به گزارش ایسنا، سازمان بولتن دانشمندان اتمی در گزارش نوامبر ۲۰۲۶ خود تحلیل و بررسی جدیدی در برآورد ابعاد کلاهک‌ها و تسلیحات زرادخانه هسته‌ای رژیم صهیونیستی که رسما اعلام و پذیرفته نشده، ارائه کرده است.

سازمان موسوم به بولتن دانشمندان اتمی چند دهه است که به صورت دوره‌ای و سالانه میزان فاصله بشر با جنگ اتمی تحت ایده «ساعت روز قیامت» را بررسی کرده و آن را به صورت نمادین با نزدیک شدن یا فاصله گرفتن عقربه این ساعت به نیمه شب نمایش می‌دهد.

این سازمان اکنون در گزارش جدیدی در بررسی ابعاد زرادخانه هسته‌ای فرضی رژیم صهیونیستی تصریح کرده که در غیاب اطلاعات رسمی از سوی کابینه این رژیم یا نهادهای اطلاعاتی کشورها، گمانه‌زنی‌ها درباره اندازه زرادخانه هسته‌ای این رژیم ادامه دارد.

رسانه‌ها، اندیشکده‌ها و تحلیلگران در چند دهه گذشته دامنه‌ای از ۷۵ تا بیش از ۴۰۰ کلاهک را برای ظرفیت این زرادخانه مفروض برآورد کرده‌اند و گمانه‌زنی‌ها درباره سامانه‌های شلیک این کلاهک‌ها نزد ارتش این رژیم از هواپیما و موشک‌های بالستیک تا سلاح‌های تاکتیکی و موشک‌های کروز دریا پایه متغیر بوده است.

در گزارش سال ۲۰۲۶ بولتن دانشمندان اتمی، ذخیره کلاهک‌های هسته‌ای اسرائیل حدود ۹۰ فروند برآورد شده و بسیاری از گمانه‌زنی‌های پیشین درباره شمار و پیچیدگی این زرادخانه را رد کرده است.

هانس کریستنسن و مکنزی نایت-بویل، نویسندگان این گزارش با رد گمانه‌زنی‌های قبلی به عنوان «ادعاهای بی‌پایه، سوءبرداشت و گزارش‌دهی چرخه‌ای»، معقول‌ترین برآورد را «کمی کمتر از یکصد کلاهک، احتمالاً در حدود ۹۰ کلاهک» برای حمل با هواپیما، موشک‌های بالستیک زمین‌پایه و احتمالاً موشک‌های کروز دریا پایه اعلام کرده‌اند.

نویسندگان این گزارش همچنین زرادخانه رژیم صهیونیستی را احتمالاً شامل کلاهک‌های شکافت تک‌مرحله‌ای تقویت‌شده می‌دانند و بر ضرورت نگاه محتاطانه به برآوردهای صدها کلاهک تأکید می‌کنند.

مناقشه بر سر سطح فناوری

این گزارش تصریح می‌کند که سطح طراحی و پیچیدگی سلاح‌های هسته‌ای اسرائیل محل بحث جدی است. فرانک بارنابی، فیزیکدان هسته‌ای که در سال ۱۹۸۶ با مردخای وانونو، افشاگر هسته‌ای اسرائیل، مصاحبه کرده بود، بعدها گفت توصیف وانونو از رآکتور دیمونا نشان می‌دهد اسرائیل مواد شکافت‌پذیر کافی برای تولید تا ۲۰۰ کلاهک داشته و تولید «لیتیوم-دوترید» در دیمونا این پرسش را مطرح کرده که آیا اسرائیل کلاهک‌های تقویت‌شده در زرادخانه خود داشته است یا خیر؟ بارنابی در کتاب خود در سال ۱۹۸۹ نتیجه گرفته بود که «اسرائیل ممکن است حدود ۳۵ سلاح گرماهسته‌ای داشته باشد»، هرچند مدیر وقت سازمان اطلاعات مرکزی ایالات متحده، سیا، با این ارزیابی موافق نبود.

در مقابل، گزارش مؤسسه تحلیل‌های دفاعی در سال ۱۹۸۷ پس از سفر به مرکز تحقیقات هسته‌ای سورک نتیجه گرفته بود، رژیم صهیونیستی فاقد پیچیدگی محاسباتی لازم برای توسعه کدهای توصیف‌کننده فرآیندهای شکافت و همجوشی است؛ توانی که برای سلاح‌های گرماهسته‌ای ضروری است. نویسندگان با اشاره به اینکه اگر رژیم صهیونیستی عامل حادثه ولا ۱۹۷۹ (۱۹۷۹ Vela incident ) بوده باشد، تنها یک آزمایش هسته‌ای جوی شناخته‌شده انجام داده است، نتیجه می‌گیرند تحلیل محتاطانه‌تر بر پایه تولید پلوتونیوم، تاریخچه آزمایش‌ها، مهارت طراحی و ساختار نیروها نشان می‌دهد زرادخانه این رژیم احتمالاً از کلاهک‌های شکافت تک‌مرحله‌ای تقویت‌شده تشکیل شده است.

*حادثه «ولا» (Vela Incident) به رویداد ۲۲ سپتامبر ۱۹۷۹ اشاره دارد که در آن یک ماهواره آمریکایی در جنوب اقیانوس اطلس، یک «دابل فلش» نوری را ثبت کرد که مشخصه انفجارهای هسته‌ای جوی است. از آن زمان تاکنون، این رویداد به یکی از بحث‌برانگیزترین معماهای تاریخ هسته‌ای تبدیل شده و بزرگ‌ترین نگرانی این است که این حادثه، نشانه‌ای از یک آزمایش هسته‌ای انجام‌شده توسط رژیم صهیونیستی و آفریقای جنوبی باشد.

