آرمین توحیدی در میزگرد تخصصی علم در خدمت غذا، سلامت و محیط‌زیست؛ رویکرد صلح و توسعه آینده که روز چهارشنبه ۲۰ آبان در دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی برگزار شد، با اشاره به اهمیت موضوع غذا در آموزه‌های دینی اظهار کرد: از این منظر، تأمین غذا و برقراری امنیت از وظایف مهم حکمرانان و متولیان جامعه است و نمی‌توان جامعه‌ای را که در تأمین غذا و امنیت با مشکل مواجه است، در مسیر مطلوب توسعه دانست.
وی در ادامه با اشاره به اهمیت پروتئین در سبد غذایی خانوار افزود: پروتئین یکی از بخش‌های مهم و در عین حال گران قیمت سبد غذایی است. بر اساس توصیه‌های تغذیه‌ای مورد اشاره، نیاز روزانه یک فرد بالغ به پروتئین حدود یک گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن است. بنابراین فردی با وزن ۷۰ کیلوگرم به حدود ۷۰ گرم پروتئین در روز نیاز دارد.
رئیس اداره امور پژوهشی و ارتباط با صنعت دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران با بیان اینکه بخشی از پروتئین مورد نیاز باید از منابع حیوانی تأمین شود، اظهار کرد: در شرایط کنونی کشور، تأمین پروتئین حیوانی با چالش‌هایی روبه‌روست و افزایش قیمت محصولاتی مانند مرغ و گوشت، دسترسی خانوارها به این منابع غذایی را دشوارتر کرده است. به نظر می‌رسد با افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل، این شرایط در ماه‌های آینده نیز دشوارتر شود.
توحیدی با تأکید بر نقش علم و فناوری در بهبود وضعیت تولید افزود: انتظار از فناوری این است که به افزایش تولید پایدار، بهبود شرایط تولید و تأمین غذای سالم کمک کند. با این حال، تحقق این اهداف به نوع نگاه و سیاست‌گذاری در حوزه حکمرانی غذایی نیز وابسته است.
وی با اشاره به نقش علم در ایجاد قدرت و وابستگی کشورها اظهار کرد: علم و فناوری در جهان صرفاً ابزار تولید دانش نیست، بلکه می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری قدرت و هژمونی کشورها شوند. برای نمونه، در دهه ۱۳۴۰ شمسی یک شرکت بزرگ تولید کننده سویا نخستین کنفرانس سویا را در دانشگاه تهران برگزار کرد و از همان زمان روندی از وابستگی در این حوزه شکل گرفت.
توحیدی با اشاره به وضعیت صنعت مرغ کشور ادامه داد: برآورد من این است که صنعت مرغ کشور در بخش‌هایی مانند دانش فنی، واکسن و مواد افزودنی، وابستگی دارد و بخش عمده نیازهای این صنعت از خارج تأمین می‌شود. این وابستگی را باید در چارچوب روندی تاریخی بررسی کرد که طی آن، الگوهای تولید و فناوری وارداتی جایگزین بخشی از ظرفیت‌های بومی شدند.
وی با بیان اینکه در این روند، مرغ بومی کشور نیز به تدریج جایگاه خود را از دست داده است، مطرح کرد: مرغ بومی که در گذشته در روستاها پرورش داده می‌شد و بخشی از نیاز غذایی خانوارها را تأمین می‌کرد، به تدریج جای خود را به نژادهای صنعتی داد. اکنون برای احیای مرغ بومی با دشواری‌هایی مواجه هستیم و بخشی از دانش و تجربه زیسته نسل‌های گذشته در این زمینه نیز از بین رفته است.
رئیس اداره امور پژوهشی و ارتباط با صنعت دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران تأکید کرد: تجربه صنعت مرغ نشان می‌دهد که وابستگی به فناوری و الگوهای تولید خارجی می‌تواند در بلندمدت ظرفیت‌های بومی را تضعیف کند. بنابراین برای تقویت امنیت غذایی باید علاوه بر استفاده از دانش روز، به توسعه فناوری داخلی، حفظ منابع ژنتیکی و احیای دانش بومی نیز توجه شود.
انتهای پیام
