؤثری در ارتقای کارآمدی نظام دانشگاهی ایفا کنند.
او با اشاره به اهمیت سرمایه انسانی در شکل‌گیری نهادهای تاب‌آور، مردم را بزرگ‌ترین دارایی و سرمایه دانشگاه دانست و اظهار کرد: نهادهای تاب‌آور با افراد تاب‌آور شکل می‌گیرند و توانمندسازی اعضای هیئت علمی، توجه به بهزیستی و سلامت روان دانشجویان و تقویت تیم‌های بین‌رشته‌ای، از پایه‌های اصلی ایجاد دانشگاهی تاب‌آور است.
معاون تحقیقات و فناوری دانشگاه علوم پزشکی زنجان همچنین بر ضرورت تغییر رویکرد دانشگاه‌ها از نظاره‌گری مسائل جامعه به مشارکت فعال در حل آن‌ها تأکید کرد و گفت: دانشگاه باید از مرحله تماشای جامعه عبور کند و به نهادی تحول‌آفرین تبدیل شود.
وی با اشاره به الگوی دانشگاه مسئله‌محور و شکل‌گیری اکوسیستم نوآوری اجتماعی، افزود: ایجاد رصدخانه‌های اجتماعی برای شناسایی و تحلیل مسائل، تشکیل تیم‌های واکنش سریع، راه‌اندازی آزمایشگاه‌های نوآوری اجتماعی و توسعه برنامه‌های داوطلبانه دانشجویی از جمله سازوکارهایی است که می‌تواند نقش دانشگاه را در مواجهه با مسائل و بحران‌های اجتماعی تقویت کند.
حمیدی، پنج بُعد زیرساختی، آموزشی، علمی، سازمانی و اجتماعی را از ابعاد به‌هم‌پیوسته تاب‌آوری نهادی دانست و خاطرنشان کرد: حرکت هم‌زمان در این حوزه‌ها می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری دانشگاهی تاب‌آور باشد؛ دانشگاهی که علاوه بر استمرار مأموریت‌های علمی و آموزشی خود، در تقویت امید، حل مسائل و ساخت جامعه‌ای تاب‌آور نقش‌آفرینی کند.
انتهای پیام