مبنای برآورد ۹۰ کلاهک اسرائیل

بر اساس این گزارش، بیشتر برآوردهای عمومی از محاسبه مقدار پلوتونیومی ناشی می‌شود که گمان می‌رود در رآکتور دیمونا تولید شده است. ارزیابی فنی همراه با مقاله سال ۱۹۸۶ ساندی تایمز درباره افشاگری‌های وانونو، تولید پلوتونیوم کافی برای ۱۰۰ تا ۲۰۰ کلاهک را برآورد کرده بود که از آن زمان به رایج‌ترین برآورد در گفتمان عمومی تبدیل شد. پنل بین‌المللی مواد شکافت‌پذیر برآورد می‌کند رژیم صهیونیستی تا ابتدای سال ۲۰۲۵ ممکن است ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلوگرم پلوتونیوم انباشته کرده باشد که به طور فرضی برای ساخت ۱۶۰ تا ۲۵۰ سلاح کافی است.

با این حال، نویسندگان تأکید می‌کنند کل تولید پلوتونیوم، شاخص گمراه‌کننده‌ای برای اندازه واقعی زرادخانه است، زیرا رژیم صهیونیستی همانند دیگر طرف‌های مسلح به سلاح هسته‌ای احتمالاً همه پلوتونیوم خود را به کلاهک تبدیل نکرده و بخشی را به عنوان ذخیره راهبردی نگه داشته است. همچنین شمار کلاهک‌ها به مهارت فنی طراحان، شمار محدود هواپیماها و موشک‌های قادر به حمل سلاح هسته‌ای و دکترین جنگی این رژیم گره خورده است؛ از این رو دلایل معتبری وجود دارد که برآوردهای صدها کلاهکی را اغراق‌آمیز بدانیم.

ارزیابی‌های محافظه‌کارانه‌تر آمریکا و چشم‌انداز دیمونا

این گزارش می‌افزاید، ارزیابی‌های دولت آمریکا محافظه‌کارانه‌تر بوده است؛ مطالعه مؤسسه رند در سال ۱۹۹۸ به سفارش پنتاگون، پلوتونیوم کافی برای ۷۰ سلاح را برآورد کرد و گزارش طبقه‌بندی‌شده آژانس اطلاعات دفاعی در ۱۹۹۹ که در ۲۰۰۴ منتشر شد، زرادخانه رژیم صهیونیستی را در سال ۱۹۹۹ بین ۶۰ تا ۸۰ کلاهک توصیف کرده و پتانسیل رشد آن تا سال ۲۰۲۰ را ۶۵ تا ۸۵ کلاهک دانسته بود.

به نوشته این گزارش، نقش اصلی کنونی رآکتور دیمونا احتمالاً تولید تریتیوم برای تقویت کلاهک‌هاست و این رآکتور که به پایان عمر طراحی خود نزدیک شده، با بزرگ‌ترین پروژه ساخت‌وساز چند دهه گذشته در حال تمدید عمر است؛ چراکه تصاویر سال ۲۰۲۶ نیز ساخت یک سازه دایره‌ای جدید با قطری مشابه رآکتور موجود را نشان می‌دهد، هرچند نشانه‌ای دال بر ارتباط آن با یک رآکتور هسته‌ای وجود ندارد.

سامانه‌های حمل و شلیک

در بخش سامانه‌های حمل، این گزارش به جنگنده‌های F-۱۶ به عنوان ستون فقرات نیروی هوایی ارتش رژیم اشغالگر قدس، ۲۵ فروند F-۱۵I و سفارش دو اسکادران F-۱۵IA با تحویل از ۲۰۳۱، و حدود ۵۰ فروند F-۳۵I در سه اسکادران پایگاه نواتیم اشاره می‌کند که با تصویب سفارش اسکادران چهارم در مه ۲۰۲۶ به ۱۰۰ فروند خواهد رسید. نویسندگان به طور محتاطانه برآورد می‌کنند پایگاه‌های تل نوف و هاتزریم ممکن است مأموریت و نقش هسته‌ای داشته باشند، هرچند خود کلاهک‌ها در تأسیسات زیرزمینی در جای دیگر نگهداری می‌شوند.

بر اساس گزارش وبگاه بولتن دانشمندان اتمی، رژیم صهیونیستی احتمالاً نیروی موشکی متشکل از ۲۵ تا ۵۰ پرتابگر متحرک جاده‌ای با حداکثر ۵۰ موشک جریکو در پایگاه سدوت میخا دارد؛ جریکو ۲ در اواخر دهه ۱۹۸۰ با همکاری آفریقای جنوبی توسعه یافت و جریکو ۳ با برد تقریبی بیش از ۴۰۰۰ کیلومتر احتمالاً در یک و نیم دهه گذشته مستقر شده است. تصاویر ماهواره‌ای ۲۳ سنگر برای پرتابگرهای متحرک در این پایگاه نشان می‌دهد که در صورت پر بودن همه آن‌ها ظرفیت بالقوه به ۴۶ پرتابگر می‌رسد. در حوزه دریا نیز ۶ زیردریایی کلاس دلفین در حیفا مستقرند که سه فروند دلفین-۲ به سامانه پیشرانش مستقل از هوا مجهزند و احتمالاً توان حمل نسخه دریاپایه موشک «پوپای توربو» را دارند؛ این در حالی است که قرارداد سه زیردریایی نسل بعدی کلاس داکار نیز در سال ۲۰۲۲ امضا شده است.

انتهای پیام