به گزارش ایسنا،  به نقل از روابط عمومی میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان، سید احمد برآبادی، اظهار کرد: در این شب بانوان به صورت فردی یا دو نفری با هم، یک سبد یا قلبیری را که پارچه‌ای درون آن انداخته‌اند را برداشته و در داخل قلبیر قرآن، آئینه، شانه و یک سرمه‌دان می‌گذاشتند و یک کفچلز (کفگیر) یا قاشق به دست دیگر گرفته و به در خانه‌هایی که از پیش در نظر گرفته‌اند می‌روند، در حالی که صورت خود را چنان در چادر پنهان می‌کنند که دیده و شناخته نمی‌شوند.

وی ادامه داد: آنها به در هر خانه‌ای که می‌رسند با کفچلز چند بار با فواصل کوتاه به در خانه می‌کوبند و به این وسیله حضور خود را اعلام می‌کنند.

مسئول حوزه پژوهش و مطالعات تصریح کرد: بانوی خانه به دم در آمده، سبد آنها را گرفته ابتدا برای تیمن، شانه را بر می‌دارد و به موهای خود می‌کشد، بعد سرمه‌دان را به دست گرفته و چشم‌هایش را با سرمه سیاه می‌کند، آن‌گاه آئینه را برداشته و چهره خود را در آئینه نگاه می‌کند سپس مبلغی پول داخل سبد می‌گذارد و به صاحبش می‌دهد.

برآبادی با بیان این‌که در حال حاضر سال‌هاست که علاوه بر پول اقلامی نظیر آرد و خرما نیز می‌گذارند، افزود: زن کفچلز با مبلغ جمع آوری شده، پارچه‌ای گرفته و ظهر روز بیست و هفتم در محل مسجد و یا منزل مسکونی خودش در فاصله زمانی بین نماز ظهر و عصر پارچه را برش می‌دهد و همان روز می‌دوزد و می‌پوشد.

وی با اشاره به این‌که آنان بر این باورند که تمام سال را به شادی خواهند گذراند و از بلایا و مشکلات مصون خواهند بود، یادآور شد: این مراسم به شماره 816 در چهارم بهمن ماه 91 به ثبت آثار ملی ناملموس (معنوی ) رسیده است.

انتهای پیام